Рӯзӣ ки по ба илми пар аз ғам гузоштем

روزی که پا به علم پر از غم گذاشتیم

Умед бар захира дар ҳам гумоштем

امید بر ذخیره در هم گماشتیم

Охир ҳар ончии гашт фароҳам гузоштем

آخر هر آنچه گشت فراهم گذاشتیم

Рафтем ва ҳар чаҳ буд ба олам гузоштем

رفتیم و هر چه بود به عالم گذاشتیم

Ҳаргиз надоштем з рафтан ба худ гумон

هرگز نداشتیم ز رفتن به خود گمان

Барадем ранҷҳо зи паии ганҷи шоягон

بردیم رنجها ز پی گنج شایگان

Ва онгаҳ тамомро биниҳодем ройгон

و آنگه تمام را بنهادیم رایگان

Қатъи назари зи ҳосили даҳ рӯзаи ҷаҳон

قطع نظر ز حاصل ده روزه جهان

Шуд сарф дар ҳавоу ҳаваси рӯзгори мо

شد صرف در هوا و هوس روزگار ما

Ғофили зи пайки марг ки меояд аз қафо

غافل ز پیک مرگ که می‌آید از قفا

Ногуҳ бурид дасти зи домони муддао

ناگه برید دست ز دامان مدعا

Чархи замона чун накунад бо касе вафо

چرخ زمانه چون نکند با کسی وفا

Киштем ҳар чаҳ тухм дар ин дашти ҳавлнок

کشتیم هر چه تخم در این دشت هولناک

Охир самар надошт ба ҷузи миваи ҳалок

آخر ثمر نداشت به جز میوهٔ هلاک

Рафтем бо дилии зи ғами даҳри чоки чок

رفتیم با دلی ز غم دهر چاک چاک

Дар ғам сифед карда кашидем зери хок

در غم سفید کرده کشیدیم زیر خاک

Нашигифт хотир аз ҳаваси бӯстону боғ

نشگفت خاطر از هوس بوستان و باغ

Моро зи Киеви ҷоми ҷаҳон тар нашуд димоғ

ما را ز کیف جام جهان تر نشد دماغ

Гуфтӣ ки бод буд аҷалу умри мо чароғ

گفتی که باد بود اجل و عمر ما چراغ

Мо марди дили шикастау чандини ҳазор доғ

ما مرد دل شکسته و چندین هزار داغ

Андоми мо надида ба худ барги хуррамӣ

اندام ما ندیده به خود برگ خرمی

Нашунида захми сина ва дар буии марҳамӣ

نشنیده زخم سینه و در بوی مرهمی

( сомит ) чун ин буд самари умри одамӣ

(صامت) چون این بود ثمر عمر آدمی

Барадем чун фиғонӣ аз ин анҷумани ғамӣ

بردیم چون فغانی از این انجمن غمی