Хуҷастаи боди баҳории баҳори арсанҷон

خجسته باد بهاری بهار ارسنجان

Бар он зарифи сахӣу ҷаводу роду ҷавон

بر آن ظریف سخی و جواد و راد و جوان

Сипеҳр қадре каз бахту давлати фалакӣ

سپهر قدری کز بخت و دولت فلکی

Мусаххари ваии гаштанди ҷумлаи сарҳангон

مسخر وی گشتند جمله سرهنگان

Ягонае ки ба пеши хдоигони замин

یگانه‌ای که به پیش خدایگان زمین

Намӯд мардумии андари диёри ҳндстон

نمود مردمی اندر دیار هندستان

Ба шахс гардон дод ӯ сбоъро даъват

به شخص گردان داد او سباع را دعوت

Ба ҷон аъдоء кард ӯ ҳисомро меҳмон

به جان اعداء کرد او حسام را مهمان

зи бахти шаҳ на басти ин кушодани қнўҷ

ز بخت شه نه بست این گشادن قنوج

Бад-ӣни шуҷоат шомот башиканӣ осон

بدین شجاعت شامات بشکنی آسان

Мисли шунидам каз ним мушт сохта анд

مثل شنیدم کز نیم مشت ساخته‌اند

Ҳар он силаҳ ки аз ҷинс ханҷарасту синон

هر آن سلاح که از جنس خنجرست و سنان

Ҳақиқатаст ки ин мушт кин ҳикоят азуаст

حقیقتست که این مشت کاین حکایت ازوست

Набӯд ва нест магари мушти он зарифи ҷаҳон

نبود و نیست مگر مشت آن ظریف جهان

Муҳамади фараҷи он сарвари нави ободӣ

محمد فرج آن سرور نو آبادی

Ки сарвариро садрасту қоидиро кон

که سروری را صدرست و قایدی را کان

Сутӯдаи ҳамаи каси меҳтарии ҷавонмардӣ

ستودهٔ همه کس مهتری جوانمردی

Ки ифтихор заминасту ихтиёри замон

که افتخار زمینست و اختیار زمان

Ягонае ки баҳри ҷои кӯ сухан гуяд

یگانه‌ای که بهر جای کو سخن گوید

Ҳадиси аҳли хирад хор бошаду ҳазён

حدیث اهل خرد خوار باشد و هذیان

Камол гардад дар ҷоҳ ӯ ҳамеи оҷиз

کمال گردد در جاه او همی عاجز

Ҷамол монад дар вай ӯ ҳамеи ҳайрон

جمال ماند در وی او همی حیران

Ду гӯши зии сухан ӯ ниҳодаанд ниқот

دو گوش زی سخن او نهاده‌اند نقات

Ду чашм дар ҳунар ӯ кушодаанд аъён

دو چشم در هنر او گشاده‌اند اعیان

Сахии кафӣ ки ба як захм зӯр бастанд

سخی کفی که به یک زخم زور بستاند

зи ишку панҷаи шери нижанду пели дмон

ز یشک و پنجهٔ شیر نژند و پیل دمان

Кунад чу санадон дар мушти сўнши оҳан

کند چو سندان در مشت سونش آهن

Кунад ба теғ чун сўнш ба захмҳо санадон

کند به تیغ چون سونش به زخمها سندان

Чу ҷом ёфт зи соқии амлши бӯсади даст

چو جام یافت ز ساقی املش بوسد دست

Чу теғ кард бараҳнаи аҷалаши бӯсади рон

چو تیغ کرد برهنه اجلش بوسد ران

Надидаам ки кас оварда пушт ӯ ба замин

ندیده‌ام که کس آورده پشت او به زمین

Ҳазор марди биФгнд дидаам ба аён

هزار مرد بیفگند دیده‌ام به عیان

Биёмаданд ба умеди ҷанг ӯ ҳар мард

بیامدند به امید جنگ او هر مرد

Ба пеши шоҳу бад-ӣни баст бо ҳамаи паймон

به پیش شاه و بدین بست با همه پیمان

зи бахти неки якеро рабӯди сари зи бадан

ز بخت نیک یکی را ربود سر ز بدن

зи мушти хеш дигарро зи тани рабӯди равон

ز مشت خویش دگر را ز تن ربود روان

Аз он сипас ки ҳама « нҳни ғолбўн » гуфтанд

از آن سپس که همه «نحن غالبون» گفتند

Фгнд дар дилашон « кули ман алайҳои ?фон »

