Пеш парешон макун аз паии ошӯби ман

پیش پریشان مکن از پی آشوب من

Зулфи гиреҳ бар гиреҳи ҷаъди шикан бар шикан

زلف گره بر گره جعد شکن بر شکن

эй зи рахти бардаи нури фари кулоҳи сипеҳр

ای ز رخت برده نور فر کلاه سپهر

Ваии зи лабати бардаи оби ранги ақиқи Яман

وی ز لبت برده آب رنگ عقیق یمن

Аз лаби ту шарм дошт мояи мл дар қадаҳ

از لب تو شرم داشت مایهٔ مل در قدح

Вази рухи ту буии баради дояи гул дар чаман

وز رخ تو بوی برد دایهٔ گل در چمن

Ҷодӯии устодро пеши ду бодоми ту

جادوی استاد را پیش دو بادام تو

Баста шавад пистаи вори теғи забон дар даҳан

بسته شود پسته‌وار تیغ زبان در دهن

Гардун ҳам ошиқаст бар ту ки ҳар субҳдам

گردون هم عاشقست بر تو که هر صبحدم

Дар ҳавас рӯй ту пора кунад перҳан

در هوس روی تو پاره کند پیرهن

Чун ба даҳонат расед ҳеҷ набинад хирад

چون به دهانت رسید هیچ نبیند خرد

Чун ба миёнат расед беш намонад сухан

چون به میانت رسید بیش نماند سخن

Дар чаман рӯй ту ғалтон ғалтон равад

در چمن روی تو غلتان غلتان رود

Мардумаки чашми ман бар гул ва бар ёсуман

مردمک چشم من بر گل و بر یاسمن

эй зи лутфи лаъли ту чашмаи ҳайвони ҷон

ای ز لطف لعل تو چشمهٔ حیوان جان

Вай ба шарафи кӯии ту равзаи ризвони тан

وی به شرف کوی تو روضهٔ رضوان تن

Ар чаҳ наёрад буруни ҳамчуи сенае дигар

ار چه نیارد برون همچو سنایی دگر

Гардиши ин ҳафт марди ҷунбиши ин чори зан

گردش این هفت مرد جنبش این چار زن

То нашавад чашми захм хез бигардон яке

تا نشود چشم زخم خیز بگردان یکی

Ҷон чу мо садҳазори гирди сари хештан

جان چو ما صدهزار گرد سر خویشتن

Зон пас бар ёд ӯ пардаи ушшоқи соз

زان پس بر یاد او پردهٔ عشاق ساز

Тани тннои тани тнни тани тннои тани тнн

تن تننا تن تنن تن تننا تن تنن

эй ки зи баси нозукӣ аз туфи рӯзаи туро

ای که ز بس نازکی از تف روزه ترا

Хушк шудаи сарви бен зард шудаи Настаран

خشک شده سرو بن زرد شده نسترن

Идии хоҳии зи мо беш зиёдӣ махоҳ

عیدی خواهی ز ما بیش زیادی مخواه

Ҳеҷ набояд туро аз ман ва монанди ман

هیچ نباید ترا از من و مانند من

Имшаби вақти саҳари пеши сипеҳри ҳунар

امشب وقت سحر پیش سپهر هنر

Шеър сенае бихон зор навое бизан

شعر سنایی بخوان زار نوایی بزن

Умдаи девони шоҳи насруллоҳ онкӣ ҳаст

عمدهٔ دیوان شاه نصرالله آنکه هست

Вақти ҳунари муқтадаи гоҳи сухани мўтмн

وقت هنر مقتدی گاه سخن موتمن

Бо дами халқаши мҷуи машки сияҳ аз хато

با دم خلقش مجو مشک سیه از خطا

Бо сар калакаш махоҳ дар сипед аз адан

با سر کلکش مخواه در سپید از عدن

Дар шаби мелод ӯ дояи давлат чаҳ гуфт

در شب میلاد او دایهٔ دولت چه گفت

Омад бонги хурӯс « азҳби ънои алҳзн »

آمد بانگ خروس «اذهب عنا الحزن»

Пеши так азм ӯ танги намояди замин

پیش تک عزم او تنگ نماید زمین

Пеши сари калак ӯ ланги намояди змн

پیش سر کلک او لنگ نماید زمن

Ҳосидаши андари раҳм умр бихӯрада чу шамъ

حاسدش اندر رحم عمر بخورده چو شمع

Пӯст набинад ба ҷисм то бнпўшди кафан

پوست نبیند به جسم تا بنپوشد کفن

Субҳ замона фурӯз аз пай бадхоҳ ӯст

صبح زمانه فروز از پی بدخواه اوست

Ҳам ба забони талхи гӯии ҳам ба нафаси теғи зан

هم به زبان تلخ گوی هم به نفس تیغ زن

Дар талаби обрӯи сӯй дараш халқ ро

در طلب آبرو سوی درش خلق را

Пой сутун сараст чашми далели бадан

پای ستون سرست چشم دلیل بدن

Оташи калакаши бадӣли ҳал шуда берун гурехт

آتش کلکش بدیل حل شده بیرون گریخت

Сӯии такоби мсоми хӯни дили норван

سوی تکاب مسام خون دل نارون

Душманаш ар мурғи вори сӯии ҳаво бар пурд

دشمنش ار مرغ‌وار سوی هوا بر پرد

Чарх танурӣ шавад меҳвар чун боби зан

چرخ تنوری شود محور چون باب زن

эй ба сахои дасти ту абр саодат фишон

ای به سخا دست تو ابر سعادت فشان

Вай ба ҳунари калаки ту барқи ситораи Фгн

وی به هنر کلک تو برق ستاره فگن

Гарчи ба гоҳи сухан дар бчконми ҳаме

گرچه به گاه سخن در بچکانم همی

Суд надорад ки ман арш бисанҷам ба ман

سود ندارد که من عرش بسنجم به من

Ҳафт фалакро ба табъи хосса бар аҳли ҳунар

هفت فلک را به طبع خاصه بر اهل هنر

Расми гирифта задани хуии дағо бохтан

رسم گرفته زدن خوی دغا باختن

Навбати одами гузашти навбат мурғон расед

نوبت آدم گذشت نوبت مرغان رسید

Варна чаҳ воҷиб кунад ин ки ба ҳар анҷуман

ورنه چه واجب کند این که به هر انجمن

Зоғи фурушади адаби лак лак гуяд усӯл

زاغ فروشد ادب لک لک گوید اصول

Чанг сарояд куланг сим рибоед заған

چنگ سراید کلنگ سیم رباید زغن