Аз сумуми зулми аъвони язид
از سموم ظلم اعوان یزید
Чун хазон бар гулшан ёсин расед
چون خزان بر گلشن یاسین رسید
Сабзи хатонро зи пайкони ҳалок
سبز خطان را ز پیکان هلاک
Шуд бадан чун пардаи гули чокчок
شد بدن چون پرده گل چاکچاک
Карбало гардид чун хоки ттор
کربلا گردید چون خاک تتار
Аз хати мшгини хубони мшкбор
از خط مشگین خوبان مشکبار
Ҳар кафи хокаш ба сони модарӣ
هر کف خاکش به سان مادری
Дар бағал бигрифта ҷисм бе сиррӣ
در بغل بگرفته جسم بیسری
Хоку хӯни ҷисми шаҳидони тан ба тан
خاک و خون جسم شهیدان تن به تن
Карда мустағнии зи кофуру кафан
کرده مستغنی ز کافور و کفن
Сӯии Кӯфа бо сипоҳи тираи бахт
سوی کوفه با سپاه تیرهبخت
Итрати мейри ҳарами бастанди рахт
عترت میر حرم بستند رخت
Кард мадфӯни ибни саъд бе ҳаё
کرد مدفون ابن سعد بیحیا
Ҷисми мақтӯлони авлоди зино
جسم مقتولان اولاد زنا
Мондаи урён то се рӯзи андари замин
مانده عریان تا سه روز اندر زمین
Ҷисми поки сибти хиролмрслин
جسم پاک سبط خیرالمرسلین
Ҷузи туюру ваҳшён дар он диёр
جز طیور و وحشیان در آن دیار
Бар сари вай касе намекардӣ гузор
بر سر وی کسی نمیکردی گذار
Чанд тан аз аъроб дар он бодия
چند تن از اعراب در آن بادیه
Буд сокин дар замини Марӣа
بود ساکن در زمین ماریه
То супоранд он баданҳоро ба хок
تا سپارند آن بدنها را به خاک
Доштанд аз лашгари куффори бок
داشتند از لشگر کفار باک
Чанд зан аз он қабӣла бо хурӯш
چند زن از آن قبیله با خروش
Бел бигирифтанд чун мардон ба дӯш
بیل بگرفتند چون مردان به دوش
Таънаи зан бар мардҳои хештан
طعنه زن بر مردهای خویشتن
Кӣ ба рӯзи мардумии камтари зи зан
کی به روز مردمی کمتر ز زن
Гар шуморо нест шарм аз Мустафо
گر شما را نیست شرم از مصطفی
Ҳаст моро хиҷлат аз хиролнсо
هست ما را خجلت از خیرالنسا
Он шумо ва дар паии тимори ҷон
آن شما و در پی تیمار جان
Мо гузаштем аз сари ҷону ҷаҳон
ما گذشتیم از سر جان و جهان
Чун шумо бастед чашм аз нангу ном
چون شما بستید چشم از ننگ و نام
Улфати мо бо шумо бошад ҳаром
الفت ما با شما باشد حرام
Ғайрати он чанд зан омад сабаб
غیرت آن چند زن آمد سبب
Аз паии таҳрики мардони араб
از پی تحریک مردان عرب
Баҳри дафни куштагон бо ашку оҳ
بهر دفن کشتگان با اشک و آه
Омаданд андари канори қатлгоҳ
آمدند اندر کنار قتلگاه
Лек аз онҷои кони ҷасадҳоро ба тан
لیک از آنجا کان جسدها را به تن
Дасту сар бар ҷо набӯд андари бадан
دست و سر بر جا نبود اندر بدن
Неи падарро буд фарқӣ аз писар
نی پدر را بود فرقی از پسر
Неи зи сари дор ва на аз лашгари хабар
نی ز سر دار و نه از لشگر خبر
Баҳри кашфи ҳҳол аз болоу паст
بهر کشف ححال از بالا و پست
Ҷониб яздон бароварданд даст
جانب یزدان برآوردند دست
Ногаҳон монанди хуршед аз уфуқ
ناگهان مانند خورشید از افق
Басти нурии андари он саҳрои ттқ
بست نوری اندر آن صحرا تتق
Аз миёни лмъаҳи нури ошкор
از میان لمعه نور آشکار
Гашти рахшони гавҳари гулгуни савор
گشت رخشان گوهر گلگون سوار
Зоҳир аз хуршеди рӯйиш дар ниқоб
ظاهر از خورشید رویش در نقاب
Маънӣ ( ҳатто тавроти болҳҷоб )
معنی (حتی تورات بالحجاب)
Омад ва дар назд эшон истод
آمد و در نزد ایشان ایستاد
Ғунчаи мӯъҷизи наморо баргушод
غنچه معجز نما را برگشاد
Кӣ ба грдобтҳири мондагон
کی به گردابتحیر ماندگان
