эй асли ту зи хоки сиёҳу тан аз манӣ

ای اصل تو ز خاک سیاه و تن از منی

Дар сар манӣ макун ки ба таркиб чун манӣ

در سر منی مکن که به ترکیب چون منی

Онкўи з хок бошад охир равад ба хок

آنکو ز خاک باشد آخر رود به خاک

ӯро куҷо расад сухани мое ва манӣ

او را کجا رسد سخن مایی و منی

Аз оҳани мазҳаб маъмур карда бош

از آهن مذهب معمور کرده باش

То бар маҳак сарф занад зари маъданӣ

تا بر محک صرف زند زر معدنی

Зоҳир чу боязидӣу ботин чу бўлҳб

ظاهر چو بایزیدی و باطن چو بولهب

Гандум намой зи асл ва чаҳ пусидаи арзанӣ

گندم نمای ز اصل و چه پوسیده ارزنی

эй ождаҳ ба сӯзани ҳасрати ҳазор дил

ای آژده به سوزن حسرت هزار دل

Судат чаҳ дорад онкии мураққаъи бёжнӣ

سودت چه دارد آنکه مرقع بیاژنی

Ҳамсояи ту гурусна дар рӯз ё се рӯз

همسایهٔ تو گرسنه در روز یا سه روز

Ту бастаи сари зи тухмау ҳалвоу равғанӣ

تو بسته سر ز تخمه و حلوا و روغنی

Дил аз гунаҳ бишӯй ва чунон дон ки рӯзи ҳашар

دل از گنه بشوی و چنان دان که روز حشر

Покӣ дил бааст ки покизаи доманӣ

پاکی دل بهست که پاکیزه دامنی

эй омадаи зи хок ба хокаст рафтанат

ای آمده ز خاک به خاکست رفتنت

Вари сад ҳазор ганҷ ба хоки андари огнӣ

ور صد هزار گنج به خاک اندر آگنی

Тамаъи бақо чаҳ дории маъҷуни шахси ту

طمع بقا چه داری معجون شخص تو

Бо даст ва оташасту гули тира ва манӣ

با دست و آتشست و گل تیره و منی

Пиндорӣ эй ахӣ ки Бамонеи ту ҷовдон

پنداری ای اخی که بمانی تو جاودان

Гар равад нгслди раҳи дилгир май занӣ

گر رود نگسلد ره دلگیر می زنی

Ғофил мабош дон ки зи андоми ту ба гӯр

غافل مباش دان که ز اندام تو به گور

Созанди мору мӯри рафиқӣу барзанӣ

سازند مار و مور رفیقی و برزنی

Бигушоӣ гӯши ақл ва нигаҳ кун ба чашми дил

بگشای گوش عقل و نگه کن به چشم دل

Дар кору бори мардум ва дар олами ?данӣ

در کار و بار مردم و در عالم دنی

Чун садраи ту бофта аз пунба фаност

چون صدرهٔ تو بافته از پنبهٔ فناست

Дар дили тамаъи қабои бақоро чаро кунӣ

در دل طمع قبای بقا را چرا کنی

Он каз ту зоду онкии турои зод рафта анд

آن کز تو زاد و آنکه ترا زاد رفته‌اند

Дар тирагии гӯри зи саҳрои равшанӣ

در تیرگی گور ز صحرای روشنی

Гоҳе ту гулханиро бинӣ шудаи амир

گاهی تو گلخنی را بینی شده امیر

Рӯз дигар амир аҷал гашта гулханӣ

روز دگر امیر اجل گشته گلخنی

Хуфта ба зери хок на лобл ки гашта хок

خفته به زیر خاک نه لابل که گشته خاک

Аз хокашон ту карда басии зарфи хӯрданӣ

از خاکشان تو کرده بسی ظرف خوردنی

Дар зери хишти чеҳраи хотуни харгаҳӣ

در زیر خشت چهرهٔ خاتون خرگهی

Дар зери санги пайкари сарҳанги ҷавшанӣ

در زیر سنگ پیکر سرهنگ جوشنی

Донеи ту ё ндонӣ каз хоки мо ҳамон

دانی تو یا ندانی کز خاک ما همان

Айдун кунанд каз гули эшон ту ме кунӣ

ایدون کنند کز گل ایشان تو می‌کنی

эй бар тариқи ботили пӯёни ту рӯзу шаб

ای بر طریق باطل پویان تو روز و شب

Дода Аннани хеш ба шайтони зи римнӣ

داده عنان خویش به شیطان ز ریمنی

Меҳри расӯли мурсалу меҳри алӣу ол

مهر رسول مرسل و مهر علی و آل

Бар дили гумору гир ба ҷиноти сокинӣ

بر دل گمار و گیر به جنات ساکنی

Гирди фузулу рухсату тоўил кам давон

گرد فضول و رخصت و تاویل کم دوان

Чун анкабути тори ҳамоқат чаро танӣ

چون عنکبوت تار حماقت چرا تنی

Бишнос кирдигору нигаҳдори ҷои хеш

بشناس کردگار و نگهدار جای خویش

Дайни Маҳмадӣу тариқи муайянӣ

دین محمدی و طریق معینی

Девони ту чу зулфнигорон сияҳ шудаст

دیوان تو چو زلف نگاران سیه شدست

Пас ҳамчунин сенаеи ғофил чаро шинӣ

پس همچنین سنایی غافل چرا شنی

Ҳар чанд садҳазор гуноҳаст моя аш

هر چند صدهزار گناهست مایه‌اش

Ҳар чанд каз азоб сафар нест эминӣ

هر چند کز عذاب سفر نیست ایمنی

Аз раҳмати худои дилаши но умед нест

از رحمت خدای دلش نا امید نیست

Кӯи мхтисту муфлиси раби ғоФру ғанӣ

کو مخطیست و مفلس رب غافر و غنی