Шунидам ҳадисии бурун аз уюб

شنیدم حدیثی برون از عیوب

Ки мстўри бад дар ҳиўаҳи улқулуб

که مسطور بد در حیوه القلوب

Ки чун кард ба асораҳи азми раҳил

که چون کرد به اساره عزم رحیل

Шуд аз шаҳри намруди беруни халил

شد از شهر نمرود بیرون خلیل

зи бими тамошои нои марду мард

ز بیم تماشای نا مرد و مرد

Ниҳонсора а бар ба сандӯқ кард

نهان ساره ا بر به صندوق کرد

Чу рӯи сӯии байт алмуқаддас намӯд

چو رو سوی بیت‌المقدس نمود

зи қибтии шаҳӣ бар сари роҳ буд

ز قبطی شهی بر سر راه بود

зи маликаш ҳар он касе ки кардӣ убӯр

ز ملکش هر آن کسی که کردی عبور

Гирифтанд ъшор аз ваии ъшўр

گرفتند عشار از وی عشور

Паии ъушри амволи ъшорҳо

پی عشر اموال عشارها

Гушӯданд як як ҳамаи борҳо

گشودند یک یک همه بارها

Чу навбат ба сандӯқ сора расед

چو نوبت به صندوق ساره رسید

Ғами пӯри озар бадал шуд падед

غم پور آذر بدل شد پدید

Ба ъшор фармуд он бе назир

به عشار فرمود آن بی‌نظیر

Паии ъушр ҳар чанд хоҳӣ бигир

پی عشر هر چند خواهی بگیر

Дигар қуфли сандӯқро во макун

دگر قفل صندوق را وا مکن

Дар ӯ ҳар чаҳ бошад тамошо макун

در او هر چه باشد تماشا مکن

Аз ин гуфта ъшори пӯшеди чашм

از این گفته عشار پوشید چشم

Гушӯд аз дараш қуфл аз рӯй хашм

گشود از درش قفل از روی خشم

Бигуфто чаҳ нисбати бад-ӣни зан тар аст

بگفتا چه نسبت بدین زن‌تر است

Буд бар ту бегона ё ошност

بود بر تو بیگانه یا آشناست

Халили аллоҳ аз рӯй сидқи мақол

خلیل‌الله از روی صدق مقال

Бигуфто маро ҳаст ин зани аёл

بگفتا مرا هست این زن عیال

Паии ҳифзи номӯси худ бе гумон

پی حفظ ناموس خود بی‌گمان

Намудем ба сандӯқ ӯро ниҳон

نمودم به صندوق او را نهان

Бадв гуфт ъшор сар кун ту роҳ

بدو گفت عشار سر کن تو راه

Ки боист рафтан бар подшоҳ

که بایست رفتن بر پادشاه

Ббрднди баъд аз ҳамаи қолу қил

ببردند بعد از همه قال و قیل

Бар шоҳи сандӯқи луту халил

بر شاه صندوق لوط و خلیل

Аз ин қисса чун шоҳ шуд бо хабар

از این قصه چون شاه شد با خبر

зи сандӯқ дар баста бикшод дар

ز صندوق در بسته بگشاد در

Чу барсора он ҷоҳили худпараст

چو بر ساره آن جاهل خودپرست

Назар кард ва бар сӯй ӯ баради даст

نظر کرد و بر سوی او برد دست

Халили аллоҳ аз кори он зштхў

خلیل الله از کار آن زشتخو

з ғайрат бигардонад азсора рӯ

ز غیرت بگرداند از ساره رو

Баровард дасти дуои зи остин

برآورد دست دعا ز آستین

Бар холиқи осмону замин

بر خالق آسمان و زمین

Ки ё раби аёли ман дили паноҳ

که یا رب عیال من دل پناه

Нигаҳдор аз шари ин подшоҳ

نگهدار از شر این پادشاه

Бишуд дасти шаҳи хушк аз ин хаёл

بشد دست شه خشک از این خیال

Намӯд аз халили худои ин суол

نمود از خلیل خدا این سئوال

Ки шуд хушк баргӯ чаро дасти ман

که شد خشک برگو چرا دست من

Шуд ин дарди баҳр чаҳ побаст ман

شد این درد بهر چه پابست من

Бигуфто худои соҳиб ғайрат аст

بگفتا خدا صاحب غیرت است

Турои монеъ аз ҳатки ин ҳурмат аст

ترا مانع از هتک این حرمت است

Бигуфто гузаштам аз ин муддао

بگفتا گذشتم از این مدعا

Бигӯ ҳақ кунад нарми дасти маро

بگو حق کند نرم دست مرا

Чу шуд даст ӯ нарми бори дигар

چو شد دست او نرم بار دیگر

Пушаймон нигарадед зон шӯру шар

پشیمان نگردید زان شور و شر

Баровард дасти тамаъ то се бор

برآورد دست طمع تا سه بار

Паии ахзи он гавҳари шоҳвор

پی اخذ آن گوهر شاهوار

Ризо чун нимгшти парвардгор

رضا چون نیمگشت پروردگار

Бишуд даст ӯ хушк дар ҳар се бор

بشد دست او خشک در هر سه بار

Аз он карда навмед гардид шоҳ

از آن کرده نومید گردید شاه

