Бош то ҳасаннигорам хайма бар саҳро занад

باش تا حسن نگارم خیمه بر صحرا زند

Шӯрҳо бинӣ ки андари ҳуба алмоўо занад

شورها بینی که اندر حبة الماوا زند

Аз ълои халқ ӯ олам чу алӣин шавад

از علای خلق او عالم چو علیین شود

Пас хитобаши қурб « субҳони алзии асрӣ » занад

پس خطابش قرب «سبحان الذی اسری» زند

Кист кӯ паҳлу занад бо онкии дўлтхонаҳ ро

کیست کو پهلو زند با آنکه دولتخانه را

Аз бузургии сар ба « аўоднӣ » ва « мо аўҳӣ » занад

از بزرگی سر به «اوادنی» و «ما اوحی» زند

Дар ҳиҷоби кибр ё чун бориё ҷавлон кунад

در حجاب کبر یا چون باریا جولان کند

Такя кӣ бар маснад « лои хавф » ва « лои башарӣ » занад

تکیه کی بر مسند «لا خوف» و «لا بشری» زند

Дар масофи ошиқон дар синаҳои бе дилон

در مصاف عاشقان در سینه‌های بی‌دلان

Зарбати қурби висол аз дард нопидо занад

ضربت قرب وصال از درد ناپیدا زند

Ончӣ натавонанд зад он дигарон бар ҳафт равад

آنچه نتوانند زد آن دیگران بر هفت رود

Он наво аз дасти чапи он моҳ бар якто занад

آن نوا از دست چپ آن ماه بر یکتا زند

эй гулӣ каз гулбунати олами ҳама гулзор шуд

ای گلی کز گلبنت عالم همه گلزار شد

Вази гулати буи « табораки рбнои алоъло » занад

وز گلت بوی «تبارک ربنا الاعلا» زند

Барги дори гулбунат « тоҳо »у бехаш « волзҳо »

برگ دار گلبنت «طاها» و بیخش «والضحا»

Бор ӯ « ёсин »у шохаши сар ба « аўоднӣ » занад

بار او «یاسین» و شاخش سر به «اوادنی» زند

Ҷӯшҳо дар синаи ушшоқ низ аз меҳри ту

جوشها در سینهٔ عشاق نیز از مهر تو

Ҳар замонии туфи варои гунбад хзро занад

هر زمانی تف ورای گنبد خضرا زند

Шукри эҳсони ту мадҳи тест эй соҳиби ҷамол

شکر احسان تو مدح تست ای صاحب جمال

Нақши мадҳи ту рақам бар дида бино занад

نقش مدح تو رقم بر دیدهٔ بینا زند

Ин ҷавоби шеъри устодам ки гуфт андари сарахс

این جواب شعر استادم که گفت اندر سرخس

« чун ҳаме аз боғи буии зулфи ёр мо занад »

«چون همی از باغ بوی زلف یار ما زند»