Шунидаам ки худои мҳимни маъбуд

شنیده‌ام که خدای مهیمن معبود

Замонӣ аз малики аламути ин суол намӯд

زمانی از ملک الموت این سئوال نمود

Ки эй ту қобзи рӯҳи тамоми халқи ҷаҳон

که ای تو قابض روح تمام خلق جهان

зи ҷину инсу сиёҳу сифеду перу ҷавон

ز جن و انس و سیاه و سفید و پیر و جوان

Аз он замон ки ба ин амр гаштае маъмур

از آن زمان که به این امر گشته ای مامور

Гузашта бар ту аз ин кори баси синӣну шҳўр

گذشته بر تو از این کار بس سنین و شهور

Ба фавқи арши з ҳар хонимони барии шеван

به فوق عرش ز هر خانمان بری شیون

Шаванд бастаи фитроки ту чаҳ мрдўчаҳи зан

شوند بسته فتراک تو چه مردوچه زن

Дамӣ шудааст ки сӯзади дилат ба ҳол касе

دمی شده است که سوزد دلت به حال کسی

Ки баркашӣ зи дили танги ошёни нафасӣ

که برکشی ز دل تنگ آشیان نفسی

Чунин ба даргаи парвардгори раби ҷалил

چنین به درگه پروردگار رب جلیل

Намӯд арз ба мӯъҷизу ниёзи ъзроӣил

نمود عرض به معجز و نیاز عزرائیل

Ки эй худои дили ман дарду ҷой пурхӯн аст

که ای خدا دل من درد و جای پرخون است

Ки ҳади гуфтани вай аз ҳисоб берун аст

که حد گفتن وی از حساب بیرون است

Аввал ба мотами Тифли сағири хӯни ҷигар

اول به ماتم طفل صغیر خون جگر

Ки набӯдаш бидам марги модару падарӣ

که نبودش بدم مرگ مادر و پدری

Ятем чун бкшокшз додан ҷонаст

یتیم چون بکشاکشز دادن جانست

Марои мусӣбати берун ва рҳд имконаст

مرا مصیبت بیرون و رحد امکانست

Дувум касе ки ғарибаст ва аз ватани маҳҷӯр

دوم کسی که غریبست و از وطن مهجور

зи ёру ёвару аҳл диёр бошад давр

ز یار و یاور و اهل دیار باشد دور

На мӯнисӣ ки шавад роздору дилҷӯяш

نه مونسی که شود رازدار و دلجویش

На ҳамдамӣ ки диҳад дил ба марҳамати сӯяш

نه همدمی که دهد دل به مرحمت سویش

Ғарибро накунад ҳеҷ каси гузари басараш

غریب را نکند هیچ کس گذر بسرش

Магари ғариб дигар дар ватани баради хабараш

مگر غریب دگر در وطن برد خبرش

Фиғон ки бозмро дар дил изтироб афтод

فغان که بازمرا در دل اضطراب افتاد

Ба ёди шоми ҳамон кишвар хароб афтод

به یاد شام همان کشور خراب افتاد

Қисм ба зоти худои кӯдаки ятеми ҳусайн

قسم به ذات خدا کودک یتیم حسین

Ҳамон стмкш маҳзун ?илем ҳусайн

همان ستمکش محزون الیم حسین

Ба ғайри дарди ятемии магар ғариб набӯд

به غیر درد یتیمی مگر غریب نبود

Ҳамон стмкши маҳзуну ғам насиб набӯд

همان ستمکش محزون و غم نصیب نبود

Стмкши ду ҷони духтарии руқияи баном

ستمکش دو جان دختری رقیه بنام

Дар он замон ки макон дошт дар харобаи шом

در آن زمان که مکان داشت در خرابه شام

Набӯд вирди забонаш ба ғайри номи падар

نبود ورد زبانش به غیر نام پدر

Ғизои рӯзи шабаши ашки чашму лухти ҷигар

غذای روز شبش اشک چشم و لخت جگر

Язид шуд чаҳ хабардор аз табу тобиш

یزید شد چه خبردار از تب و تابش

Равона кард ба таскини ваии сари бобаш

روانه کرد به تسکین وی سر بابش

