Чунон боўрнк хилофат зад қадам
چونان باورنک خلافت زد قدم
Баъди Маъмуни ситамгари мтътсм
بعد مامون ستمگر متعتصم
Гуфт ровӣ каз қазои кирдигор
گفت راوی کز قضای کردگار
Ҷониб Бағдод бинмудам гузор
جانب بغداد بنمودم گذار
Будам алФзлро кошона Эй
بود امالفضل را کاشانهای
Духтари Маъмуни дунро хона Эй
دختر مامون دون را خانهای
Дидам он кошонаро дар пушти бом
دیدم آن کاشانه را در پشت بام
Карда аз ҳар сӯи кабӯтари аздҳом
کرده از هر سو کبوتر ازدهام
Дидам он кошонаро дар пушти бом
دیدم آن کاشانه را در پشت بام
Кода аз ҳар сӯи кабӯтари аздҳом
کده از هر سو کبوتر ازدهام
Кардапурҳо соябон чун шоҳбоз
کرده پرها سایبان چون شاهباز
Ҳар тарафи андари нишеб ва дар фароз
هر طرف اندر نشیب و در فراز
Дар таъаҷҷуби гаштам аз ин моҷаро
در تعجب گشتم از این ماجرا
Ғарқ дар ҳайрат шудам сар то ба по
غرق در حیرت شدم سر تا به پا
Ногаҳон дидам ба чашми пари зи хӯн
ناگهان دیدم به چشم پر ز خون
Як канизӣ зон саро омад бурун
یک کنیزی زان سرا آمد برون
Зон кабӯтарҳо аз ӯ кардам суол
زان کبوترها از او کردم سئوال
Дар ҷавоб омад канизи андари малол
در جواب آمد کنیز اندر ملال
Гуфт бар гӯи аввал аз баҳри худо
گفت بر گو اول از بهر خدا
Бози худои бегонае ё ошно ?
باز خدا بیگانهای یا آشنا؟
Гуфтам эй зани ман мутӣъи доварам
گفتم ای زن من مطیع داورم
Аз муҳибони расӯлу ҳайдарам
از محبان رسول و حیدرم
Гуфт гашта малики дайни зеру зибр
گفت گشته ملک دین زیر و زبر
Шиъёнро хок меҳнат шуд басар
شیعیان را خاک محنت شد بسر
Кардаам алФзли масмӯм аз ъинод
کردهام الفضل مسموم از عناد
Шоҳи тахти арсаи имони ҷавод
شاه تخت عرصه ایمان جواد
Гашта мақтал аз ҷафои он шқӣ
گشته مقتل از جفای آن شقی
Сарвари олами тақии муттақе
سرور عالم تقی متقی
Пайкари он кавкаб олам фурӯз
پیکر آن کوکب عالم فروز
Бар сари ин боми афтодаи се рӯз
بر سر این بام افتاده سه روز
Ин кабӯтарҳо кунанд аз офтоб
این کبوترها کنند از آفتاب
Соя бар ҷисми шарифи он ҷаноб
سایه بر جسم شریف آن جناب
Азм он дорад ки имшаби он шарир
عزم آن دارد که امشب آن شریر
Афканд аз боми ҷисмашро ба зер
افکند از بام جسمش را به زیر
Рӯзи дигари боз бо чашмон тар
روز دیگر باز با چشمان تر
Ҷониби он хона оварадам гузар
جانب آن خانه آوردم گذر
Дидам афтодаи тани он ҷони пок
دیدم افتاده تن آن جان پاک
Дар миёни кӯчаи андар рӯй хок
در میان کوچه اندر روی خاک
Шиъён гардӣда ҷамъ аз ҳар тараф
شیعیان گردیده جمع از هر طرف
Баҳри дафни он маи бурҷи шараф
بهر دفن آن مه برج شرف
Шуд тақиро оқибат бо эҳтиром
شد تقی را عاقبت با احترام
Дар ҷавори Мӯсои ҷаъфари мақом
در جوار موسی جعفر مقام
Бозам омад ёд аз ин шӯру шин
بازم آمد یاد از این شور و شین
Пайкари маҷрӯҳи урёни ҳусайн
پیکر مجروح عریان حسین
Барад чун шимури ситамкори шарир
برد چون شمر ستمکار شریر
Сӯии Кӯфаи итрат ӯро асир
سوی کوفه عترت او را اسیر
Пайкари махдуми ҷбрили амин
پیکر مخدوم جبریل امین
Монда бесар то се рӯзи андари замин
مانده بیسر تا سه روز اندر زمین
Бод май пӯшед бар он тозаи тан
باد میپوشید بر آن تازه تن
Хоки дашти Карбалои ҷои кафан
خاک دشت کربلا جای کفن
Кас набӯд онҷо ба вай ёрӣ кунад
کس نبود آنجا به وی یاری کند
Бар сари наъшаш азодорӣ кунад
بر سر نعشش عزاداری کند
Ваҳшён ҳар сӯ ба чашми ашкбор
وحشیان هر سو به چشم اشکبار
Гиря мекарданд ба рӯй зори зор
گریه میکردند به روی زار زار
Бар сари чашми азизи Мустафо
بر سر چشم عزیز مصطفی
Гиря мекоданд мурғони ҳаво
گریه میکدند مرغان هوا
Кас наомад бар сари он мустаманд
کس نیامد بر سر آن مستمند
То намояди савти қуръонии баланд
تا نماید صوت قرآنی بلند
Коши пероҳан чу бурданд аз буриш
کاش پیراهن چو بردند از برش
Баъд аз он мемонад урёни пайкараш
بعد از آن میماند عریان پیکرش
Дигар аз наъли сами асби ҷафо
دیگر از نعل سم اسب جفا
наменагаштӣ пайкараш чун тўтё
مینگشتی پیکرش چون توتیا
Баҳри хотам ба ҷадал бе обрӯ
بهر خاتم به جدل بیآبرو
Май намекардӣ ҷудои ангушт ӯ
می نمیکردی جدا انگشت او
Баҳри бандии сорибон бе ҳаё
بهر بندی ساربان بیحیا
Коши дасташро намекардӣ ҷудо
کاش دستش را نمیکردی جدا
Кош чун хўлии сарашро бар синон
کاش چون خولی سرش را بر سنان
Дар танур ӯро накардӣ миҳмон
در تنور او را نکردی میهمان
Кош дар базми язид бе ҳаё
کاش در بزم یزید بیحیا
Бар лаби ваии номадии чӯби ҷафо
بر لب وی نامدی چوب جفا
Нест ёроии навиштани хома ро
نیست یارای نوشتن خامه را
Мухтасар кун ( сомит ) ин ҳангома ро
مختصر کن (صامت) این هنگامه را