Бигуфт аз худованд олам бихоҳ

بگفت از خداوند عالم بخواه

Ки бахшад ба ман бози дасти маро

که بخشد به من باز دست مرا

Нахоҳад зи хиҷлати шикасти маро

نخواهد ز خجلت شکست مرا

Чаҳ дар аҳд ӯ гашти собити қадам

چه در عهد او گشت ثابت‌قدم

Худои даст ӯ нарм кард аз карам

خدا دست او نرم کرد از کرم

БиФтод бар дасту пои халил

بیفتاد بر دست و پای خلیل

Пазируфти дайни худои халил

پذیرفت دین خدای خلیل

Канизӣ ки ҳоҷар буд ном ӯ

کنیزی که هاجر بود نام او

Бубахшед барсора никхў

ببخشید بر ساره نیکخو

Дар ӣнҷои дил аз ғусса дар бртпид

در اینجا دل از غصه در برطپید

Маро ёд омад зи базми язид

مرا یاد آمد ز بزم یزید

Яке сурхи мӯи бӯ бар он маҳбӯс

یکی سرخ مو بو بر آن محبوس

Чу афтод чашмаш ба он наварӯс

چو افتاد چشمش به آن نوعروس

Бигуфто ба назд язиди шарир

بگفتا به نزد یزید شریر

Ки бошад таваққуъи маро аз амир

که باشد توقع مرا از امیر

Ки бахшад зи эҳсони ҳамин духтарам

که بخشد ز احسان همین دخترم

Ки аз баҳри хизмат ба хона барам

که از بهر خدمت به خانه برم

Чу бишунид эй ваии арӯси ин сухан

چو بشنید ای وی عروس این سخن

Дар овехт аз зайнаби мумтаҳан

در آویخت از زینب ممتحن

Ки эй аммаи охири ман дили ду ним

که ای عمه آخر من دل دو نیم

Ҳамин бас набошад ки гаштами ятем

همین بس نباشد که گشتم یتیم

Гирифтам ки тарк азизӣ кунам

گرفتم که ترک عزیزی کنم

Чисони аммаи дигар канизӣ кунам

چسان عمه دیگر کنیزی کنم

зи чашми ашки зайнаб равон шуд чу шат

ز چشم اشک زینب روان شد چو شط

Бадв гуфт золим макун ин ғалат

بدو گفت ظالم مکن این غلط

На ту қодирӣ на язиди дағал

نه تو قادری نه یزید دغل

Ки гардид пиромни ин амал

که گردید پیرامن این عمل

Ба посухи сурӯдаши язиди ин сухан

به پاسخ سرودش یزید این سخن

Ки саҳласт ин кор дар назд ман

که سهل است این کار در نزد من

БгФтокаҳ натавонӣ эй бади шиор

بگفتاکه نتوانی ای بد شعار

Магари куфр пинҳон кунӣ ошкор

مگر کفر پنهان کنی آشکار

Шуд андари ғазаби он саги рӯсиёҳ

شد اندر غضب آن سگ روسیاه

Забонро гушӯд аз паии носазо

زبان را گشود از پی ناسزا

Бифармуд зайнаб ки эй зишти ху

بفرمود زینب که ای زشت‌خو

Амӣрӣ бигӯ ҳар чаҳ хоҳӣ бигӯ

امیری بگو هر چه خواهی بگو

Ба беҳудаи моро ту сб ме кунӣ

به بیهوده ما را تو سب می‌کنی

Бибин бар ки золим ғазаб ме кунӣ

ببین بر که ظالم غضب می‌کنی

зи зайнаб ҳаё кард он тираи рӯ

ز زینب حیا کرد آن تیره رو

Бипардохт бар манъи он сурхи мӯ

بپرداخت بر منع آن سرخ مو

Чаҳ он марди он гуфтугӯро шунид

چه آن مرد آن گفتگو را شنید

Бипурсед аз он бе ҳаёии лъин

بپرسید از آن بی‌حیای لعین

Ки ин тираи рӯзон магар кистанд

که این تیره‌روزان مگر کیستند

Чунин дар ба дар аз пай чистанд

چنین در به در از پی چیستند

Бигуфто ки авлод пайғамбаранд ( с )

بگفتا که اولاد پیغمبرند(ص)

Писандида холиқ Акбаранд

پسندیده خالق اکبرند

Ъол ҳусайнанду сибти расӯл

عال حسینند و سبط رسول

Равони алии нури чашми батул

روان علی نور چشم بتول

Чу шомӣ шунид аз язиди ин ҷавоб

چو شامی شنید از یزید این جواب

Бигуфто шавад хонимонати хароб

بگفتا شود خانمانت خراب

Кашии сибти пайғамбари никном

کشی سبط پیغمبر نیکنام

Кашии итраташро сӯии бори ом

کشی عترتش را سوی بار عام

Гумон кардам Эй шавам беному нанг

گمان کردم ای شوم بی‌نام و ننگ

Ки ҳастанд асирони рӯму фаранг

که هستند اسیران روم و فرنگ

Аз ин достон ( сомто ) шӯ хамӯш

از این داستان (صامتا) شو خموش

Ки хиролнсо дар ҷинон шуд зи ҳуш

که خیرالنسا در جنان شد ز هوش