эй сенае ! зи ҷисму ҷон то чанд ?

ای سنایی! ز جسم و جان تا چند؟

Бргзри зини ду бенаво дар банд

برگذر زین دو بی‌نوا در بند

Аз паии чашми захми хуши чашмӣ

از پیِ چشم‌زخمِ خوش‌چشمی

Ҳар дуро хуш бисӯз ҳамчуи сапанд

هر دو را خوش بسوز همچو سپند

Чаҳ кунӣ ту зи обу оташи ёд

چه کنی تو ز آب و آتش یاد

Чаҳ кунӣ ту зи бод ва хок наванд

چه کنی تو ز باد و خاک نَوَند

Чаҳ кунӣ буд худ ки буд ту буд

چه کنی بود خود که بود تو بود

Ки туро дар умеду бими афканд

که تو را در امید و بیم افکند

То буи дар нигорхона “ кун “

تا بُوی در نگارخانهٔ "کُن"

Нараҳе ҳаргиз аз биўс ва басанд

نرهی هرگز از بیوس و بَسند

Чун гузаштии з “ коф “ ва “ навен “ рстӣ

چون گذشتی ز "کاف" و "نون" رستی

Аз қул қофу лоами донишманд

از قُلِ قاف و لامِ دانشمند

Ҳама аз ҳирсу шаҳвати ману тест

همه از حرص و شهوت من و تست

Илму иқрору даъвӣу савганд

عِلم و اِقرار و دعوی و سوگند

Аз ҳамаи фақри рстӣ ар гардӣ

از همه فقر رستی ار گردی

Ҳамчуи луқмон ба луқма Эй хурсанд

همچو لقمان به لقمه‌ای خرسند

Назд ман , қиблаи дӯст : ақлу ҳўӣ

نزد من، قبله دوست: عقل و هوی

Ҳар чаҳ зин ҳарду бигузарӣ тарфанд ,

هر چه زین هردو بگذری ترفند،

Мҳбти ин яке нишеби нишеб

مَهبطِ این یکی نشیبِ نشیب

Мсъди он дигар баланди баланд

مَصعدِ آن دگر بلندِ بلند

Мақсади мо чу ӯст , пас дар дайн

مقصد ما چو اوست، پس در دین

Раҳ чаҳ ҳафтод ва ду , чаҳ ҳафтсад ва анд

ره چه هفتاد و دو، چه هفتصد و اند

Чу ту дар мусҳаф аз ҳўӣ нигарӣ

چو تو در مصحف از هوی نگری

Нақши қуръони туро кунад дар банд ,

نقش قرآن تو را کند در بند،

Вари зи зардушт , бе ҳўии шинавӣ

ور ز زردشت، بی‌ هوی شنوی

Зиндаи грдондт , чу қуръон , занад

زنده گرداندت، چو قرآن، زَند

Тамаъу ҳирсу бухлу шаҳвату хашм

طمع و حرص و بخل و شهوت و خشم

Ҳасаду кибру ҳақади бади пайванд

حسد و کبر و حِقدِ بَد پیوند

Ҳафт дар дӯзаханд дар тани ту

هفت درْ دوزخند در تنِ تو

Сохтаи нафасашони дарави дарбанд ,

ساخته نفسشان درو دربند،

Ҳин ки дар даст туаст қуфли имрӯз

هین که در دست توست قفل امروز

Дар ҳар ҳафт муҳками андари банд

درِ هر هفت محکم اندر بند

Ҳамаи раҳ оташаст , шохи занон

همه ره آتش است، شاخ‌زنان

Ки абади бех он надонад кунад

که ابد بیخ آن نداند کَند

Малик ӯе аз он ҳамеи тарсӣ

مِلکِ اویی از آن همی‌ترسی

Ту шӯии молик ар пазирии панд

تو شوی مالک ار پذیری پند

Он на бинии ҳаме ки молик ро

آن نه بینی همی که مالک را

Накунад ҳеҷ оташяши газанд ?

نکند هیچ آتشیش گزند؟

Дайн ба дунёи мада ки ҳеҷ ҳамЭй

دین به دنیا مده که هیچ هُمای

Надиҳади пар ба парниён ва паранд

ندهد پر به پرنیان و پرند

Дайни фурӯшии ҳаме ки то созӣ

دین فروشی همی که تا سازی

Борагии нуқраи хунаку зини зркнд

بارگی نقره‌خِنْک و زین زرکَند

Хар чунон шуд ки дар гирифтан ӯ

خر چنان شد که در گرفتن او

Сохт бояд зи зулфи ҳури каманд ?

ساخت باید ز زلف حور کمند؟

Гӯйӣ : “ аз баҳри ҳишмат илм аст

گویی: "از بهر حشمت عِلم است

ӣнҳамаи тумтароқи хунаку саманд “

اینهمه طمطراق خِنک و سمند"

Илми азин борномаҳ мустағнӣ аст

عِلم ازین بارنامه مستغنی است

Ту бирав бар бирават хеш маханд !

تو برو بر بروت خویش مخند!

Муҳраи гардани хари даҷол

مهرهٔ گردنِ خرِ دجّال

Аз паии ақд , бар Масеҳ мабанд

از پی عِقد، بر مسیح مبند

Аз паии қӯту қӯти дили гург

از پی قوت و قوّتِ دلِ گرگ

Ҷигари Юсуфони аср , Маранд

جگر یوسفان عصر، مَرَند

Кафши исои мдзд ва аз атлас

کفشِ عیسی مدُزد و از اطلس

Хар ӯро мсози пшмогнд

خرِ او را مساز پشماگند

Шаҳватати хуш ҳаме намоёнд

شهوتت خوش همی نمایاند

Меҳри ҷоҳу зару зану фарзанд

مِهرِ جاه و زر و زن و فرزند

Кӣ буд кин ниқоб бурдоранд

کی بود کاین نقاب بردارند

То бадонеи ту таъми заҳр аз қанд

تا بدانی تو طعم زهر از قند

Чанд азин лофу борномаҳи ту ?

چند ازین لاف و بارنامهٔ تو؟

Дар чунин манзилии касифу нижанд

در چنین منزلی کثیف و نژند

Бормоиаҳ гузин ки даргузарад

بارمایه گُزین که درگذرد

Ин ҳамаи борномаҳи рӯзӣ чанд

این همه بارنامه روزی چند