Гуфт ровӣ дар тамоми оламин

گفت راوی در تمام عالمین

Чун хилофат шуд мусаллам бар ҳусайн

چون خلافت شد مسلم بر حسین

Буд дар Мӯсил кӣ донои табиб

بود در موصل کی دانا طبیب

Бо язиди бен Муъовияи ҳабиб

با یزید بن معاویه حبیب

Неи ҳамин дар хизматаш кардӣ қиём

نی همین در خدمتش کردی قیام

Балки медонист он сагро эмом

بلکه می‌‌دانست آن سگ را امام

Гуфт бо ваии муъминӣ аз шиъён

گفت با وی مومنی از شیعیان

Бигузар аз ин роҳи ботил эй фалон

بگذر از این راه باطل ای فلان

Гар саодати хоҳии андари оламин

گر سعادت خواهی اندر عالمین

Қибла худ кун ту шоҳи дайни ҳусайн

قبله خود کن تو شاه دین حسین

Онкии андари роҳи ҳии лоязол

آنکه اندر راه حی لایزال

Сохтаи вақфи ятемони ҷону мол

ساخته وقف یتیمان جان و مال

Гар ҳақиқатро ба сари дории ҳавас

گر حقیقت را به سر داری هوس

Дар ҳусайни ин рутбаро май ҷӯйу бас

در حسین این رتبه را می‌جوی و بس

Кард андари дили табиби нуктаи дон

کرد اندر دل طبیب نکته دان

Зини сухан бо хеши қасди имтиҳон

زین سخن با خویش قصد امتحان

Аз қазои беваи занӣ ҳамсоя дошт

از قضا بیوه زنی همسایه داشت

Аз вуҷӯдаш бар сари худ соя дошт

از وجودش بر سر خود سایه داشت

Ногаҳони он беваи зан бемор шуд

ناگهان آن بیوه زن بیمار شد

Ҳоли Тифлаш бепадар афкор шуд

حال طفلش بی‌پدر افکار شد

Шуд равонаи кӯдаки давр аз шикеб

شد روانه کودک دور از شکیب

Ҳол модар гуфт назд он табиб

حال مادر گفت نزد آن طبیب

Гуфт эй кӯдак агар ҷӯии алоҷ

گفت ای کودک اگر جویی علاج

Як ҷигар аз асб бошад эҳтиёҷ

یک جگر از اسب باشد احتیاج

Гуфт кӯдак эй табиби пурҳунар

گفت کودک ای طبیب پرهنر

Ман надорам асб то орми ҷигар

من ندارم اسب تا آرم جگر

Гуфт бо ваии он табиби Мӯсилӣ

گفت با وی آن طبیب موصلی

Рӯ ба даргоҳи ҳусайни бен алӣ

رو به درگاه حسین بن علی

Шуд шитобони кӯдаки афсурдаи ҳол

شد شتابان کودک افسرده حال

Хизмати он маъдани ҷӯад ва навол

خدمت آن معدن جود و نوال

Зода Заҳро гирифт андари буриш

زاده زهرا گرفت اندر برش

Даст дилҷӯе кашид андари сараш

دست دلجویی کشید اندر سرش

Ашки чашмро зи раҳмат пок кард

اشک چشم را ز رحمت پاک کرد

Ҷустуҷӯии ҳоли он ғамнок кард

جستجوی حال آن غمناک کرد

Чун тасаллӣ дод ашку оҳ ӯ

چون تسلی داد اشک و آه او

Кишти асбиро ба хотирахо ӯ

کشت اسبی را به خاطرخواه او

Дод пас лухти ҷигар бар даст ӯ

داد پس لخت جگر بر دست او

Тифл дар назд табиб оварад рӯ

طفل در نزد طبیب آورد رو

Кард аз рнки фарс аз ваии суол

کرد از رنک فرس از وی سئوال

Панҷ навбати он табиб бе мҳол

پنج نوبت آن طبیب بی‌مهال

Гуфт ранги асби аинсон хуб нест

گفت رنگ اسب اینسان خوب نیست

Баҳри дарди модарат матлӯб нест

بهر درد مادرت مطلوب نیست

Наҷ навбати шоҳи гардуни иқтидор

پنج نوبت شاه گردون اقتدار