Сари падар ба тибқ назд вай чу биниҳоданд

سر پدر به طبق نزد وی چو بنهادند

Ситами расидаи занони худ з дида бикшоданд

ستم رسیده زنان خود ز دیده بگشادند

Чун он сағир гирифт аз сари тибқи сарпӯш

چون آن صغیر گرفت از سر طبق سرپوش

Сари падар ба тибқ дид аз сараш шуд ҳуш

سر پدر به طبق دید از سرش شد هوش

Ба ҳуш омад ва он сар гирифт бар сина

به هوش آمد و آن سر گرفت بر سینه

Забон гушӯд паии шикваҳои дерина

زبان گشود پی شکوه‌های دیرینه

Ки эй ҷаноби падар токунӯн куҷо будӣ

که ای جناب پدر تاکنون کجا بودی

Чаро зи духтари дилбанди худ ҷудо будӣ

چرا ز دختر دلبند خود جدا بودی

Ту будӣ онкии маро буд ҷо дар оғӯшат

تو بودی آنکه مرا بود جا در آغوشت

Чигуна гашт ба куллӣ зи ман фаромӯшат

چگونه گشت به کلی ز من فراموشت

Ба ҳмрҳти алии Асғар чаро наёмада аст

به همرهت علی اصغر چرا نیامده است

Бародарами алии Акбар чаро наёмада аст

برادرم علی اکبر چرا نیامده است

Ту зинда бошӣ ва бошад изори ман нилӣ

تو زنده باشی و باشد عذار من نیلی

зи дасти шимури лъин то яке хӯрам силӣ

ز دست شمر لعین تا یکی خورم سیلی

Падар ба шом набошад магар дигар хона

پدر به شام نباشد مگر دگر خانه

Ки додаанд ба мо ҷо ба кунҷи вайрона

که داده‌اند به ما جا به کنج ویرانه

Ба садақаи марду зани кӯфӣон бе парво

به صدقه مرد و زن کوفیان بی‌پروا

Ба мо диҳанд ҳамеи нони порау хурмо

به ما دهند همی نان پاره و خرما

зи аҳли шом ҳамин нест эй падар гила ам

ز اهل شام همین نیست ای پدر گله‌ام

Назора кун ба кафи пои пари з обила ам

نظاره کن به کف پای پر ز آبله‌ام

Биравӣ хори муғелони басии давидами ман

بروی خار مغیلان بسی دویدم من

Ҷафои кӯфӣу шомӣ ҳаме кашидам ман

جفای کوفی و شامی همی کشیدم من

Бидон расед ки аз дард бе мадади корӣ

بدان رسید که از درد بی‌مدد کاری

Ниҳон шудам ба тъби зери бутаи хорӣ

نهان شدم به تعب زیر بته خاری

зи хоки бистару хашмат ва харобаам болин

ز خاک بستر و خشمت و خرابه‌ام بالین

Аҷаби ятем навозӣ кунад язиди лъин

عجب یتیم نوازی کند یزید لعین

Лаби мрори аташу қаҳт об гашта кабӯд

لب مرار عطش و قحط آب گشته کبود

Лаби Марки ту аз чаҳ боб гашта кабӯд

لب مارک تو از چه باب گشته کبود

Гумонами ин лабу дандони ҳамчуи марворид

گمانم این لب و دندان همچو مروارید

Кабӯд гашта пдрҷони зи зарби чӯби язид

کبود گشته پدرجان ز ضرب چوب یزید

Чу бо падари камӣ аз дарди дил ишора намӯд

چو با پدر کمی از درد دل اشاره نمود

Харобаро зи туфи оҳи пар ситора намӯд

خرابه را ز تف آه پر ستاره نمود

з рӯй сина ӯ сар ба як тараф ғалатед

ز روی سینه او سر به یک طرف غلطید

Ба хок рӯй ятемии ниҳод ва оҳ кашид

به خاک روی یتیمی نهاد و آه کشید

Фиғону оҳ ки ( сомит ) ба вақти ҷон додан

فغان و آه که (صامت) به وقت جان دادن

Бадӣ ба гардани он Тифл бе гуноҳи расан

بدی به گردن آن طفل بی‌گناه رسن