Ривоятаст ки як рӯзи нури чашми набӣ

روایت است که یک روز نور چشم نبی

Ҳусайни сулолаи насли Муҳамади арабӣ

حسین سلاله نسل محمد عربی

Барои дидани фахри аному шоҳи змн

برای دیدن فخر انام و شاه زمن

Чароғи дидаи он ъабои эмоми ҳасан

چراغ دیده آن عبا امام حسن

Илм намӯд қади худ чу шохаи шамшод

علم نمود قد خود چو شاخه شمشاد

Чу сарви сӯии сарои ҳасан ба роҳ афтод

چو سرو سوی سرای حسن به راه افتاد

Расед чун бадари ҳуҷраи бародари хеш

رسید چون بدر حجره برادر خویش

Шунид савти длорои моҳи анвари хеш

شنید صوت دلارای ماه انور خویش

Ки карда малику маликро зи лаҳни худ ҳайрон

که کرده ملک و ملک را ز لحن خود حیران

Ҳасани зи савти ҳасан дар таловати қуръон

حسن ز صوت حسن در تلاوت قرآن

Навой рӯҳ физой ҳамон рафеъи ҷаноб

نوای روح فزای همان رفیع جناب

Намӯда оби равонро ба ҷои худ дар хоб

نموده آب روان را به جای خود در خواب

Ситодаи тофтапурҳо ба ҳам тамоми туюр

ستاده تافته پرها به هم تمام طیور

Бурун намӯда сар аз ғурфаҳои ҷинати ҳур

برون نموده سر از غرفه‌های جنت حور

Ба дод хусрави лаби ташнаи такя бар девор

به داد خسرو لب تشنه تکیه بر دیوار

з дида кард равони гиряи ҳамчуи абри баҳор

ز دیده کرد روان گریه همچو ابر بهار

Шуд чу Мӯсои умрони зи пои вай то фарқ

شد چو موسی عمران ز پای وی تا فرق

Ба мисли водии сино ба оби ҳайрати ғарқ

به مثل وادی سینا به آب حیرت غرق

Ҳасани зи ғунчаи шодоб дар шукри резӣ

حسن ز غنچه شاداب در شکر ریزی

Ҳусайни зи дидаи ғамнок дар гуҳари резӣ

حسین ز دیده غمناک در گهر ریزی

Ҳасани фишонда дар аз баҳри синаи маввоҷ

حسن فشانده در از بحر سینه مواج

Ҳусайни мустамеъи савти ишқ дар миъроҷ

حسین مستمع صوت عشق در معراج

Яке зи ҷумлаи худоами Муҷтабои зи вдод

یکی ز جمله خدام مجتبی ز وداد

Гузори ваии бабри шоҳи ташна лаб афтод

گذار وی ببر شاه تشنه لب افتاد

Хабар ба назд ҳасани барад кӣ рафеъи ҷаноб

خبر به نزد حسن برد کی رفیع جناب

Ҳусайни бародари гирёни хешро дарёб

حسین برادر گریان خویش را دریاب

Ки муддатии сет ба берун ҳуҷра гирёнаст

که مدتی ست به بیرون حجره گریانست

Ба қурси моҳи рухи худ ситора афшонаст

به قرص ماه رخ خود ستاره افشانست

Ҳасани зи ҳуҷра ба сӯии ҳусайн шитоб намӯд

حسن ز حجره به سوی حسین شتاب نمود

Тафаҳҳуси ?илами қалби он ҷаноб намӯд

تفحص الم قلب آن جناب نمود

Суол кард ки эй аз мҳни шрштаҳи гулат

سئوال کرد که ای از محن شرشته گلت

Чаҳ меҳнатаст бародар ки карда рӯ ба дилат

چه محنتست برادر که کرده رو به دلت

Ҷавоб дод ки эй шамъи ҷамъи анҷуманам

جواب داد که ای شمع جمع انجمنم

Шаҳи мамолики андӯҳи ибтилои ҳасанам

شه ممالک اندوه ابتلا حسنم

Аз он замон ки расед аз лаби дроФшонт

از آن زمان که رسید از لب درافشانت