Панҷ асб аз хеши кишти он панҷ бор

پنج اسب از خویش کشت آن پنج بار

Раҳм кардан бар ятемонро ҳусайн

رحم کردن بر یتیمان را حسین

Дошт андари змти хади фарзи айн

داشت اندر ذمت خد فرض عین

Дид чун ин ҷудуи эҳсону атиб

دید چون این جودو احسان و اطیب

Шуд муҳиби он шаҳаншоҳи ғариб

شد محب آن شهنشاه غریب

эй ҳамияти пешагону шиъён

ای حمیت پیشگان و شیعیان

Гар буд инсоф дар халқи ҷаҳон

گر بود انصاف در خلق جهان

Давр аз раҳмаст эй аҳли камол

دور از رحم است ای اهل کمال

Инчунин султон бо ҷӯаду хисол

اینچنین سلطان با جود و خصال

Шимур рӯй духтараш нилӣ кунад

شمر روی دخترش نیلی کند

Нилгуни рухсораш аз силӣ кунад

نیلگون رخسارش از سیلی کند

Ҷумларо пои пиёдаи рӯзу шаб

جمله را پای پیاده روز و شب

Дар биёбон ҳо дуанд аз ғазаб

در بیابان‌ها دواند از غضب

Итрати он шоҳ бе мислиу назир

عترت آن شاه بی‌مثل و نظیر

Баради андари Кӯфа чун шимури шарир

برد اندر کوفه چون شمر شریر

Дод андари гӯшаи зиндони макон

داد اندر گوشه زندان مکان

Он ҳарими сарвари куну макон

آن حریم سرور کون و مکان

Сари бараҳнаи дили гуруснаи ҷони кабоб

سر برهنه دل گرسنه جان کباب

Пӯсти афкандаи баданашони офтоб

پوست افکنده بدنشان آفتاب

Ҷои дасти марҳаматҳои падар

جای دست مرحمت‌های پدر

Сангу чӯби кӯфии ршомии басар

سنگ و چوب کوفی رشامی بسر

Бар сари он бекасон дар рӯзгор

بر سر آن بی‌کسان در روزگار

Ҷузи канизон кас намекардӣ гузор

جز کنیزان کس نمی‌کردی گذار

Мардуми кӯфии шаби андари хона ҳо

مردم کوفی شب اندر خانه‌ها

Кӯдакон чун ганҷ дар вайрона ҳо

کودکان چون گنج در ویرانه‌ها

Рӯзу шаб аз чашми эшон рафтаи хоб

روز و شب از چشم ایشان رفته خواب

Шаби зи сармои рӯзҳо азу офтоб

شب ز سرما روزها از و آفتاب

Балки додандӣ тсдқи кӯфӣон

بلکه دادندی تصدق کوفیان

Бар ятемони ҳусайни хурмоу нон

بر یتیمان حسین خرما و نان

Сӯишони кулсум чун кардӣ назар

سویشان کلثوم چون کردی نظر

Сӯхтӣ ӯро аз ин меҳнати ҷигар

سوختی او را از این محنت جگر

намегирифт он нони зи дасти кӯдакон

می‌گرفت آن نان ز دست کودکان

Бо ғасб мегуфт бо он нокасон

با غصب می‌گفت با آن ناکسان

К-эии гуруҳи сусти аҳд бе вафо

کای گروه سست عهد بی‌وفا

Аз худои шармии зи пайғамбари ҳаё

از خدا شرمی ز پیغمبر حیا

Кӯфӣони морои тсдқ кӣ равост

کوفیان مارا تصدق کی رواست

Кӣ худои хўшнўд ва пайғамбар ризост

کی خدا خوشنود و پیغمبر رضاست

Мо ки дар ин шаҳри хор ва музтарем

ما که در این شهر خوار و مضطریم

Оли ёсин итрат пайғамбарем

آل یاسین عترت پیغمبریم

Рӯзгорӣ хонумоне доштем

روزگاری خانمانی داشتیم

Аз бузургии мо нишоне доштем

از بزرگی ما نشانی داشتیم

Нест ёроии навиштани хома ро

نیست یارای نوشتن خامه را

Мухтасар кун ( сомит ) ин ҳангома ро

مختصر کن (صامت) این هنگامه را