Ин аблаҳон ки бесабабӣ душман мананд

این ابلهان که بی‌‌سببی دشمن منند

Баси блФзўлу ёФаҳ дароӣ ва занах зананд

بس بُلفضول و یافه‌درای و زَنَخ زنند

Андари масофи мардӣ , дар шарти шаръу дайн

اندر مصاف مردی، در شرط شرع و دین

Чун хунсоу мхнс на мард ва на зананд

چون خنثی و مخنث نه مرد و نه زنند

Монанди нақши расмӣ беасл ва маънӣанд

مانند نقش رسمی بی‌‌اصل و معنی‌اند

Гарчи ба назд оммаи хаттӣ бас мубинанд

گرچه به نزد عامه خطی بس مُبَیّنند

Чун гӯри кофарон , зи дарун пар уфӯнатанд

چون گور کافران، ز درون پُر عفونتند

Гарчи бурун ба ранг ва нигорӣ музайянанд

گرچه برون به رنگ و نگاری مُزَیّنند

Дар қаър дӯзаханд на ҷинӣ на инсӣ анд

در قعرِ دوزخند نه جنّی نه انسی‌اند

Дар чоҳ ваҳшатанд , на Юсуф на бежананд

در چاه وحشتند، نه یوسف نه بیژنند

Ҳам нокснд гарчи ҳаме бо касони раванд

هم ناکسند گرچه همی با کسان روند

Ҳам ҷўлҳнд гарчи ҳаме бар фалак тананд

هم جولهند گرچه همی بر فلک تنند

Икрнг бо забони дили ман , ҳамчуи охират

یکرنگ با زبانْ دلِ من، همچو آخرت

Венаон ба табъу ҷома чу дунёи млўннд

وینان به طبع و جامه چو دنیا مُلوّنند

Дандонаи калид дар даъвӣанд лек ,

دندانهٔ کلیدِ درِ دعوی‌اند لیک،

Ҳамчун забони қуфли гуҳи маънии алкннд

همچون زبانِ قفل گه معنی الکنند

Зон бе саранд , ҳамчуи гиребон , ки аз тамаъ

زان بی‌سرند، همچو گریبان، که از طَمَع

Пайвастаи пои бӯси хасисон чу домананд

پیوسته پای‌بوسِ خسیسان چو دامنند

Даъвӣ даҳ кунанд валикин чу бенгарӣ

دعویِّ دِه کنند ولیکن چو بنگری

Ҳодўрёни кӯй ва гадоён хирмананд

هادوریانِ کوی و گدایانِ خرمنند

Деҳқони ақлу ҷони манам имрӯз ва дигарон

دهقانِ عقل و جان منم امروز و دیگران

Ҳар кас ки ҳаст хӯшаи чн хирман мананд

هرکس که هست خوشه‌چِنِ خرمن منند

Фарзанди шеъри ман ҳамау хасми шеъри ман

فرزندِ شعر من همه و خصمِ شعر من

Гӯйӣ на мардманд ҳама рем оҳан анд

گویی نه مردمند همه ریم‌آهن‌اند

Гоҳам чу рӯй моида хон бғортнд

گاهم چو روی مائدهٔ خوان به غارتند

Гоҳам чу вазни биҳдаҳ хеш башикананд

گاهم چو وزن بیهدهٔ خویش بشکنند

Аз роҳи хашми душмани ин табъ ва хотиранд

از راه خشم دشمن این طبع و خاطرند

Вази дарди чашм , душман хуршед равшананд

وز دردِ چشم، دشمن خورشید روشنند

Бас равшанаст рӯз валек аз шуъоъи он

بس روشن است روز ولیک از شعاع آن

Берӯзӣанд аз онк , ҳама баста равзананд

بی‌روزی‌اند از آنک، همه بسته‌روزنند

Гар номумкинами сӯии ин қавм , мумкин аст

گر نامُمَکِّنم سوی این قوم، مُمکن است

