эй зи ишқи дайни сӯии байт улҳаром оварда рой

ای ز عشق دین سوی بیت‌الحرام آورده رای

Карда дар дили ранҷҳои тани гудози ҷонгзоӣ

کرده در دل رنجهای تن گداز جانگزای

Тан сипар карда ба пеши теғҳои ҷони сипар

تن سپر کرده به پیش تیغهای جان سپر

Сар фидо карда ба пеши найзаҳои сргроӣ

سر فدا کرده به پیش نیزه‌های سرگرای

Гуҳ тамомӣ дода мояи оби дастатро фалак

گه تمامی داده مایهٔ آب دستت را فلک

Гуҳ ғуломӣ карда сояи хокпоитро ҳамЭй

گه غلامی کرده سایهٔ خاکپایت را همای

Аз ту бе дили дӯстонати ҳамчуи қФчоқони зи хон

از تو بی‌دل دوستانت همچو قفچاقان ز خان

Вази ту пари дили ҳмрҳонти ҳамчуи чндолони зроӣ

وز تو پر دل همرهانت همچو چندالان زرای

эй хисолати хўшдлонро чун муҳаббати пои банд

ای خصالت خوشدلان را چون محبت پای بند

Ваии ҷамолати дӯстонро чун муфарраҳи длгшоӣ

وی جمالت دوستان را چون مفرح دلگشای

Аз бадани яздони парастии вази равони яздони талаб

از بدن یزدان پرستی وز روان یزدان طلب

Аз хиради яздони шиносии вази забони яздони сенаӣ

از خرد یزدان‌شناسی وز زبان یزدان سنای

Чун туе ҳаргиз набинад олами фарзонаи байн

چون تویی هرگز نبیند عالم فرزانه بین

Чун туе ҳаргиз назояд гунбади озодаи зой

چون تویی هرگز نزاید گنبد آزاده‌زای

Бандаи ҷӯади ту зебади офтоби нури бахш

بندهٔ جود تو زیبد آفتاب نور بخش

Мутриби базми ту шояд Зуҳраи барбати сарой

مطرب بزم تو شاید زهرهٔ بربط سرای

Чун табоиъи сари фарозӣ чун шароеъи длФрўз

چون طبایع سر فرازی چون شرایع دلفروز

Аз латофати ҷонФзоиии вази саховати ғмздоӣ

از لطافت جانفزایی وز سخاوت غمزدای

То ту кам будӣ зи ақди дӯстон дар шаҳри Балх

تا تو کم بودی ز عقد دوستان در شهر بلخ

Буд ҳар рӯзи фароғати дӯстонро ғам физой

بود هر روز فراغت دوستان را غم فزای

Миннати эзадро ки гаштанд аз қудумати дӯстон

منت ایزد را که گشتند از قدومت دوستان

Ҳамчу бе ҷонони зи ҷон ва бедилон аз дилрабоӣ

همچو بی‌جانان ز جان و بی دلان از دلربای

Чун ба ҳаҷ рафтӣ махӯр ғам гар набӯдат ҳаҷ аз онк

چون به حج رفتی مخور غم گر نبودت حج از آنک

Кор рафтан аз ту буду кори тавфиқ аз худоӣ

کار رفتن از تو بود و کار توفیق از خدای

Маслиҳати он буд коизд кард хуррам бош аз онк

مصلحت آن بود کایزد کرد خرم باش از آنک

наменадонад раҳрави он ҳикмат ки донад раҳнамоӣ

می نداند رهرو آن حکمت که داند رهنمای

Сахт хомӣ бошад ватар доманӣ дар роҳи ишқ

سخت خامی باشد و تر دامنی در راه عشق

Гар мурӣдӣ бо мурод худ шавад зӯри озмоӣ

گر مریدی با مراد خود شود زور آزمای

Сӯии хона дӯст ноед чун қавӣ бошад муҳиб

سوی خانهٔ دوست ناید چون قوی باشد محب

Вази сетона дар наҷунбад чун вқҳ бошад гадоӣ

وز ستانه در نجنبد چون وقح باشد گدای

Аҳмад мурсал биёмад соли аввал ҳаҷ наёфт

احمد مرسل بیامد سال اول حج نیافت

Гар наёбади Аҳмади орифи шигифтӣ кам намой

گر نیابد احمد عارف شگفتی کم نمای

Дил ба Балху тан ба каъба рост ноед баҳри онк

دل به بلخ و تن به کعبه راست ناید بهر آنک

Сахт беравнақ буд онҷои кулоҳи ӣнҷои қабоӣ

سخت بی رونق بود آنجا کلاه اینجا قبای

Дар ғами ҳаҷ бӯдан акнӯн аз адоӣ ҳаҷ бааст

در غم حج بودن اکنون از ادای حج بهست

Ман бигуфтам ин сухани гӯи хоҳи шоиии хўои ?машаӣ

من بگفتم این سخن گو خواه شایی خوا مشای

Аз дил ва ҷон рафт бояд сӯии хонаи эзадӣ

از دل و جان رفت باید سوی خانهٔ ایزدی

Чун ба сӯрат рафт хоҳии хўо ба сари шӯи хобаи пой

چون به صورت رفت خواهی خوا به سر شو خوابه پای

Ному бонги ҳоҷён аз лоф бемаънӣ буд

نام و بانگ حاجیان از لاف بی معنی بود

Вари надорӣ устуворам бингар андари табл ва ноӣ

ور نداری استوارم بنگر اندر طبل و نای

Ҳаҷ ба фарёд ва ба рафтан нест кандар роҳи ҳаҷ

حج به فریاد و به رفتن نیست کاندر راه حج

Рафтан аз уштури ҳамеи байнаму фарёд аз дароӣ

رفتن از اشتر همی بینم و فریاد از درای

Садҳазори овозаи ёбӣ дар ҳавои ҳаҷ валек

صدهزار آوازه یابی در هوای حج ولیک

Олами алср нек донадҳои ҳўӣ азҳои ҳои

عالم‌السر نیک داند های هوی از های های

Ранҷи барадӣ кишт кардӣ об додӣ бар дарав

رنج بردی کشت کردی آب دادی بر درو

?герати дунӣ аз ҳади хомии даройади гӯ дароӣ

گرت دونی از حد خامی درآید گو درای

Кӯи яке фозил ки хораш нест муштии риши гов

کو یکی فاضل که خارش نیست مشتی ریش گاو

Кӯи яке солеҳ ки хасмаш нест қавмии жожхоӣ

کو یکی صالح که خصمش نیست قومی ژاژخای

Чун фиристодӣ ба ҳаҷ ҳаҷ кард ва омад назд ту

چون فرستادی به حج حج کرد و آمد نزد تو

Дили муҷовири гашти онҷо гар наёяд гӯ меЭй

دل مجاور گشت آنجا گر نیاید گو میای

Ин шарафи баси бошиддати коўози хезади рӯзи ҳашар

این شرف بس باشدت کآواز خیزد روز حشر

Коҳмди ориф ба дил ҳаҷ карду дигари кас ба пой

کاحمد عارف به دل حج کرد و دیگر کس به پای

То бигардади чарх бар гетии ту бар гетӣ бигард

تا بگردد چرخ بر گیتی تو بر گیتی بگرد

Нои бпоиди каъба дар олами ту дар олами бпоӣ

نا بپاید کعبه در عالم تو در عالم بپای