Равшани он бадарӣ ки камтари манзилаши олам буд

روشن آن بدری که کمتر منزلش عالم بود

Хуррами он садрӣ ки қиблаи ши ҳазрати аъзам буд

خرم آن صدری که قبله‌ش حضرت اعظم بود

Ин ҷаҳони рухсор ӯ дорад аз он дилбар шудаст

این جهان رخسار او دارد از آن دلبر شدست

Ва он ҷаҳони анвор ӯ дорад аз он хуррам буд

و آن جهان انوار او دارد از آن خرم بود

Ҳокимӣ кандар мақоми ростӣ ҳар дам ки зад

حاکمی کاندر مقام راستی هر دم که زد

Бар хилофи Андам агар як дами зании Андам буд

بر خلاف آندم اگر یک دم زنی آندم بود

Роҳи ақли оқилонро меҳр ӯ муршид шудаст

راه عقل عاقلان را مهر او مرشد شدست

Дарди ҷони ошиқонро нутқ ӯ марҳам буд

درد جان عاشقان را نطق او مرهم بود

Садҳазорони ҷони фидои онсўорӣ каз ҷалол

صدهزاران جان فدای آنسواری کز جلال

Ғошияи ш бар дӯши поки исои Марям буд

غاشیه‌ش بر دوش پاک عیسی مریم بود

Аз Рахш гардад мунавваргар ҳамаи ҷинат буд

از رخش گردد منور گر همه جنت بود

Ваз лабаш ёбад таҳоратгар ҳамаи замзам буд

وز لبش یابد طهارت گر همه زمزم بود

Фарш агар сар баркашад то аршро зер оварад

فرش اگر سر برکشد تا عرش را زیر آورد

Даст он дорад ки аз зулфаш бар аўришм буд

دست آن دارد که از زلفش بر اوریشم بود

Талъати ҷинати зи шавқи ҳазраташи пар хуй шудаст

طلعت جنت ز شوق حضرتش پر خوی شدست

Дидаи дӯзахи зи рашки ғайбаташи пари нам буд

دیدهٔ دوزخ ز رشک غیبتش پر نم بود

Аз гиребони замингар субҳ ӯ сар бар занад

از گریبان زمین گر صبح او سر بر زند

То шаби ҳашар аз ҷамолаши сад сипедаи дам буд

تا شب حشر از جمالش صد سپیده دم بود

Бо « лъмрк » аниборо фикрат руҷҳон кист

با «لعمرک» انیبا را فکرت رجحان کیست

Бо « ъФооллаҳ » авлиёро Зуҳраи як дам буд

با «عفاالله» اولیا را زهرهٔ یک دم بود

Бо « ?илам нашарҳ » чгўиӣ мушкилӣ монад бабанд

با «الم نشرح» چگویی مشکلی ماند ببند

Бо « Фтрзӣ » ҳеҷ осӣ дар мақоми ғам буд

با «فترضی» هیچ عاصی در مقام غم بود

Хуши сухани шоҳӣ каз иқболи кафш дар пеш ӯ

خوش سخن شاهی کز اقبال کفش در پیش او

Куштаи бирён забон ёбад ки дар ваии сам буд

کشتهٔ بریان زبان یابد که در وی سم بود

Хокро дар садри ҷинати обрӯяш ҷоҳ дод

خاک را در صدر جنت آبرویش جاه داد

Оташи Иблисро аз хок ӯ мотам буд

آتش ابلیس را از خاک او ماتم بود

Чархро аз коф « лўлок » ши камари заррин буд

چرخ را از کاف «لولاک»ش کمر زرین بود

Хокро бо ҳоءи аҳмомши қабои муаллим буд

خاکرا با حاء احمامش قبا معلم بود

Хок зояд гавҳарӣ каз гавҳарон бартар шавад

خاک زاید گوهری کز گوهران برتر شود

Бача зояд одамии кӯи хоҷаи олам буд

بچه زاید آدمی کو خواجهٔ عالم بود

Ҳар ки дар майдони мардии пеш ӯ икдм занад

هر که در میدان مردی پیش او یکدم زند

Рахш ӯ гӯсола гардадгар ҳамаи рустам буд

رخش او گوساله گردد گر همه رستم بود

