эй бардаи ақли мо аҷали ногаҳони ту

ای برده عقل ما اجل ناگهان تو

Вай дар ниқоби ғайб ниҳон гашта ҷони ту

وی در نقاب غیب نهان گشته جان تو

эй шохи нави шукуфтаи ногуҳи зи чашми бад

ای شاخ نو شکفته ناگه ز چشم بد

Тобут шавам рӯй шудаи бӯстони ту

تابوت شوم روی شده بوستان تو

Маҳрӯм гашта аз гуҳари ақли ҷони ту

محروم گشته از گهر عقل جان تو

Маъзули монда аз сухани хуши забони ту

معزول مانده از سخن خوش زبان تو

Ҷони ту посбони бақоӣ ту бӯда боз

جان تو پاسبان بقای تو بوده باز

Бо дузд умр гашта қарини посбони ту

با دزد عمر گشته قرین پاسبان تو

Ҳангоми марги баҳри ҷавонӣу нозукят

هنگام مرگ بهر جوانی و نازکیت

Хӯн мегирист бар ту ҳамеи ҷонстони ту

خون می‌گریست بر تو همی جانستان تو

эй офтоби ҷони ман аз лутфу равшанӣ

ای آفتاب جان من از لطف و روشنی

Хари пуштаи гулин з чаҳ шуд соябони ту

خر پشتهٔ گلین ز چه شد سایبان تو

Гар об ёбадӣ танат аз оби чашми ман

گر آب یابدی تنت از آب چشم من

Шохи фироқи раведӣ аз устихони ту

شاخ فراق رویدی از استخوان تو

эй тоҷ то қарин замин гаштае чу ганҷ

ای تاج تا قرین زمین گشته‌ای چو گنج

Чун тоҷ хам гирифт қади дӯстони ту

چون تاج خم گرفت قد دوستان تو

Тоҷи мулӯкро сар тахтаст ҷойгоҳ

تاج ملوک را سر تختست جایگاه

Дар зери хоки тира чаро шуд макони ту

در زیر خاک تیره چرا شد مکان تو

эй вои дареғ аз он дил бисёр меҳри ту

ای وا دریغ از آن دل بسیار مهر تو

эй вои дареғ аз оби лаби шкрФшони ту

ای وا دریغ از آب لب شکرفشان تو

Бурдор сари зи болаши хок аз барои онк

بردار سر ز بالش خاک از برای آنک

Дилҳо сабк шудаст зи хоби гарони ту

دلها سبک شدست ز خواب گران تو

Як раҳ ба узри лаъли шкрпоши бргшоӣ

یک ره به عذر لعل شکرپاش برگشای

Коинки раҳе ба оштӣ омад ба хон ту

کاینک رهی به آشتی آمد به خوان تو

Неи не чаҳ ҷои узр ва итобасту оштӣ

نی نی چه جای عذر و عتابست و آشتی

Рафтӣ чунонкӣ боз наёбам нишони ту

رفتی چنانکه باز نیابم نشان تو

Шуд тираи ҳамчуи мӯии ту рӯй чу моҳи ту

شد تیره همچو موی تو روی چو ماه تو

Шуд чифтаи ҳамчуи зулфи ту сарви равони ту

شد چفته همچو زلف تو سرو روان تو

Тобутро ки ҳеҷ касе тоҷўр надид

تابوت را که هیچ کسی تاجور ندید

Охири бёФти ин шарафи андари замони ту

آخر بیافت این شرف اندر زمان تو

Марги охири он тавилаи гавҳар фурӯ гусаст

مرگ آخر آن طویلهٔ گوهر فرو گسست

Каз вай ситора дид ҳамеи осмони ту

کز وی ستاره دید همی آسمان تو

Хоки охири он ду дона ёқӯт нест кард

خاک آخر آن دو دانهٔ یاقوت نیست کرد

Каз тоб ӯ падед ҳаме шуд нишони ту

کز تاب او پدید همی شد نشان تو

Ёрб чаҳ отшисти фироқат ки то абад

یارب چه آتشیست فراقت که تا ابد

Дӯдии кабӯд сар занад аз дудмони ту

دودی کبود سر زند از دودمان تو

эй коҷ донамӣ ки дар онҷои ғмкшон

ای کاج دانمی که در آنجای غمکشان

Ту пеши рехти хоҳӣ ё парниёни ту

تو پیش ریخت خواهی یا پرنیان تو

Бории бдонмӣ ки пар аз хок гӯр шуд

باری بدانمی که پر از خاک گور شد

Он шаккарин чу ғолияи донеи даҳони ту

آن شکرین چو غالیه دانی دهان تو

Бории бдонмӣ ки чгўнсти зери хок

باری بدانمی که چگونست زیر خاک

Он теғ об дода бисёр дони ту

آن تیغ آب دادهٔ بسیار دان تو

Бории бдонмӣ ки бигӯ аз чисон бирехт

باری بدانمی که بگو از چسان بریخت

Он зулф тоб дода ънбрФшони ту

آن زلف تاب دادهٔ عنبرفشان تو

Донам ки лолаи вор чу хӯни гашту бтркид

دانم که لاله وار چو خون گشت و بترکید

Он дар миёни наргису гули дидагони ту

آن در میان نرگس و گل دیدگان تو

Ганҷи вафоу хизмати ту буд зоти ман

گنج وفا و خدمت تو بود ذات من

Тоҷи атоу талъати ман буд ҷони ту

تاج عطا و طلعت من بود جان تو

Тоҷӣ ба зер хок надидам ҷузи он хеш

تاجی به زیر خاک ندیدم جز آن خویش

Ганҷии миён об надидам ҷузи он ту

گنجی میان آب ندیدم جز آن تو

Будӣ вафои миёни ман ва ту муқӣми пор

بودی وفا میان من و تو مقیم پار

Акнӯн атои миёни худоу миёни ту

اکنون عطا میان خدا و میان تو