Ба гӯши ман з дар ҳуҷраи савти қуръонат

به گوش من ز در حجره صوت قرآنت

Баланди гашти зи ҷонами фиғони ғами Фрсўд

بلند گشت ز جانم فغان غم فرسود

Ки аз чаҳ оқибати ин лаб шавад зи заҳри кабӯд

که از چه عاقبت این لب شود ز زهر کبود

Чигуна ин рухи рангини зи лолаи ҳмро

چگونه این رخ رنگین ز لاله حمرا

Шавад ба ранги зи марди зи кӣнаи аъдо

شود به رنگ ز مرد ز کینه اعدا

Чаро зҳдти сами резад аз гулӯи бабрат

چرا زحدت سم ریزد از گلو ببرت

Ба ташти иксдўҳФтоди пораи ҷигарат

به طشت یکصدوهفتاد پاره جگرت

Аз ин сухани ҳасан аз дили фиғон ва нола кашид

از این سخن حسن از دل فغان و ناله کشید

Ба гуфт к-эии лаби аташон ба назд оби шаҳид

به گفت کای لب عطشان به نزد آب شهید

Балои ман чўблоҳоӣ ғам фурӯз ту нест

بلای من چوبلاهای غم فروز تو نیست

зи ибтилои ҷаҳони рӯзи кас чу рӯ зтў нест

ز ابتلای جهان روز کس چو رو زتو نیست

Ба Карбалои паии қатли ту сӣ ҳазор нафар

به کربلا پی قتل تو سی هزار نفر

Кашанди сангу неу чӯбу новаки ханҷар

کشند سنگ و نی و چوب و ناوک خنجر

Ба сӯй арш расонанд оҳи ҷони коҳат

به سوی عرش رسانند آه جان کاهت

Кашанди санги дилони қурбаи илои аллоҳат

کشند سنگ‌دلان قربه الی اللهت

Ҳар ончии ёди нмоӣии ту аз худоу расӯл

هر آنچه یاد نمائی تو از خدا و رسول

Касе намекунад он рӯзи ҳуҷҷати ту қабул

کسی نمی‌کند آن روز حجت تو قبول

Касе ба ҳолат беёрят назар накунад

کسی به حالت بی‌یاریت نظر نکند

Гулӯии хушки ту зи оби Фурот тар накунад

گلوی خشک تو ز آب فرات تر نکند

Баннои умри турои рахнаи афканд ба асос

بنای عمر ترا رخنه افکند به اساس

Ғами арӯсии қосими шаҳодати аббос

غم عروسی قاسم شهادت عباس

Туро ба крббло май намояд аз ҷони сайр

ترا به کرببلا می‌نماید از جان سیر

Фироқи Акбару андӯҳи Асғар бе шер

فراق اکبر و اندوه اصغر بی‌شیر

Ту зери хок ба иззат кунӣ ниҳони тани ман

تو زیر خاک به عزت کنی نهان تن من

Тани ту бар сари хоки аўФтд бидӯни кафан

تن تو بر سر خاک اوفتد بدون کفن

Агар ба парда ниҳонаст иззати мнзор

اگر به پرده نهان است عزت منزار

Сар бараҳна равад хоҳари ту дар бозор

سر برهنه رود خواهر تو در بازار

Маро ба домани ту вақт марг бошад сар

مرا به دامن تو وقت مرگ باشد سر

Шавад ниҳони сари ту дар танури хокистар

شود نهان سر تو در تنور خاکستر

зи сӯзи заҳр гар уфтад ба ташти ман бабрам

ز سوز زهر گر افتد به طشت من ببرم

з бе касе сад ва ҳафтод пораи ҷигарам

ز بی‌کسی صد و هفتاد پاره جگرم

Занад язиди лъини пеши чашми зайнаби ту

زند یزید لعین پیش چشم زینب تو

Миёни ташти тиллои чӯби зулм бар лаби ту

میان طشت طلا چوب ظلم بر لب تو

Бапуш ( сомит ) аз ин шарҳи ҷонгдози назар

بپوش (صامت) از این شرح جانگداز نظر

Ки нест мустамеъонро тавону тоб дигар

که نیست مستمعان را توان و تاب دگر