з бода бидиҳ соқио зуд додам
ز باده بده ساقیا زود دادم
Ки ман хуррамати хеш бар бод додам
که من خرمت خویش بر باد دادم
зи бедоди ишқат ба фарёд оем
ز بیداد عشقت به فریاد آیم
Наёяд ба ҷузи бодаи талхи ёдам
نیاید به جز بادهٔ تلخ یادم
Ба оташ кунандам ҳамеи бими он ҷо
به آتش کنندم همی بیم آن جا
Ман ин ҷои зи ишқи андар оташ фитодам
من این جا ز عشق اندر آتش فتادم
Бидон оташи онҷои мабодо ки сӯзам
بدان آتش آنجا مبادا که سوزم
Дарин оташи ӣнҷо раҳоӣ мабодам
درین آتش اینجا رهایی مبادم
Ман аз оташи ишқи ҳам нарми гирдам
من از آتش عشق هم نرم گردم
Агарчӣ з пӯлод сахтаст лодм
اگرچه ز پولاد سختست لادم
Марои тавба ва порсое насозад
مرا توبه و پارسایی نسازد
Шабонгоҳ май бояду бомдодам
شبانگاه میباید و بامدادم
Ҳаме то миёни ошиқиро бибастам
همی تا میان عاشقی را ببستم
Балоро сӯии хештани раҳи кушодам
بلا را سوی خویشتن ره گشادم
Ду чашмам бар обасту пари оташами дил
دو چشمم بر آبست و پر آتشم دل
Сар оварда бар хок ва дар дасти бодам
سر آورده بر خاک و در دست بادم
Манам бандаи ишқ то зинда бошам
منم بندهٔ عشق تا زنده باشم
Агар чаҳ зи модари ман озоди зодам
اگر چه ز مادر من آزاد زادم
Биҷузи ишқ то умр дорам наварзам
بجز عشق تا عمر دارم نورزم
Агар беш бошад зи сад соли зодам
اگر بیش باشد ز صد سال زادم
Дил аз бодаи ишқ хубон нтобам
دل از بادهٔ عشق خوبان نتابم
Чунин бод то боди расму ниҳодам
چنین باد تا باد رسم و نهادم
зи неку бади ин ва он фориғами ман
ز نیک و بد این و آن فارغم من
Барин неъмати эзад зиёдат кунодам
برین نعمت ایزد زیادت کنادم
На овезам аз кас на бигурезам аз кас
نه آویزم از کس نه بگریزم از کس
На гӣрандаи бозам на бе меҳри ходим
نه گیرنده بازم نه بیمهر خادم
Марои ишқи фармонравои аўстодст
مرا عشق فرمانروا اوستادست
Ман устодаи Фрмонбри аўстодм
من استاده فرمانبر اوستادم
Ббрдм ба тани ранҷ дар кунҷи меҳнат
ببردم به تن رنج در کنج محنت
Ки ганҷи хирад бар дили худ ниҳодам
که گنج خرد بر دل خود نهادم
Ҳўороним ҳамнишин ман чу худ ман
هوارانیم همنشین من چو خود من
Ба шогирдии устоди ақли истодам
به شاگردی استاد عقل ایستادم
Кам озор ва беранҷу покизаи арзам
کم آزار و بیرنج و پاکیزه عرضم
Ки покаст алҳмдллаҳи нажодам
که پاکست الحمدلله نژادم
Марои бртни хеши ҳкмисти нофиз
مرا برتن خویش حکمیست نافذ
Ман устодаи Фрмонбри он нФозм
من استاده فرمانبر آن نفاذم
Баҳри ҳол ва ҳар кор ояд ба пешам
بهر حال و هر کار آید به پیشم
Худованд бошад дар он ҳоли ёдам
خداوند باشد در آن حال یادم
зи каси хайр ва хӯбӣ набошад нахоҳам
ز کس خیر و خوبی نباشد نخواهم
Бдончм буд бо ҳамаи халқи родам
بدانچم بود با همه خلق رادم
Хдоист дар ҳар ъноиии муайянам
خدایست در هر عنایی معینم
Хдоист дар ҳар балоеи млозм
خدایست در هر بلایی ملاذم
Шабу рӯзи ғарқа дар эҳсос ӯем
شب و روز غرقه در احساس اویم
Ки тоҷисти эҳсон ӯ бар чакодам
که تاجیست احسان او بر چکادم
Ҳамаи шукр ӯ гӯям ар зинда бошам
همه شکر او گویم ار زنده باشم
Худованди тавфиқу неруи дҳодм
خداوند توفیق و نیرو دهادم
Қавӣ чун Қубодам бидор аз қаноат
قوی چون قبادم بدار از قناعت
Агар чанд беганҷу моли Қубодам
اگر چند بی گنج و مال قبادم
Ба дониши ман ободу шодам ба дониш
به دانش من آباد و شادم به دانش
Сипос аз худованди кбоду шодам
سپاس از خداوند کباد و شادم