فگند در دلشان «کل من علیها فان»

Чигуна васф шуҷоат кунам касеро ман

چگونه وصف شجاعت کنم کسی را من

Ки нарх ҷон шавад аз зӯр ӯ ҳамеи арзон

که نرخ جان شود از زور او همی ارزان

Аёстўдаҳтар аз ҳар ки дар ҷаҳон мардаст

ایاستوده‌تر از هر که در جهان مردست

Ки аз шуҷоат ту карда ҳосидати нуқсон

که از شجاعت تو کرده حاسدت نقصان

На Юсуфӣ ва туро ҳаст рӯй чун хуршед

نه یوسفی و ترا هست روی چون خورشید

На мўсӣӣ ва туро ҳаст найза чун събон

نه موسئی و ترا هست نیزه چون ثعبان

Ҳунар чигуна расад бе камоли ту ба камол

هنر چگونه رسد بی‌کمال تو به کمال

Сухан чигуна расад бе баёни ту ба баён

سخن چگونه رسد بی‌بیان تو به بیان

Ба вақти мардии аҳволи теғро меъёр

به وقت مردی احوال تیغ را معیار

Ба гоҳи родии асбоби ҷӯадро мизон

به گاه رادی اسباب جود را میزان

Ба ту кунанд нави ободёни ҳамеи муфаххар

به تو کنند نو آبادیان همی مفخر

Ки фахри олимӣ эй роди кафи хуби камон

که فخر عالمی ای راد کف خوب کمان

Сипеҳр ворат қадарасту талъатати хуршед

سپهر وارت قدرست و طلعتت خورشید

Мунир ворат бадарасту бурҷи ту дукон

منیر وارت بدرست و برج تو دکان

Ҳазор душман ва аз ту яке гузораши мушт

هزار دشمن و از تو یکی گذارش مشت

Ҳазор лашкар ва аз давлатати яке даврон

هزار لشکر و از دولتت یکی دوران

Шигифт нест агар ман ба мадҳ ту нарасм

شگفت نیست اگر من به مدح تو نرسم

Ки хокро набӯд қадари гунбади гардон

که خاک را نبود قدر گنبد گردان

Аё надидам надамро санои ту дору

ایا ندیدم ندم را ثنای تو دارو

Аё муайяни тарабро сахои ту бустон

ایا معین طرب را سخای تو بستان

Агар наомадтар шеър ман равост аз онк

اگر نیامد تر شعر من رواست از آنک

Намонад оби суханро чу ронӣ аз паии нон

نماند آب سخن را چو رانی از پی نان

Бигуфтам ин қадар аз мадҳати ту бо тақсир

بگفتم این قدر از مدحت تو با تقصیر

Писанда бошад дар шеъри номи ту бурҳон

پسنده باشد در شعر نام تو برهان

Ту шоирӣ ва ба назд ту шеъри ман жожст

تو شاعری و به نزد تو شعر من ژاژست

Ки баради зераи бизоъат ба маъдани Кирмон

که برد زیره بضاعت به معدن کرمان

Валикин арча буд баҳри жарфи маъдани об

ولیکن ارچه بود بحر ژرف معدن آب

Баборади охири ҳам гуҳ гуҳӣ бирав борон

ببارد آخر هم گه گهی برو باران

Ҳамаи дуоӣ ман онаст бар ту эй сарҳанг

همه دعای من آنست بر تو ای سرهنگ

Ки эй худои мар ӯро ба комҳо бирасон

که ای خدای مر او را به کامها برسان

Ҳамеша то набӯд ҷой дар бҷри дарё

همیشه تا نبود جای در بجر دریا

Ҳамеша то набӯд ҷони зар ба ҷуз дар кон

همیشه تا نبود جان زر به جز در کان

Бақоат хоҳам дар давлату саодату ъз

بقات خواهم در دولت و سعادت و عز

Адуу ҳосиди ту дар ғами дилу аҳзон

عدو و حاسد تو در غم دل و احزان

Ба умри хеш чунон кун ки хоҳамат гуфтан

به عمر خویش چنان کن که خواهمت گفتن

Ба ҷоҳи хеш чунон кун ки доне аз арқон

به جاه خویش چنان کن که دانی از ارکان

Чу абр ва баҳр бубахш ва чу моҳ ва меҳр битоб

چو ابر و بحر ببخش و چو ماه و مهر بتاب

Чу чарх ва шер бигард ва чу сангу кӯҳи бимон

چو چرخ و شیر بگرد و چو سنگ و کوه بمان