Кишт чун аз кед ихвон дар бадар

کشت چون از کید اخوان در بدر

Юсуфи садиқ ар назд падар

یوسف صدیق ار نزد پدر

Пас бародарҳо дилашро сӯхтанд

پس برادرها دلش را سوختند

Яъне андари бандагии бФрўхтнд

یعنی اندر بندگی بفروختند

Чун надорад бо касе дасти ситез

چون ندارد با کسی دست ستیز

Лоҷарам пайваста бошад дар гурез

لاجرم پیوسته باشد در گریز

Об бе раҳмии ҳама дар шер кун

آب بی‌رحمی همه در شیر کن

Дасту поиши баста дар занҷир кун

دست و پایش بسته در زنجیر کن

Хоҷа ғул биниҳод андргрднш

خواجه غل بنهاد اندرگردنش

Шуд либоси бандагони зеби таниш

شد لباس بندگان زیب تنش

Баст дар занҷири дасту пой ӯ

بست در زنجیر دست و پای او

Дод дар дасти ғуломии зишти ху

داد در دست غلامی زشت خو

Бар шутур ҷо дод аз рӯй ғазаб

بر شتر جا داد از روی غضب

Юсуфи гули чеҳраро он бе адаб

یوسف گل چهره را آن بی‌ادب

Дар саҳаргоҳон чу хайли корвон

در سحرگاهان چو خیل کاروان

Шуд ба сӯии Миср аз канъони равон

شد به سوی مصر از کنعان روان

Шуд убӯри Юсуфи меҳр аз вафо

شد عبور یوسف مهر از وفا

Дар қабули оли асҳқ аз қазо

در قبول آل اسحق از قضا

Рӯй қабри модари андӯҳгин

روی قبر مادر اندوهگین

Аз шери андохти худро бар замин

از شیر انداخت خود را بر زمین

Дар шикоят кардан аз даҳри дағал

در شکایت کردن از دهر دغل

Қабри модарро гирифт андари бағал

قبر مادر را گرفت اندر بغل

Гуфт эй модар бар ор аз қабри сар

گفت ای مادر بر آر از قبر سر

Юсуфи худро бад-ӣни хории нигар

یوسف خود را بدین خواری نگر

Байни либоси куҳнаро зеби танам

بین لباس کهنه را زیب تنم

Пой дар занҷиру ғул дар гарданам

پای در زنجیر و غل در گردنم

Аз бародарҳо дилӣ дорам кабоб

از برادرها دلی دارم کباب

Тоқатам тоқатаст аз ҳиҷрони боб

طاقتم طاقتست از هجران باب

Дар шикояти бад ба қабри модараш

در شکایت بد به قبر مادرش

Чун аҷал омад ғуломи андари сараш

چون اجل آمد غلام اندر سرش

Зад тпончаҳ бар гули рухсор ӯ

زد طپانچه بر گل رخسار او

Кард хўӣини оризи гулнор ӯ

کرد خوئین عارض گلنار او

Шуд зи силии қалби Юсуфи пари зи хӯн

شد ز سیلی قلب یوسف پر ز خون

Арш ва фарш афтод дар ҷӯшу хурӯш

عرش و فرش افتاد در جوش و خروش

Муштаал шуд нори қаҳри кирдигор

مشتعل شد نار قهر کردگار

Шуд ҳаво аз сри сри ғами пари ғубор

شد هوا از صر صر غم پر غبار

Гашти зоҳири соъиқа аз осмон

گشت ظاهر صاعقه از آسمان

Шуд замин чун киштӣ бе бодбон

شد زمین چون کشتی بی‌بادبان

Дар таъаҷҷуби гашти хайли корвон

در تعجب گشت خیل کاروان

Зини таназзул дар замину осмон

زین تنزل در زمین و آسمان

Ҷумла мегуфтанд бо қалб зада

جمله می‌گفتند با قلب زده

Гӯиё каз мо гуноҳӣ сар зада

گوئیا کز ما گناهی سر زده

Гуфт иқлўси ин ғариву валвала

گفت یقلوس این غریو و ولوله

Аз гуноҳи ман буд дар қофила

از گناه من بود در قافله

Шуд гурезон чун ғуломи маи лақо

شد گریزان چون غلام مه‌لقا

Ман задам силӣ ба рӯйиш аз ҷафо

من زدم سیلی به رویش از جفا

Аз гуноҳами рӯзи равшан тор шуд

