эй ниҳодаи пои ҳиммат бар сари авҷи само

ای نهاده پای همت بر سر اوج سما

Ваии гирифтаи малик ҳикмат гашта дар ваии муқтадо

وی گرفته ملک حکمت گشته در وی مقتدا

Бар сарири ҳикмати андари хиттаи куну фасод

بر سریر حکمت اندر خطهٔ کون و فساد

Аз ту одил тар набад ҳаргизи суханро подшо

از تو عادل‌تر نبد هرگز سخن را پادشا

Машриқу мағриби зи роҳ сулҳ бигирифтӣ бклк

مشرق و مغرب ز راه صلح بگرفتی بکلک

Нокашида теғи ҷангии рӯзи кини андари вғо

ناکشیده تیغ جنگی روز کین اندر وغا

Лоҷарами зи инсофи ту , рӯй з ман шуд пари дрр

لاجرم ز انصاف تو، روی ز من شد پر درر

Ҳамчу аз авсофи ту , чашми замонаи пари зё

همچو از اوصاف تو، چشم زمانه پر ضیا

Гӯии ҳиммати бохтӣ бо халқ дар майдони ақл

گوی همت باختی با خلق در میدان عقل

Бози пас монданду барадӣ ва барин дорам гўо

باز پس ماندند و بردی و برین دارم گوا

Не ғалат кардам ки рои соибт бо аҳли аср

نی غلط کردم که رای صایبت با اهل عصر

Кӣ писандад аз ту бозӣ ё куҷо дорад раво

کی پسندد از تو بازی یا کجا دارد روا

Чун зару тоъати азизӣ дар ду олам зон ки ту

چون زر و طاعت عزیزی در دو عالم زان که تو

Бо қаноати ҳамнишинӣ бо фароғати ошно

با قناعت همنشینی با فراغت آشنا

Сим ноаҳлон наҷӯӣ зон ки напасандад хирад

سیم نااهلان نجویی زان که نپسندد خرد

Хокрўбӣ кардан он касро ки донад кимиё

خاکروبی کردن آن کس را که داند کیمیا

Шеъри ту рӯҳонӣон гар бишинаванд аз рӯй сидқ

شعر تو روحانیان گر بشنوند از روی صدق

Бонг бархезад азишон к-эии сенаеи марҳабо

بانگ برخیزد ازیشان کای سنایی مرحبا

Ҳуҷҷатӣ бар халқи олам зон ду феъли хуби хеш

حجتی بر خلق عالم زان دو فعل خوب خویش

Шоирӣ бе зли тамаъу порсое бе риё

شاعری بی‌ذل طمع و پارسایی بی‌ریا

Исои асрӣ ки аз анфос рӯҳоният ҳаст

عیسی عصری که از انفاس روحانیت هست

Мурдагони озу маълулони ғифлатро шифо

مردگان آز و معلولان غفلت را شفا

Баси табиби зиракӣ зеро ки бенабзу алил

بس طبیب زیرکی زیرا که بی‌نبض و علیل

Дард ҳар касро зи роҳи нутқ майсозӣ даво

درد هر کس را ز راه نطق می‌سازی دوا

Назми гавҳарбори ақли афзои ҷони афрӯзи ту

نظم گوهربار عقل افزای جان افروز تو

Кард шеър шоирон бӯдаро яксар ҳбо

کرد شعر شاعران بوده را یکسر هبا

Мӯъҷиз Мӯсо намойаст ин ва онҳо саҳар ва кӣ

معجز موسی نمایست این و آنها سحر و کی

Соҳирии зебои намояди пеши Мӯсоу Асо

ساحری زیبا نماید پیش موسی و عصا

Ҳар ки ӯ шеър туро гуяд ҷавоб аз аҳли аср

هر که او شعر ترا گوید جواب از اهل عصر

Назд ақли онкаси намояди ёФаҳи гӯйу ҳарзаи ло

نزد عقل آنکس نماید یافه گوی و هرزه لا

Зон ки бишносанд бзозони зираки рӯзи арз

زان که بشناسند بزازان زیرک روز عرض

Атласи рӯмӣу шоли шштрӣ аз бӯрё

اطلس رومی و شال ششتری از بوریا

Шоиронро поя бешармӣ буд то зон қабл

شاعران را پایه بی‌شرمی بود تا زان قبل

Ҳосил ва роиҷ кунанд аз мадҳи мамдуҳони ато

حاصل و رایج کنند از مدح ممدوحان عطا

Сӯрати шармии ту андари сирати покии балӣ

صورت شرمی تو اندر سیرت پاکی بلی

Бо чунон имони комил , ин чунин бояд ҳаё

با چنان ایمان کامل، این چنین باید حیا

Шеъру саҳару шаръ ва ҳикмат омадат андари хабар

شعر و سحر و شرع و حکمت آمدت اندر خبر

Раҳи баради асрор ӯ чун бингарад айни алрзо

ره برد اسرار او چون بنگرد عین‌الرضا

Кин чаҳораст эй сенаеи чори ҳарф ва ёфтанд

کاین چهارست ای سنایی چار حرف و یافتند

Зини чаҳор он ҳар чаҳор аз назму насри Авесто

زین چهار آن هر چهار از نظم و نثر اوستا

То ҳарим каъба бошад қиблаи аҳли сунан

تا حریم کعبه باشد قبلهٔ اهل سنن

То Наим сидра бошад туъмаи аҳли бақо

تا نعیم سدره باشد طعمهٔ اهل بقا

Сидраи бодати дастгоҳи бахшиши доролбқо

سدره بادت دستگاه بخشش دارالبقا

Каъбаи бодати пойгоҳи кӯшиши доролФно

کعبه بادت پایگاه کوشش دارالفنا

Каъба ва сидра мабодат мақсади ҳиммат ки нест

کعبه و سدره مبادت مقصد همت که نیست

Ҷуз «у ибқии ваҷҳи рбк » мари турои кому ҳаво

جز «و یبقی وجه ربک» مر ترا کام و هوا

Назми ишқомез орифро зи роҳи лутф ва бар

نظم عشق‌آمیز عارف را ز راه لطف و بر

Бргзр аз ъибҳош ва дар гузар аз ваии хато

برگذر از عیبهاش و در گذر از وی خطا

То ки бошад орифи андари солу моҳу рӯзу шаб

تا که باشد عارف اندر سال و ماه و روز و شب

Шокири аФзоли ту андари халоу андари мулло

شاکر افضال تو اندر خلا و اندر ملا