эй зи овозу ҷамоли ту ҷаҳони пари тарабӣ

ای ز آواز و جمال تو جهان پر طربی

Вази пай ҳар ду шудаи ҷону дилам дар талабӣ

وز پی هر دو شده جان و دلم در طلبی

Чашму гӯши ҳама аз лаҳну рахти пар дару гул

چشم و گوش همه از لحن و رخت پر در و گل

Пас чаро қисматам аз ҳар ду ъноу тъбӣ

پس چرا قسمتم از هر دو عنا و تعبی

Гар зи оҳани дили ман дар кафи ту гашт чу мум

گر ز آهن دل من در کف تو گشت چو موم

Вар чу ёқӯби зи ишқ ту кунам воҳрбӣ

ور چو یعقوب ز عشق تو کنم واهربی

Ноед аз худ аҷабам зон ки ба овоз ва ба рӯй

ناید از خود عجبم زان که به آواز و به روی

Дорӣ аз Юсуфу Довӯди паямбари нисбӣ

داری از یوسف و داوود پیمبر نسبی

Ончӣ бо ин дили ман чашм чу бодом ту кард

آنچه با این دل من چشم چو بادام تو کرد

Накунад ҳаргиз бо муҳраи кафи булъаҷабӣ

نکند هرگز با مهره کف بوالعجبی

Пас дили хӯн шудаи тофтаи тираи ман

پس دل خون شدهٔ تافتهٔ تیرهٔ من

Кӯи ҳаме дар ду сифат дошт зи зулфати ҳасбӣ

کو همی در دو صفت داشت ز زلفت حسبی

Шуд магари ҳалқае аз зулфи ту ва шояд аз онк

شد مگر حلقه‌ای از زلف تو و شاید از آنک

Хӯн агар машк шавад табъ надорад аҷабӣ

خون اگر مشک شود طبع ندارد عجبی

Сад дили хӯн ба дар як шикани зулф ту ҳаст

صد دل خون به در یک شکن زلف تو هست

Ҳамчуи унноб дар овехтаи андари ънбӣ

همچو عناب در آویخته اندر عنبی

То ҳаме рақс кунад дар чамани ъушрату айш

تا همی رقص کند در چمن عشرت و عیش

Моҳ раққос ниҳодаст сипеҳрати лақабӣ

ماه رقاص نهادست سپهرت لقبی

Шудам аз тамаъи висоли ту чу як барг аз коҳ

شدم از طمع وصال تو چو یک برگ از کاه

То бар он сим ту дидам заду биҷодаҳи лабӣ

تا بر آن سیم تو دیدم زد و بیجاده لبی

Банди бандам ҳама бикшод чу ту зӣ аз моҳ

بند بندم همه بگشاد چو تو زی از ماه

То ту бар торак хуршед бибастӣ қсбӣ

تا تو بر تارک خورشید ببستی قصبی

Чок монадаст дилам чун дили хурмо то ту

چاک ماندست دلم چون دل خرما تا تو

Чоки дории зи пас ва пеш бибаста салбӣ

چاک داری ز پس و پیش ببسته سلبی

Ҷон бобо макун ин кибри мабодо ки ба адл

جان بابا مکن این کبر مبادا که به عدل

Рӯзгорат кунад аз ранҷи дили ман адабӣ

روزگارت کند از رنج دل من ادبی

Аблаҳами хуонеу гӯйӣ ки ба боғи ори зарам

ابلهم خوانی و گویی که به باغ آر زرم

Хор ндиҳанд ту бесим чаҳ ҷӯии рутабӣ

خار ندهند تو بی‌سیم چه جویی رطبی

Аблаҳ акнӯн туе эй ҷони ҷаҳон каз паии зар

ابله اکنون تویی ای جان جهان کز پی زر

Таъна бар ман занӣ акнӯн ва бисозӣ шағабӣ

طعنه بر من زنی اکنون و بسازی شغبی

Ту бад-ӣн поя ндонӣ ки чу ин шеър барам

تو بدین پایه ندانی که چو این شعر برم

Аз сахои кори маро хоҷа бисозад сабабӣ

از سخا کار مرا خواجه بسازد سببی

Носеҳи малики шаҳи Эрони аироншоаҳи он

ناصح ملک شه ایران ایرانشاه آن

Ки назод аз нуҷабои даҳри чунуи мунтаҷабӣ

که نزاد از نجبا دهر چنو منتجبی

Он бузургӣ ки зи баси фазл ва карӣмӣ нагузошт

آن بزرگی که ز بس فضل و کریمی نگذاشت

Дар мизоҷи фузало аз карами худ арбӣ

در مزاج فضلا از کرم خود اربی

Он карӣмии косри сурати хамаш дар кун

آن کریمی کاثر سورت خمش در کون

Ҳамчу нор омаду арвоҳи ҳасудаши ҳтбӣ

همچو نار آمد و ارواح حسودش حطبی

Он хатибӣ ки ба ҳар лаҳзаи хатибони фалак

آن خطیبی که به هر لحظه خطیبان فلک