از گناهم روز روشن تار شد

Шавамӣ ман боиси ин кор шуд

شومی من باعث این کار شد

Ҷумлаи баҳри бахшиши афву гуноҳ

جمله بهر بخشش عفو و گناه

Сӯии Юсуф рӯ намуданд узрхоҳ

سوی یوسف رو نمودند عذرخواه

Лаби бҷнбонид дар назд худо

لب بجنبانید در نزد خدا

Шуд дуояши боиси рафъи бало

شد دعایش باعث رفع بلا

Дасту пои вгрдни он сарфароз

دست و پا وگردن آن سرفراز

Сохтанд аз садамаи занҷири боз

ساختند از صدمه زنجیر باز

Бар қудуми Юсуфи воломақом

بر قدوم یوسف والامقام

ӯ фитоданд аз барои эҳтиром

او فتادند از برای احترام

Грчнин мебошад эй озодагон

گرچنین می‌باشد ای آزادگان

Ҳурмату шани пимбрзодгон

حرمت و شان پیمبرزادگان

Пас чаро дар қатлгоҳ зад чун қадам

پس چرا در قتلگاه زد چون قدم

Дар асирии итрат фахр амам

در اسیری عترت فخر امم

Аз шутур афтод бо чашмони ту

از شتر افتاد با چشمان تو

Чун сакина бар сари наъш дар

چون سکینه بر سر نعش در

Дид бибридаи гулӯии шоҳи дайн

دید ببریده گلوی شاه دین

Аз қафо бо ханҷари шимури лъин

از قفا با خنجر شمر لعین

Бар гулӯии шоҳ бе сари сари ниҳод

بر گلوی شاه بی‌سر سر نهاد

Сар ба ҷои новаки ханҷари ниҳод

سر به جای ناوک خنجر نهاد

Оҳи оташбор аз дил барфурӯхт

آه آتشبار از دل برفروخت

Ҷони инсу ҷони зи барқи оҳи сӯхт

جان انس و جان ز برق آه سوخت

Гуфт эй бобо ба қурбони сарат

گفت ای بابا به قربان سرت

Ҷону сари қурбон бе сари пайкарат

جان و سر قربان بی‌سر پیکرت

Гӯ ки кард эй зинати арши азим

گو که کرد ای زینت عرش عظیم

эй падар дар кӯдакии моро ятем

ای پدر در کودکی ما را یتیم

эй паноҳи кӯдакон бе падар

ای پناه کودکان بی‌پدر

Духтари худро бикаш дастии басар

دختر خود را بکش دستی بسر

То намое аз дилами беруни ғамӣ

تا نمایی از دلم بیرون غمی

Чун ятемами ғами хури ман шӯи дамӣ

چون یتیمم غم‌خور من شو دمی

Ташнаи комӣу ятемӣ бас набӯд

تشنه‌کامی و یتیمی بس نبود

Сӯратамро бингар аз силии кабӯд

صورتم را بنگر از سیلی کبود

Аз паии таскини қалб хаста ам

از پی تسکین قلب خسته‌ام

Хез ва бигушо ҳар ду даст баста ам

خیز و بگشا هر دو دست بسته‌ام

Буд он ширини забон бо чашм тар

بود آن شیرین زبان با چشم تر

Рӯй наъши боб бе сари навҳа гар

روی نعش باب بی‌سر نوحه‌گر

Ногаҳон шавамӣ зи куффори шарир

ناگهان شومی ز کفار شریر

Чун аҷал шуд сӯии он Тифли сағир

چون اجل شد سوی آن طفل صغیر

Аз сари наъши шаҳиди Карбало

از سر نعش شهید کربلا

То кунад он Тифл бекасро ҷудо

تا کند آن طفل بی‌کس را جدا

Он яке рухсорааш нилӣ намӯд

آن یکی رخساره‌اش نیلی نمود

Моҳи рӯйиши нилӣ аз силӣ намӯд

ماه رویش نیلی از سیلی نمود

Дайгарӣ кард аз ситам бо каъби не

دیگری کرد از ستم با کعب نی

Давр аз домони бобои дасти вай

دور از دامان بابا دست وی

Оқибати қалби кабобу чашм тар

عاقبت قلب کباب و چشم‌ تر

Шуд ҷудо бо гиря аз наъши падар

شد جدا با گریه از نعش پدر

Нест ёроии навиштани хома ро

نیست یارای نوشتن خامه را

Мухтасар кун ( сомит ) ин ҳангома ро

مختصر کن (صامت) این هنگامه را