Пушти по бар мосўии афшондагон
پشت پا بر ماسوی افشاندگان
Гар шуморо зин шаҳидон ҳаст шак
گر شما را زین شهیدان هست شک
намешиносам ҷумларо бо ман як ба як
میشناسم جمله را با من یک به یک
Пас ба амри он шаҳи гардуни хадам
پس به امر آن شه گردون خدم
ТўФ карданд андари он рашки ҳарам
طوف کردند اندر آن رشک حرم
Наъши ансори шаҳи дайнро тамом
نعش انصار شه دین را تمام
Дафн бинмуданд андари як мақом
دفن بنمودند اندر یک مقام
Чун зи ансор ҳусайн пардохтанд
چون ز انصار حسین پرداختند
Бори дигар дар биёбон тохтанд
بار دیگر در بیابان تاختند
Гавҳарии по то ба сари ғалатон ба хӯн
گوهری پا تا به سر غلطان به خون
Аз нуҷуми осмони захмаши фузун
از نجوم آسمان زخمش فزون
Он савори он моҳи пайкарро чу дид
آن سوار آن ماه پیکر را چو دید
Аз дили пурдарди оҳӣ бар кашид
از دل پردرد آهی بر کشید
Гуфт бошад ин ҷавони ғами насиб
گفت باشد این جوان غم نصیب
Мояи умеди Лайлои ғариб
مایه امید لیلای غریب
Ин буд он навҷавони маи ҷабин
این بود آن نوجوان مه جبین
КўФтодаҳ чун зи зини андари замин
کوفتاده چون ز زین اندر زمین
Сабру тоби аммаро гум карда аст
صبر و تاب عمه را گم کرده است
Қади раънои ҳусайн хам карда аст
قد رعنای حسین خم کرده است
Ин шабиҳи ҷади худ пайғамбар аст
این شبیه جد خود پیغمبر است
Ҳиҷдаҳи солаи алӣ Акбар аст
هیجده ساله علی اکبر است
Ҳолиё набӯд маҷоли дафн ӯ
حالیا نبود مجال دفن او
Дигаронро кард бояд ҷустуҷӯ
دیگران را کرد باید جستجو
Гардишӣ карданд овараданд боз
گردشی کردند آوردند باز
Пари пайкон бар танӣ чун шоҳбоз
پر پیکان بر تنی چون شاهباز
Пайкарии сад пора ҳамчун офтоб
پیکری صد پاره همچون آفتاب
Дасту поиш ҳар ду андари хӯни хизоб
دست و پایش هر دو اندر خون خضاب
Он ҷавон аз сӯзи дил оҳӣ кашид
آن جوان از سوز دل آهی کشید
Ҷома бетоқатӣ бар тан дарид
جامه بیطاقتی بر تن درید
Гуфт бошад ин ҷавони мумтаҳан
گفت باشد این جوان ممتحن
Қосими домоди фарзанди ҳасан
قاسم داماد فرزند حسن
Баъди дафни қосими насрини изор
بعد دفن قاسم نسرین عذار
Гардишӣ карданд дар он корзор
گردشی کردند در آن کارزار
Ҳамчуи Хизри андари лаби айни алҳаёт
همچو خضر اندر لب عین الحیات
Пайкарии ҷустанд дар ҷанби Фурот
پیکری جستند در جنب فرات
Дода бе дастии бори конаши шикаст
داده بیدستی بار کانش شکست
АўФтодаҳ дар канораш ҳар ду даст
اوفتاده در کنارش هر دو دست
Хона занбӯр гашта пайкараш
خانه زنبور گشته پیکرش
Қитъа қитъа гашта аз по то сараш
قطعهقطعه گشته از پا تا سرش
Омаданд андар бар он муқтадо
آمدند اندر بر آن مقتدا
К-эии тамоми гмрҳонро раҳнамо
کای تمام گمرهان را رهنما
Як шаҳидии давртар ҷон дода аст
یک شهیدی دورتر جان داده است
Дар лаби шати Фурот афтода аст
در لب شط فرات افتاده است
Гашта аз бедоди қавм банӣ тамиз
گشته از بیداد قوم بنیتمیز
Қитъаи қитъаи пораи пораи рези рез
قطعه قطعه پاره پاره ریز ریز
Нест мумкин аз замин бардоштан
نیست ممکن از زمین برداشتن
Ҳам нишоед ончунон бгзоштн
هم نشاید آنچنان بگذاشتن
Шуд равони он хусрави гардуни виқор
شد روان آن خسرو گردون وقار
Сӯии шати гирён чу абри навбаҳор
سوی شط گریان چو ابر نوبهار
Кард он сад пораи танро чун назар
کرد آن صد پاره تن را چون نظر
АўФтодаҳ аз по ва дастӣ зад басар
