эй муназзаҳи зоти ту « аммо иқўли алзолмўн »
ای مُنَزّه ذات تو «عَمّا یَقولُ الظّالِمون»
Гуфт илмати ҷумларо « мо лами ткўнўои тълмўн »
گفت علمت جمله را «ما لَم تَکونوا تَعْلَمون»
Чун муназзаҳ бошад аз ҳар айби зоти поки ту
چون مُنَزّه باشد از هر عیب ذات پاک تو
Ҷой истиғфорашон бошад « ва ҳам истғФрўн »
جای استغفارشان باشد «وَ هُم یَسْتَغْفِرون»
Амри амри тест ёрб бо паямбар дар набӣ
امر، امر تست یارب با پیمبر در نبی
Гуфтае « ани абрмўои амри аФономбрмўн »
گفتهای «أَمْ أَبْرَموا أَمراً فَإِنّا مُبْرِمون»
Гӯши ҳиси ботинами кари бод агар ншнўдаҳ ам
گوش حسِ باطنم کر باد اگر نشنودهام
Бо Нидоят « арҷъии кули алинои ирҷъўн »
با ندایت «اِرْجعي؛ کُلٌ إِلَینا یَرْجِعون»
Дар азалмон гуфтае « лои тқнтўои ман раҳматӣ »
در اَزَلْمان گفتهای «لا تَقْنَطوا مِن رَحمتي»
Дигаронро гуфтае « манеҳам азои ҳам иқнтўн »
دیگران را گفتهای «مِنْهُم إذا هُم یَقْنَطون»
Ҳаст дар тавфиқи ту тоъати рафиқи бандагон
هست در توفیقِ تو، طاعت، رفیق بندگان
эй ба шореъ гуфта « фии алхироти бали лоишърўн »
ای به شارع گفته «فِي الْخَیرات بَلْ لا یَشْعُرون»
Дар ҷзоء ва дар сазои каси ту мстъҷл на Эй
در جزاء و در سزای کس تو مُسْتَعْجِل نهای
Гуфтае « ҳзолзии кантам ба тстъҷлўн »
گفتهای «هذَا الّذي کُنْتم بِهِ تَسْتَعْجِلون»
Гар биҳишту дӯзахи андари касби каси мзмр буд
گر بهشت و دوزخ اندر کسب کس مُضْمَر بود
Гар биҳишту дӯзах аз касби сет « ммои иксбўн »
گر بهشت و دوزخ از کسبست «مِمّا یَکْسِبون»
Оташ дӯзах насузад бандаро бе ҳуҷҷатӣ
آتش دوزخ نسوزد بنده را بیحجتی
То нагӯяд борҳо « анои аликми мрслўн »
تا نگوید بارها «إِنّا إِلَیکم مُرْسَلون»
Ҷовдон гуфтанд : « омно ба раби Алъоламин »
جادوان گفتند: «آمَنّا بِرَبِّ الْعالَمین»
Гуфтае дар ҷодӯӣ « анолнҳни алғолбўн »
گفتهای در جادویی: «إنّا لَنَحْنُ الْغالِبون»
Мари замину осмонро нест чун ту холиқӣ
مر زمین و آسمان را نیست چون تو خالقی
Халқ махлуқанд ва ту холиқ « ваҳми лои ихлқўн »
خلق مخلوقند و تو خالق «وَ هُمْ لا یَخْلُقون»
Ҳофизу Носири туе мари бандагони хеш ро
حافظ و ناصر تویی مر بندگان خویش را
Кист ҷузи ту ҳофизу Носир « ва ҳам лои инсрўн »
کیست جز تو حافظ و ناصر «وَ هُم لا یَنْصُرون»
эй зи ҳақ эъроз карда чун парастии бути ҳаме
ای ز حق اِعراض کرده، چون پرستی بت همی؟
Ҳоҷат аз бут чун ҳамеи хоҳӣ « ваҳми лои исмъўн »
حاجت از بت چون همی خواهی «وَ هُم لا یَسْمَعون»
Бут парастидани ҳамеи дунё парастидан бидон
بت پرستیدن همی دنیا پرستیدن بِدان
Гуфт дар куфрони неъматашон « ванетами ткФрўн »
گفت در کفران نعمتْشان «وَ أَنْتُم تَکْفُرون»
Ҳақ парастӣ беҳтараст аз бути парастии халқ ро
حق پرستی بهترست از بت پرستی خلق را
Бути парастии зрпрстии дон «у конўои иъбдўн »
بت پرستی زرپرستی دان «وَ کانوا یَعْبُدون»
То нагирад дасти мардони домани дайни ҳудо
تا نگیرد دست مردان، دامنِ دینِ هُدیٰ
Дайну дунёашон ҳаме гуяд « ва ҳам лоиҳтдўн »
دین و دنیاشان همی گوید «وَ هُم لا یَهْتَدون»
Дайни дайн дорон бимонад моли дунёдор на
دینِ دینداران بماند، مال دنیادار نه
Мардро пас дайн ба аз дунё «у ммои иҷмъўн »
مرد را پس دین به از دنیا « وَ مِمّا یَجْمَعون»
