Дар шаби миъроҷи ҳодии сбл
در شب معراج هادی سبل
Хоҷаи имкони Муҳамад ( с ) ақли кул
خواجه امکان محمد(ص) عقل کل
Дид андари осмони панҷумин
دید اندر آسمان پنجمین
Шакли зебои Амиралмӯъминин ( ъ )
شکل زیبای امیرالمومنین(ع)
Гуфт ё ҷбрил тасвир чист
گفت یا جبریل تصویر چیست
Ин гиромии сӯрат зебоӣ кист
این گرامی صورت زیبای کیست
Арз кард эй боиси куну макон
عرض کرد ای باعث کون و مکان
Орзӯ карданд аҳли осмон
آرزو کردند اهل آسمان
То кунанд ойинаи дили мнҷлӣ
تا کنند آئینه دل منجلی
Аз нигоҳи моҳи рухсори алӣ
از نگاه ماه رخسار علی
Назд эзад бо таманнои тамом
نزد ایزد با تمنای تمام
Бар замин суданд рӯй эҳтиром
بر زمین سودند روی احترام
К-эии падеди орандаи болоу паст
کای پدید آرَنده بالا و پست
Аз ту дар ҳастӣ ҳувайдо ҳар чаҳ ҳаст
از تو در هستی هویدا هر چه هست
Шуд банӣ одами зи лутфи кирдигор
شد بنیآدم ز لطف کردگار
Дар замин аз васли ҳайдари комкор
در زمین از وصل حیدر کامکار
Бо алӣ ҳастанд доими рӯбарӯ
با علی هستند دایم روبرو
Шодком аз лиззати дидор ӯ
شادکام از لذت دیدار او
Аз паии дараки ҳузури Бутуроб
از پی درک حضور بوتراب
« рбно бо литнокнои туроб »
«ربنا با لیتناکنا تراب»
Коми моро ҳам раво кун эй худо
کام ما را هم روا کن ای خدا
Аз паии дараки ҳузури Муртазо
از پی درک حضور مرتضی
Пас иҷобат кард халлоқи малик
پس اجابت کرد خلاق ملک
Даъвати хайли маликро дар фалак
دعوت خیل ملک را در فلک
Яъне аз анвоъи қудси хештан
یعنی از انواع قدس خویشتن
Сӯратӣ орост ҳии зўолмнн
صورتی آراست حی ذوالمنن
Баради санъатҳо дар он сӯрат ба кор
برد صنعتها در آن صورت به کار
Офарин бар сӯрати сӯрат нигор
آفرین بر صورت صورت نگار
Шуд дигар хайли млоику амтоФ
شد دگر خیل ملایک و امطاف
Сӯрати ҳайдар ба ҳангоми тавоф
صورت حیدر به هنگام طواف
Ёфт таскини қалби суккони само
یافت تسکین قلب سکان سما
Солҳо аз сӯрати шери худо
سالها از صورت شیر خدا
То ба саҷдаи ин мулҷам зад зи кин
تا به سجده این ملجم زد ز کین
Теғ бар фарқи эмом аламтқин
تیغ بر فرق امام المتقین
Дар замин чун шери ҳақро сари шикофт
در زمین چون شیر حق را سر شکافت
Дар фалаки ҳам тораки ҳайдари шикофт
در فلک هم تارک حیدر شکافت
Зин сабаб шуд каз хурӯшу валав барои ӯ
زین سبب شد کز خروش و ولو برای او
Шуд замину осмон дар валав барои ӯ
شد زمین و آسمان در ولو برای او
Ҷабраил аз арш дар дод ин Нидо :
جبرئیل از عرش در داد این ندا:
« ҳдмти валлоҳи арқони алҳдӣ »
«هدمت والله ارکان الهدی»
Оҳ аз он соъат ки бетоб ва тавон
آه از آن ساعت که بیتاب و توان
Шуд алӣ дар хона аз масҷиди равон
شد علی در خانه از مسجد روان
Оҳи кулсуми ҷигар хӯн саркашед
آه کلثوم جگر خون سرکشید
Зайнаб аз сар дар ҳарам мъҷр кашид
زینب از سر در حرم معجر کشید
Хӯн чикон шуд Муҷтабо аз ҳар ду айн
خونچکان شد مجتبی از هر دو عین
Шуд ба домони ашги гулгуни ҳусайн
شد به دامان اشگ گلگون حسین
Дида багушӯд он эмоми мумтаҳан
دیده بگشود آن امام ممتحن
Баҳри таскини ҳарам аз марду зан
بهر تسکین حرم از مرد و زن
Бо ҳасан гуфт эй марои нури басар
با حسن گفت ای مرا نور بصر
Он замон кун гиря эй ҷони падар
آن زمان کن گریه ای جان پدر
Каз шарори з ҳар сӯзади пайкарат
کز شرار ز هر سوزد پیکرت
ӯ фитад лухти ҷигари андари ?бирт
او فتد لخت جگر اندر برت
ё ҳусайн гуфт эй шаҳи гулгуни қабо
یا حسین گفت ای شه گلگون قبا
Гиря кун андари замини Карбало
گریه کن اندر زمین کربلا
Он замон каз қавми кӯфӣ ҳар тараф
آن زمان کز قوم کوفی هر طرف
намезанад бе ҳади паии қатли ту саф
میزند بیحد پی قتل تو صف
ӣнқадари хоҳии намӯдани алътш
اینقدر خواهی نمودن العطش
То з беобӣ кунӣ ҳар лаҳзаи ғаш
تا ز بیآبی کنی هر لحظه غش
Тоқатат аз марги қосим кам шавад
طاقتت از مرگ قاسم کم شود
Аз ғами аббоси пуштат хам шавад
از غم عباس پشتت خم شود
Бар гулӯии Асғар , он Тифли сағир
بر گلوی اصغر، آن طفل صغیر
Ҷой шер ояд зи майдони нӯки тир
جای شیر آید ز میدان نوک تیر
Май барад аз чашми ҳақи байни ту нур
میبرد از چشم حق بین تو نور
Доғи Акбар то сафи явми алншўр
داغ اکبر تا صف یوم النشور
Оқибат гардад сарат эй арҷманд
عاقبت گردد سرت ای ارجمند
Брснони кӯфӣони як неи баланд
برسنان کوفیان یک نی بلند
Оризат чун офтоби анварӣ
عارضت چون آفتاب انوری
Дар танур охир шавад хокистарӣ
در تنور آخر شود خاکستری
Пас ба зайнаби гФкоӣ бесабру тоб
پس به زینب گفکای بیصبر و تاب
Гиря кун дар рафтани шоми хароб
گریه کن در رفتن شام خراب
Гиреҳӣ кун рӯзӣ ки дар бозори шом
گرهی کن روزی که در بازار شام
намебарандат паши чашми хосу ом
میبرندت پش چشم خاص و عام
Доғ ман кард аз ҷаҳолати ноумед
داغ من کرد از جهالت ناامید
Пас чаҳ хоҳӣ кард дар базми язид
پس چه خواهی کرد در بزم یزید
Он замони дандони бунаи андари ҷигар
آن زمان دندان بنه اندر جگر
Каз ҷафои бинии язиди бади сайр
کز جفا بینی یزید بد سیر
намезанад аз қаҳри чӯби хирзон
میزند از قهر چوب خیرزان
Бар лаби шоҳаншаҳи лаби ташнаи гон
بر لب شاهنشه لب تشنهگان
Нест ёроии навиштани хома ро
نیست یارای نوشتن خامه را
Мухтасар кун ( сомит ) ин ҳангома ро
مختصر کن (صامت) این هنگامه را