К-эйашон ба назд ҷону хирад номумкин анд

کایشان به نزد جان و خرد نامُمَکّن‌اند

Тӯҳмат ниҳанд бар ману мъниш : кибру бас

تهمت نهند بر من و معنیش: کبر و بس

Худ дар миёни кор чу дарзӣу дрзннд

خود در میانِ کار چو درزیّ و دَرزَنند

Дарди дили ҳама фузалоӣ фузулем

دردِ دلِ همه فضلایِ فضولی‌ام

Узраст ҷумларо агарам ҷумла душмананд

عُذر است جمله را اگرم جمله دشمنند

Ман қурси офтобам , рӯзии даҳ нуҷум

من قرص آفتابم، روزی‌دِهِ نجوم

Эшон ҳаманд қурс , вале қурс арзананд

ایشان هم‌اند قرص، ولی قرص ارزنند

Ҳам худ хуранд хештан аз хашми ман аз онк

هم خود خورند خویشتن از خشم من از آنک

Бўолўосъони хушки мизоҷони трмннд

بوالواسعانِ خشک‌مزاجانِ ترمنند

Аз хотир чу тиру забон чу теғи ман

از خاطرِ چو تیر و زبانِ چو تیغِ من

Парчину зрдрх , чу зарандуд ҷӯшанд

پُرچین و زردرخ، چو زراندود جوشند

То хомшнд аз сухани хеши он замон

تا خامشند از سخن خویش آن زمان

Бар дег ганда гашта ту гӯйии нҳнбннд

بر دیگ گنده گشته تو گویی نَهُنبنند

Давр аз шумо ва мо ! чун даройанд дар сухан

دور از شما و ما! چون درآیند در سخن

Гӯйӣ ба вақт кӯфтан заҳр ҳовананд

گویی به وقت کوفتن زهر هاونند

Ҳон эй сенае ! ар чаҳ чунинаст , теғи даҳ !

هان ای سنایی! ار چه چنین است، تیغ دِه!

К-эйашон на оҳананд ки рем хам оҳан анд

کایشان نه آهنند که ریمِ خُم‌آهن‌اند

Дарзӣ сифат мабош бар эшон , ки он ҳама

درزی‌صفت مباش بر ایشان، که آن همه

Бар риштаи ту хушктар аз мағз сӯзананд

بر رشتهٔ تو خشک‌تر از مغز سوزنند

Машшотаи арӯси замир туанд пок

مشاطهٔ عروسِ ضمیرِ تو اند پاک

Ин нғзпикрон ки барин сбзглшн анд

این نغزپیکران که برین سبزگلشن‌اند

ШироФрини гулшани рӯҳонӣони туе

شیرآفرین گلشن روحانیان تویی

Эшон кӣанд ? гурба нигорон гулхананд

ایشان کی اند؟ گربه‌نگارانِ گلخنند

Ту тахти соз то ҳукамои рахти бргрнд

تو تخت ساز تا حکما رخت برگِرند

Ту нарад боз то шуъарои муҳраи брчннд

تو نرد باز تا شعرا مهره برچِنند

Бркн ба рФқи сблтшон гарчи давлатанд

بَرکَن به رفقْ سبلتشان گرچه دولتند

Башикан ба халқи гарданашон гарчи гардананд

بشکن به خُلق گردنشان گرچه گردنند

Он карае ба модар худ гуфт : “ чун ки мо ,

آن کرّه‌ای به مادر خود گفت: «چون که ما،

Обӣ ҳаме хӯрем , сафирӣ ҳаме зананд “

آبی همی‌خوریم، صفیری همی‌زنند»

Модар ба кара гуфт : “ бирав биҳдаҳ магӯӣ !

مادر به کرّه گفت: «برو بیهده مگوی!

Ту кор хеш кун ки ҳама риш мекунанд “

تو کار خویش کن که همه ریش می‌کنند»