Ҷамъи созанди зи осори хисолаши хтбӣ

جمع سازند ز آثار خصالش خطبی

эй сахо аз гуҳар чун ту писар бо шарафӣ

ای سخا از گهر چون تو پسر با شرفی

Ваии сипеҳр аз шараф чун ту башар бо тарабӣ

وی سپهر از شرف چون تو بشر با طربی

Шаҷари ҳиммати ту бех чунон зад ки намӯд

شجر همت تو بیخ چنان زد که نمود

Бартарин чарх бидон бехи фурӯтар шуъабӣ

برترین چرخ بدان بیخ فروتر شعبی

Гар фитад қатрае аз рои ту бар домани рӯз

گر فتد قطره‌ای از رای تو بر دامن روز

Накушояд пас аз он чархи гиребони шабӣ

نگشاید پس از آن چرخ گریبان شبی

То ду нӯки қаламат фоида дорад дар малик

تا دو نوک قلمت فایده دارد در ملک

Чарх бо чори зан аз аҷз буд чун ъзбӣ

چرخ با چار زن از عجز بود چون عزبی

Касб кардӣ ба карӣмӣу сахои номи накӯ

کسب کردی به کریمی و سخا نام نکو

Ки набӯда ба ду гетӣ ба азин мктсбӣ

که نبوده به دو گیتی به ازین مکتسبی

То замири ту сӯии калаки ту роҳӣ бикшод

تا ضمیر تو سوی کلک تو راهی بگشاد

Баста шуд маслиҳати малик ҳарӣ дар қсбӣ

بسته شد مصلحت ملک هری در قصبی

Нрдҳо бозад бо нтъи умедат бо даҳр

نردها بازد با نطع امیدت با دهر

Ҷонӣ аз бандау иқболи з дастат наДубай

جانی از بنده و اقبال ز دستت ندبی

Ҳар ки ӯ мард буд бок надорад зи ғамӣ

هر که او مرد بود باک ندارد ز غمی

Ҳар ки ӯ шер буд суст нагардад ба табӣ

هر که او شیر بود سست نگردد به تبی

Ҳар ки овозаи кӯс ва ду карӣ ёфт ба гӯш

هر که آوازهٔ کوس و دو کری یافت به گوش

Кӣ ба чашм ояд ӯро зи яке ҳубаи ҳубӣ

کی به چشم آید او را ز یکی حبه حبی

Ба кион ҷома басӣ додае ин авлотар

به کهان جامه بسی داده‌ای این اولاتر

Кин фариза ба маон ба зи чунон мустаҳабӣ

کاین فریضه به مهان به ز چنان مستحبی

эй худованди яқини дон ки бар мадҳати ту

ای خداوند یقین دان که بر مدحت تو

Нест дар шоирии бандаи риёу рибӣ

نیست در شاعری بنده ریا و ریبی

Фикрати банда чу маънӣ хуш оварад ба даст

فکرت بنده چو معنی خوش آورد به دست

Табъи зудаш бар мадҳ ту кунад мунтахабӣ

طبع زودش بر مدح تو کند منتخبی

Ҳар киро дайн шавад аз дӯстӣ ӯ мавҷӯд

هر که را دین شود از دوستی او موجود

Чаҳ зиён дорадаш аз душмании бўлҳбӣ

چه زیان داردش از دشمنی بولهبی

Ҳосидон дораду бдгўии басӣ лек ҳаме

حاسدان دارد و بدگوی بسی لیک همی

Кӣ мқосот кашад баҳри дмон аз мҳбӣ

کی مقاسات کشد بحر دمان از مهبی

То ҳаёт ояд аз омезиши ҷонӣу танӣ

تا حیات آید از آمیزش جانی و تنی

То таносул буд аз сҳби уммӣу абӣ

تا تناسل بود از صحب امی و ابی

Сабабии созиш то шоири садри ту буд

سببی سازش تا شاعر صدر تو بود

Ки ҳамеи шеър мураккаб набӯд бе сабабӣ

که همی شعر مرکب نبود بی سببی

То зи пеши ду рабиъ ояд ҳар гуҳи сифрӣ

تا ز پیش دو ربیع آید هر گه صفری

То пас аз ҳар ду ҷамод ояд ҳар гуҳи раҷабӣ

تا پس از هر دو جماد آید هر گه رجبی

Боди ҳазз вале ту зи саодати Лутфӣ

باد حظ ولی تو ز سعادت لطفی

Боди қисми адуии ту зи шақовати ғазабӣ

باد قسم عدوی تو ز شقاوت غضبی

Пои аҳбоби ту бигушодаи зи банд аз шарафӣ

پای احباب تو بگشاده ز بند از شرفی

Дасти аъдои ту бар баста ба дор аз кнбӣ

دست اعدای تو بر بسته به دار از کنبی

То чу тимсоҳ буд расу занб бар гардун

تا چو تمساح بود راس و ذنب بر گردون

Раси ъзи ту мубиноади зи гардуни занбӣ

راس عز تو مبیناد ز گردون ذنبی