Дӯш кардам холӣ аз ағёру ёр
دوش کردم خالی از اغیار و یار
Гӯшаеро дар тафаккури ихтиёр
گوشهای را در تفکر اختیار
Шуд сафари ваҳмро чобуки Аннан
شد سفر وهم را چابک عنان
Сохт андари водии ибрати макон
ساخت اندر وادی عبرت مکان
Арса Эй дидам васеъу ҳавлнок
عرصهای دیدم وسیع و هولناک
Раҳравон бисёр андари ваии ҳалок
رهروان بسیار اندر وی هلاک
Ҳамчуи ман афтода дар ҳар гӯша Эй
همچو من افتاده در هر گوشهای
Нимраҳи вомондаи паии тӯша Эй
نیمره وامانده پی توشهای
Оташи ҳасрат ба ҷон афрӯхтам
آتش حسرت به جان افروختم
Ъўдсон дар миҷмари ғами сӯхтам
عودسان در مجمر غم سوختم
Конизаҳ ваҳшат зада чун тай шавад
کانیزه وحشتزده چون طی شود
Раҳи шиносии Хизрро ҳам кӣ шавад
ره شناسی خضر را هم کی شود
ҲамРаҳон Рахш ҷудоӣ тохтанд
همرهان رخش جدایی تاختند
Байрақи даврии з ман афрохтанд
بیرق دوری ز من افراختند
Ман ки бебрк ва навоем чун кунам
من که بیبرک و نوایم چون کنم
Берафиқ ва ошноем чун кунам ?
بیرفیق و آشنایم چون کنم؟
Ҳар замони фикри маҳолии доштам
هر زمان فکر محالی داشتم
Дар дили ғофили хаёлии доштам
در دل غافل خیالی داشتم
Оқибат гардид баъд аз чанд ва чун
عاقبت گردید بعد از چند و چون
Дар раҳами равшани замирии раҳнамӯн
در رهم روشن ضمیری رهنمون
Гуфт эй вомонда аз бори гуноҳ
گفت ای وامانده از بار گناه
Лутф ҳақ бошад гунаҳро узри хоҳ
لطف حق باشد گنه را عذر خواه
Гар зи исёни ашкборӣ тавба кун
گر ز عصیان اشکباری توبه کن
Дар маосӣ беқарорӣ тавба кун
در معاصی بیقراری توبه کن
Тавбаи дилро софӣ ва равшан кунад
توبهدل را صافی و روشن کند
Гулхани тани водӣ эмин кунад
گلخن تن وادی ایمن کند
Тавбаи ваҳширо далел роҳ шуд
توبه وحشی را دلیل راه شد
То з « мрҷўни ломроллаҳ » шуд
تا ز «مرجون لامرالله» شد
Посух ӯро ҷавобии сохтам
پاسخ او را جوابی ساختم
Пешкаши ҷон дар буриши андохтам
پیشکش جان در برش انداختم
Кӣ дар ин водии далели роҳи ман
کی در این وادی دلیل راه من
Дар шаби торики рӯяти моҳи ман
در شب تاریک رویت ماه من
Ҳол каз алтофи ҳии кирдигор
حال کز الطاف حی کردگار
Ин чунин кардӣ марои умедвор
این چنین کردی مرا امیدوار
Сарф кардам дар гуноҳи авқот ро
صرف کردم در گناه اوقات را
Кӯи талофии ғифлати мофот ро
کو تلافی غفلت مافات را
Чун ки ночораст дар поёни кор
چون که ناچار است در پایان کار
Сӯии маҳшари халқи оламро гузор
سوی محشر خلق عالم را گذار
Андари он ошуфтаи ҳоле чун кунам
اندر آن آشفته حالی چون کنم
Он замон бо дасти холӣ чун кунам
آن زمان با دست خالی چون کنم
Пас маро кун дар ҳидояти раҳбарӣ
پس مرا کن در هدایت رهبری
Каз дарӣ шояд буруни орми сиррӣ
کز دری شاید برون آرم سری
Тӯҳфа Эй хоҳам ба хотирахои ҳақ
تحفهای خواهم به خاطرخواه حق
Балки уфтад қобили даргоҳи ҳақ
بلکه افتد قابل درگاه حق
Гуфт ва ҷорӣ кард ашк аз ҳар ду айн
گفت و جاری کرد اشک از هر دو عین
Гиря кун бршоаҳи мазлӯмони ҳусайн
گریه کن برشاه مظلومان حسین
намекунад зайнаби ривоят инчунин
میکند زینب روایت اینچنین
Баъди қатли сибти хиролмрслин
بعد قتل سبط خیرالمرسلین
Оташи кин шомён афрӯхтанд
آتش کین شامیان افروختند
Хаймаи сибти набиро сӯхтанд
خیمه سبط نبی را سوختند
Аҳли байти он шаҳ бе ғмгсор
اهلبیت آن شه بیغمگسار
Ҳар яке карданд ба рустамии фирор
هر یکی کردند به رستمی فرار
Ман зи баҳри ҷамъи эшон тохтам
من ز بهر جمع ایشان تاختم
Зини тараф бар он тараф пардохтам
زین طرف بر آن طرف پرداختم
Ҷамъ кардам ҷумларо аз ҳар канор
جمع کردم جمله را از هر کنار
Як ба як бинмудам эшонро шумор
یک به یک بنمودم ایشان را شمار
Дидам аз он кӯдакон набӯд ду тан
دیدم از آن کودکان نبود دو تن
Хоҳарами кулсумро бо сад мҳн
خواهرم کلثوم را با صد محن
Хондам ва гуфтам ки эй чун ман ғариб