اوفتاده از پا و دستی زد بسر
Гуфт ин мазлӯми мақтӯъи алидин
گفت این مظلوم مقطوع الیدین
Ҳаст саққоу аламдори ҳусайн
هست سقا و علمدار حسین
Ин буд он кас ки биниҳода ба роҳ
این بود آن کس که بنهاده به راه
Чашми атфоли ҳусайн дар хаймаи гоҳ
چشم اطفال حسین در خیمهگاه
Ҳаст аббоси он ки шоҳи хӯни ҷигар
هست عباس آن که شاه خون جگر
Даст бигирифт аз фарқаш бар камар
دست بگرفت از فرقش بر کمر
Пас ба сад афғону қалби дарднок
پس به صد افغان و قلب دردناک
Дар макони худ супурдаш ба хок
در مکان خود سپردش به خاک
То ду навбати он савори никхў
تا دو نوبت آن سوار نیکخو
Гуфт бнмоӣид аз нави ҷустуҷӯ
گفت بنمائید از نو جستجو
Ҳар чаҳ карданд андари он хунхори дашт
هر چه کردند اندر آن خونخوار دشت
Ҳамчуи сайди кӯҳсории сайру гашт
همچو صید کوهساری سیر و گشت
Каси нишонеи андари он саҳро надид
کس نشانی اندر آن صحرا ندید
Аз шаҳидони пайкарӣ бар ҷо надид
از شهیدان پیکری بر جا ندید
Охири андар қтлгаҳ шуд ҷилва гар
آخر اندر قتلگه شد جلوهگر
Телӣ аз зубину ханҷар дар назар
تلی از زوبین و خنجر در نظر
Хӯну хокии пас ба ҳам омехта
خون و خاکی پس به هم آمیخته
Санг бисёре дар онҷои рехта
سنگ بسیاری در آنجا ریخته
Пораи ҷисмии ҳамчуи қуръони мубин
پاره جسمی همچو قرآن مبین
Нақш бигрифтааст бар лавҳи замин
نقش بگرفته است بر لوح زمین
Чашми ҳақи байни он савор аз ҳам гушӯд
چشم حق بین آن سوار از هم گشود
Дастҳо бар синаи гардан каҷ намӯд
دستها بر سینه گردن کج نمود
Арз кард эй шоҳ бе сролслом
عرض کرد ای شاه بیسرالسلام
Зеби оғӯши паямбари ассалом
زیب آغوش پیمبر السلام
Ассалом эй марҳами доғи батул
السلام ای مرهم داغ بتول
Ассалом эй қурраи алъайни расӯл
السلام ای قره العین رسول
Пас ба ёрон гуфт кин сад пораи тан
پس به یاران گفت کاین صد پاره تن
Кафану дафн вай бӯда махсӯси ман
کفن و دفن وی بوده مخصوص من
Бо ду дасти хеши он ҷисми латиф
با دو دست خویش آن جسم لطیف
Ҷамъ кард аз рӯй он хоки шариф
جمع کرد از روی آن خاک شریف
Тирҳои зулм каз шаст аду
تیرهای ظلم کز شصت عدو
Бар тани вай буд то пари мӯ ба мӯ
بر تن وی بود تا پر مو به مو
Ҷумларо берун намӯд аз пайкараш
جمله را بیرون نمود از پیکرش
Дар радои печиди ҷисми атҳараш
در ردا پیچید جسم اطهرش
Дар бағал бигирифт ҷони пок ро
در بغل بگرفت جان پاک را
Дои ди зинат аз қудумаши хок ро
دا د زینت از قدومش خاک را
Акбарашро ҳам ба таскини дилаш
اکبرش را هم به تسکین دلش
Дод дар поини поиши манзилаш
داد در پایین پایش منزلش
Хости баргардади савор аз он макон
خواست برگردد سوار از آن مکان
Арз карданд эй амири ломакон
عرض کردند ای امیر لامکان
Гарчи моро нест чашми ҳшинос
گرچه ما را نیست چشم حقشناس
То шиносади шоҳро дар ҳар либос
تا شناسد شاه را در هر لباس
Дар ниқоб эй офтоб аз чистӣ ?
در نقاب ای آفتاب از چیستی؟
Бозгу эй мазҳар ҳақ кистӣ ?
بازگو ای مظهر حق کیستی؟
Барграфт он моҳрӯ аз рухи ниқоб
برگرفت آن ماهرو از رخ نقاب
Гашти Меҳрии зоҳир аз зери ҳиҷоб
گشت مهری ظاهر از زیر حجاب
Ёфтанд он шиъёни шоҳи дайн
یافتند آن شیعیان شاه دین
Кони ҷигар хӯн ҳаст зини алъобдин
کان جگر خون هست زین العابدین
Нест ёроии навиштани хома ро
نیست یارای نوشتن خامه را
Мухтасар кун ( сомит ) ин ҳангома ро
مختصر کن (صامت) این هنگامه را