Рӯзи ошуро чу ҳури номдор
روز عاشورا چو حر نامدار
Дид шуд шӯри қиёмати ошкор
دید شد شور قیامت آشکار
Чун халили аллоҳ дар кӯии мно
چون خلیلالله در کوی منا
Гашта шоҳи дайни муҳайёии фидо
گشته شاه دین مهیای فدا
Кӯфӣони кофари днёрст
کوفیان کافر دنیارست
Шаста аз дайни паямбари ҷумлаи даст
شسته از دین پیمبر جمله دست
Лашгари шайтони гирифта дар миён
لشگر شیطان گرفته در میان
Нуқтаи тавҳидро паргори сон
نقطه توحید را پرگار سان
Кард аз рухсори ҳури парвози ранг
کرد از رخسار حر پرواز رنگ
Гашти ақлу ҷаҳл ӯ саргарми ҷанг
گشت عقل و جهل او سرگرم جنگ
Ақли гуфтои ин азиз Мустафо аст
عقل گفتا این عزیز مصطفی است
Ҷаҳли гуфтои ду давр ашқиё аст
جهل گفتا دو دور اشقیا است
Ақли гуфто бо шаҳидон ёр бош
عقل گفتا با شهیدان یار باش
Ҷаҳл гуфт аз умр бархӯрдор бош
جهل گفت از عمر برخوردار باش
Ақли гуфто дар ризоӣ ҳақ бакӯш
عقل گفتا در رضای حق بکوش
Ҷаҳли гуфтои чашм аз нася бапуш
جهل گفتا چشم از نسیه بپوش
Ақл гуфт ин ташнаи лаби меҳмони тест
عقل گفت این تشنه لب مهمان تست
Ҷаҳли гуфтои мавсими ҷавлони тест
جهل گفتا موسم جولان تست
Ақл гуфт эй ҳури пушаймон май шӯй
عقل گفت ای حر پشیمان میشوی
Ҷаҳли гуфтои соҳиби нон май шӯй
جهل گفتا صاحب نان میشوی
Ақл гуфт эй ҳури ҳусайн беёвар аст
عقل گفت ای حر حسین بییاور است
Ҷаҳли гуфтои ҷоҳу мансаб беҳтар аст
جهل گفتا جاه و منصب بهتر است
Ақли гуфто бо ҳусайн бигузар зи ҷанг
عقل گفتا با حسین بگذر ز جنگ
Ҷаҳли гуфто чун кунӣ бо ному нанг
جهل گفتا چون کنی با نام و ننگ
Ақли домонаши сӯй ҷинат кашид
عقل دامانش سوی جنت کشید
Ҷаҳл гуфто медиҳад халъати язид
جهل گفتا میدهد خلعت یزید
Охир аз имдоди ақли пурбаҳо
آخر از امداد عقل پربها
Ҳур шуд аз гирдоби торикии раҳо
حر شد از گرداب تاریکی رها
Бо сиррӣ аз хиҷлати афканда ба зер
با سری از خجلت افکنده به زیر
Шуд бар сибти расӯл бе назир
شد بر سبط رسول بینظیر
Кард бар фарзанди пайғамбари салом
کرد بر فرزند پیغمبر سلام
Гуфт к-эии дорои гардуни эҳтишом
گفت کای دارای گردون احتشام
эй бдролмлки имони шаҳриёр
ای بدرالملک ایمان شهریار
Ман надонистам шавад ин гӯнаи кор
من ندانستم شود این گونه کار
Чун намедонистам аз раҳи чоҳ ро
چون نمیدانستم از ره چاه را
Рӯзи аввал бар ту бастами роҳ ро
روز اول بر تو بستم راه را
ӯ фикандам аз нахустин эй ҷаноб
او فکندم از نخستین ای جناب
Дар дили аҳли ҳаримати изтироб
در دل اهل حریمت اضطراب
Тавба кардам бандаи ?утро банда ам
توبه کردم بندهات را بندهام
То қиёмат аз рахт шарманда ам
تا قیامت از رخت شرمندهام
Бигузарон шоҳои серумро аз сипеҳр
بگذران شاها سرم را از سپهر
Бар мис қалбам бизан эксири меҳр
بر مس قلبم بزن اکسیر مهر
Сози софӣ аз сафо ойина ам
ساز صافی از صفا آئینهام
Даст маҳрӯмӣ манеҳ бар сина ам
دست محرومی منه بر سینهام
Тавбаамро кун қабул ва аз вдод
توبهام را کن قبول و از وداد
Бар ман осӣ бидиҳ изни ҷиҳод
بر من عاصی بده اذن جهاد
Мазҳари лутфи худованду дӯд
مظهر لطف خداوند و دود
Аз изори ҳури ғубор ғам задуд
از عذار حر غبار غم زدود
Гуфт Эй шӯред озурдаи ҷон
گفت ای شورید آزرده جان
Ин замон ҳастӣ ту бар мо миҳмон
این زمان هستی تو بر ما میهمان
Меҳмонро кас насозад бе дареғ
مهمان را کس نسازد بیدریغ
Дар чунин рӯзии миёни тиру теғ
در چنین روزی میان تیر و تیغ
Зад шарари фармони шаҳ бар ҷони ҳур
زد شرر فرمان شه بر جان حر
Дидаро аз ашк чун дар кард пар
دیده را از اشک چون در کرد پر
Яъне эй парвардаи хайри алоном
یعنی ای پرورده خیر الانام
Гар буд аз баҳри меҳмони эҳтиром
گر بود از بهر مهمان احترام
Аз чаҳ пас набӯд тараҳҳуми сӯии ту
از چه پس نبود ترحم سوی تو
Ҳар касе теғӣ кашад бар рӯй ту
هر کسی تیغی کشد بر روی تو
Аҳли байтатро лаби оби равон
اهلبیتت را لب آب روان
намеравад сӯзи аташ бар осмон
میرود سوز عطش بر آسمان
Чашми худ пӯшидаи ин қавми ҷҳўл
چشم خود پوشیده این قوم جهول
Аз ҳадис « акрами алзиФ » расӯл
از حدیث «اکرم الضیف» رسول
Ҳармалаи андар камон биниҳод тир
حرمله اندر کمان بنهاد تیر
Баҳри ҳалқи Асғари нохӯрдаи шер
بهر حلق اصغر ناخورده شیر
Кард мнқзи итири теғи обдор
کرد منقذ یتیر تیغ آبدار
Баҳри фарқи Акбари насрини изор
بهر فرق اکبر نسرین عذار
Истодаи шимури баҳри кӣнаи ?ут
ایستاده شمر بهر کینهات
То занад чикма ба рӯй синаи ?ут
تا زند چکمه به روی سینهات
Нест ёроии навиштани хома ро
نیست یارای نوشتن خامه را
Мухтасар кун ( сомит ) ин ҳангома ро
مختصر کن (صامت) این هنگامه را