خواندم و گفتم که ای چون من غریب
Бекас ва беёвару ҳасрати насиб
بیکس و بییاور و حسرت نصیب
Аз васоёии ҳусайнам ёд кун
از وصایای حسینم یاد کن
Андари ин саҳрои маро имдод кун
اندر این صحرا مرا امداد کن
Гӯиёи ин кӯдакони бурданди роҳ
گوئیا این کودکان بردند راه
Бо дили бирён ба сӯии қатлгоҳ
با دل بریان به سوی قتلگاه
Хези сӯии қатлгоҳи ореми рӯ
خیز سوی قتلگاه آریم رو
То кунем ин кӯдаконро ҷустуҷӯ
تا کنیم این کودکان را جستجو
Чашми гирён ҳар ду сар кардем роҳ
چشم گریان هر دو سر کردیم راه
наменабад зи эшон нишон дар қатлгоҳ
مینبد ز ایشان نشان در قتلگاه
Гуфтам эй хоҳар чунин дорам гумон
گفتم ای خواهر چنین دارم گمان
Ташна буданд он Тифли нотавон
تشنه بودند آن طفل ناتوان
Кардаанд аз тишнагии қатъи ҳаёт
کردهاند از تشنگی قطع حیات
Рафтаанд эшон сӯии шати Фурот
رفتهاند ایشان سوی شط فرات
Сӯй шбт кардем рӯ бо сад шитоб
سوی شبط کردیم رو با صد شتاب
Май набуданди он ду Тифли дили кабоб
مینبودند آن دو طفل دل کباب
Пойро аз сар дигар нашнохтем
پای را از سر دگر نشناختیم
Ҳар ду бекас дар биёбон тохтем
هر دو بیکس در بیابان تاختیم
наменамудем ман ба ҳоли мустаманд
مینمودم من به حال مستمند
Андари он саҳрои садои худ баланд
اندر آن صحرا صدای خود بلند
К-эии ятемони бародар чун шадид ?
کای یتیمان برادر چون شدید؟
эй ду Тифли нозпрўр чун шадид ?
ای دو طفل نازپرور چون شدید؟
То ба гавдолии расидам аз қазо
تا به گودالی رسیدم از قضا
Ҳар дуро дидам ки давр аз ақрабо
هر دو را دیدم که دور از اقربا
Фориғ аз ғами гӯшае бгзидаҳ анд
فارغ از غم گوشهای بگزیدهاند
Дастҳо дар гардан ва хобида анд
دستها در گردن و خوابیدهاند
Чашмашон дар косаи саркардаи ҷо
چشمشان در کاسه سرکرده جا
Ҳар дуро ёқӯти лаб чун каҳрабо
هر دو را یاقوت لب چون کهربا
Бар сари худ хоки ҳасрати рехта
بر سر خود خاک حسرت ریخته
Ашгшон бо хоки ҳасрати бихтаҳ
اشگشان با خاک حسرت بیخته
Сӯхтани лаҳнӣ ба ҳоли зорашон
سوختن لحنی به حال زارشان
Дасти барадам то кунам бедорашон
دست بردم تا کنم بیدارشان
Бо аҳл дидам ки паймон дода анд
با احل دیدم که پیمان دادهاند
Ҳар ду аз тоби аташ ҷон дода анд
هر دو از تاب عطش جان دادهاند
Дар ҳарами ифшо чу ин овоза шуд
در حرم افشا چو این آوازه شد
Зини мусӣбати доғи эшон тоза шуд
زین مصیبت داغ ایشان تازه شد
Ришта бе тоқатии бгсихтаҳ
رشته بیطاقتی بگسیخته
Мӯи парешони хок бар сари рехта
مو پریشان خاک بر سر ریخته
Аҳли шом аз ин хабар гирён шуданд
اهل شام از این خبر گریان شدند
Санги дилҳо зини ситам бирён шуданд
سنگ دلها زین ستم بریان شدند
Сӯии ибн саъд биниҳоданд рӯй
سوی ابن سعد بنهادند روی
К-эии палиди рӯи сиёҳи зишти ху
کای پلید رو سیاه زشت خو
эй лъини ин қавмро тақсир чист
ای لعین این قوم را تقصیر چیست
Ин ҳама бе бокӣ ва тзўир чист
این همه بیباکی و تذویر چیست
Ҳоли к-эии золими ҳусайнро кушта Эй
حال کای ظالم حسین را کشتهای
Пайкараш дар хоку хӯни оғишта Эй
پیکرش در خاک و خون آغشتهای
Рухсатии даҳ то расонеми ин замон
رخصتی ده تا رسانیم این زمان
Қатраи обии брлби лаби ташнагон
قطره آبی برلب لب تشنگان
Изн бигирифтанд ва бо рӯй сиёҳ
اذن بگرفتند و با روی سیاه
Об овараданд сӯии хаймаи гоҳ
آب آوردند سوی خیمهگاه
Бо хабари гаштанд чун аҳли ҳарам
با خبر گشتند چون اهل حرم
Пой то сар сӯхтанд аз ин ситам
پای تا سر سوختند از این ستم
Яъне эй бе раҳми қавми ноқабул
یعنی ای بیرحم قوم ناقبول
Ташна лаб киштед фарзанди батул
تشنهلب کشتید فرزند بتول
Дарди моро марг мебошад алоҷ
درد ما را مرگ میباشد علاج
Об дигар нест моро эҳтиёҷ
آب دیگر نیست ما را احتیاج
Нест ёроии навиштани хома ро
نیست یارای نوشتن خامه را
Мухтасар кун ( сомит ) ин ҳангома ро
مختصر کن (صامت) این هنگامه را