Дар шабии кӯи узр « ахтоно » ҳаме хоҳад зи ҳақ

در شبی کو عذر «اخطانا» همی خواهد ز حق

Ҷабраили онҷо чу Тифли абкму алкн буд

جبرئیل آنجا چو طفل ابکم و الکن بود

Ҳукми алоллаҳ бар фарқи расӯли аллоҳи байн

حکم الالله بر فرق رسول الله بین

Ростии зини такя гоҳе одамиро кам буд

راستی زین تکیه‌گاهی آدمی را کم بود

Моҳ бар чархи фалак чун ҳалқаи зулфу Рахш

ماه بر چرخ فلک چون حلقهٔ زلف و رخش

Гоҳ чун симини сипари гуҳи пораи мъсм буд

گاه چون سیمین سپر گه پارهٔ معصم بود

Шоҳи анҷуми муаззин вай гашта андари шарқи малик

شاه انجم موذن وی گشته اندر شرق ملک

Зон ҷамоли ваии шиори шаръро муаллим буд

زان جمال وی شعار شرع را معلم بود

Бодўшони фалакро давр ӯ ҳамраҳ шудаст

بادوشان فلک را دور او همره شدست

Хокпошони заминро наъл ӯ млҳм буд

خاکپاشان زمین را نعل او ملحم بود

Сидраи товуси як пар каз эй давлаташ

سدرهٔ طاووس یک پر کز همای دولتش

Бар пари худ баст аз он мари ваҳйро муҳаррам буд

بر پر خود بست از آن مر وحی را محرم بود

Хизри гирди чашмаи ҳайвон аз он май гашти дайр

خضر گرد چشمهٔ حیوان از آن می‌گشت دیر

То магари андари замин бо ваии дамии ҳамдам буд

تا مگر اندر زمین با وی دمی همدم بود

То наҳангаш дар аҷами гирди замин чун умраст

تا نهنگش در عجم گرد زمین چون عمرست

То ҳзбрш дар араби ғуррандаи ибн ъам буд

تا هزبرش در عرب غرنده ابن عم بود

Не дар он осори гурзу ночхи антар буд

نی در آن آثار گرز و ناچخ عنتر بود

На дар он асбоби малики киқбоду ҷам буд

نه در آن اسباب ملک کیقباد و جم بود

Бо хирад гуфтам ки фаръии бартар аз аслӣ шавад

با خرد گفتم که فرعی برتر از اصلی شود

Гуфт : оре чун бар он фаръи иттифоқии зм буд

گفت: آری چون بر آن فرع اتفاقی ضم بود

Гуфт : эй бўбкр бо Аҳмад чаро якто шудӣ

گفت: ای بوبکر با احمد چرا یکتا شدی

Гуфт : ҳар ҳарфӣ ки заъфӣ ёфт он мдғм буд

گفت:هر حرفی که ضعفی یافت آن مدغم بود

Гуфтам : эй умр ту дидӣ бўолҳкми бас чун бурид

گفتم: ای عمر تو دیدی بوالحکم بس چون برید

Гуфт : зумуррад кӣ сазои дидаи арқм буд

گفت: زمرد کی سزای دیدهٔ ارقم بود

Гуфтам : эй Усмони баннои гуҳи кушта ғавғо шудӣ

گفتم: ای عثمان بنا گه کشتهٔ غوغا شدی

Гуфт : халхоли арӯси ошиқони зи Андам буд

گفت: خلخال عروس عاشقان ز آندم بود

Гуфтам : эй ҳайдар меӣ аз соғар шерон бихӯр

گفتم: ای حیدر میی از ساغر شیران بخور

Гуфт : фатҳи мо зи фатҳи зодаи мулҷам буд

گفت: فتح ما ز فتح زادهٔ ملجم بود

Бодро гуфтам : сулаймонро чаро хизмат кунӣ

باد را گفتم: سلیمان را چرا خدمت کنی

Гуфт : аз он каши номи Аҳмади нақш бар хотам буд

گفت: از آن کش نام احمد نقش بر خاتم بود

эй сенае аз раҳи ҷони гӯии мадҳи мстФо

ای سنایی از ره جان گوی مدح مصطفا

То турои сӯии сипеҳри бартарин силам буд

تا ترا سوی سپهر برترین سلم بود