Гар муқаддас гардад андари муқаддаси қудсӣ касе
گر مُقَدَّس گردد اندر مَقْدَسِ قُدسی کسی
Ҳамчуи қуддусон буд дар хулд « фӣҳо холдўн »
همچو قُدّوسان بود در خُلد، «فیها خالِدون»
Вар кунӣ бар маъразаи фармони ҳақро арзи дайн
ور کنی بر مَعْرَضه، فرمان حق را عرض دین
Чун кунӣ эърози гўиндт « ванетами мързўн »
چون کنی اِعراض گویندت «وَ أَنْتُم مُعْرِضون»
Ҳаст дар маншури дайни тўқиъи амр ва наҳй ту
هست در منشور دین، توقیعِ امر و نهی تو
Амр ва наяшро кунам изҳор « кантами тктмўн »
امر و نهیش را کنم اظهار، «کُنْتُم تَکْتُمون»
Дар ҷаҳони равшанӣ бояд бароти ҳасану ҷоҳ
در جهان روشنی باید برایت حسن و جاه
То чу ҳисонеи нгўиндт « фаҳми лоиъқлўн »
تا چو حَسّانی نگویندت «فَهُم لا یَعْقِلون»
Вар чу салмон бо мусулмонии з дунё бигузарӣ
ور چو سلمان با مسلمانی ز دنیا بگذری
Бигузар аз дунёи бурун « алоу антми мслмўн »
بگذر از دنیا برون «إِلّا وَ أَنْتُم مُسْلِمون»
Вар ба ҷаҳд аз заҳмати школ ҳиссӣ нагузарӣ
ور به جهد از زحمت اَشکال حسی نگذری
Дар мақом қудс гӯйанд « анҳми лои изкрўн »
در مقام قُدس گویند: «إِنَّهُم لا یَذْکُرون»
Аз мақоми нафаси ҳайвонӣ гузар кун то чшӣ
از مقام نفسِ حیوانی گذر کن تا چشی
Дар мақоми қурб бо рӯҳонӣон « мо тштҳўн »
در مقام قرب با روحانیان «ما تَشْتَهون»
Камтар аз наҳиллӣ набояд буд вақти ангабин
کمتر از نَحْلی نباید بود وقت انگبین
Нафъ ӯ андари дарахту кӯҳ « ммои иършўн »
نفع او اندر درخت و کوه «مِمّا یَعْرُشون»
Аҷзи ту дар зикри фикрати зоди ту мӯъҷиз шавад
عجز تو در ذکرِ فکرتْ زادِ تو مُعْجِز شود
Гар зи аҷз халқ гӯйанд « анҳми лои иъҷзўн »
گر ز عجز خلق گویند «إِنَّهُم لا یِعْجِزون»
Даст дар имони ҳақи зан то з дӯзах бигузарӣ
دست در ایمان حق زن تا ز دوزخ بگذری
То ба дӯзах дар нгўиндт « фаҳми лои иўмнўн »
تا به دوزخدر نگویندت «فَهُم لا یُؤمِنون»
Тӯша аз тақво кун андари роҳи мавло то магар
توشه از تقوا کن اندر راه مولا تا مگر
Дар раҳ ъқбо бигӯяндат « фаҳми лои итқўн »
در ره عُقبا بگویندت «فَهُم لا یَتَّقُون»
Шоири анъом ҳақ бош эй сенаеи рӯзу шаб
شاعرِ اِنعام حق باش ای سنایی روز و شب
То чу бе шукрони нгўиндт « фаҳми лои ишкрўн »
تا چو بی شکران نگویندت: «فَهُم لا یَشْکرون»
Даст дар фитроки соҳиби шаръи зани коизди ҳаме
دست در فِتراکِ صاحبْ شرع، زن؛ کایزد همی
Гуяд ӯро баҳри амраш « иФълўои мо иўмрўн »
گوید او را بهر امرش «یَفْعَلوا ما یُؤْمَرون»
Ҳар ки лохўФ алайҳим гуяд андари гӯши ту
هر که «لا خَوفٌ عَلَیْهِم» گوید اندر گوش تو
Ҳам тавонад гуфт дар гӯрат « ва ҳам лои иҳзнўн »
هم تواند گفت در گورت «وَ هُم لا یَحْزَنون»
Зулм кам кун бар тани худ то ки сабт аз дасти дайн
ظلم کم کن بر تن خود، تا که ثبت از دست دین
Ояд андари номаи умрат « ваҳми лои излмўн »
آید اندر نامهٔ عمرت «وَ هُم لا یَظْلِمون»
эй ба илм бе амали шодони дарин дори фано
ای به علم بی عمل، شادان درین دار فنا
Гуфта ҳамчун омили олам « Фонои ъомлўн »
گفته همچون عاملِ عالم «فَإِنّا عامِلون»
Шӯ бихон « алтоӣбўни алъобдўни алҳомдўн
شو بخوان «اَلتّائِبونَ الْعابِدونَ الْحامِدون
Собҳўни алрокъўни алсоҷдўни амрўн »
سابِحون الرّاکِعونَ السّاجِدونَ الْآمِرون»