Дӯши сармасти нигорин ман он турфаи писар

دوش سرمست نگارین من آن طرفه پسر

Бо яке перҳани зўрқӣии турфа ба сар

با یکی پیرهن زورقئی طرفه به سر

Аз сари кӯй фурӯд омад мутавории вор

از سر کوی فرود آمد متواری وار

Карда аз ғояти дилтангии азин гӯнаи хатар

کرده از غایت دلتنگی ازین گونه خطر

Моҳи ғаммоз шуда аз ду лабаши бӯсаи рубой

ماه غماز شده از دو لبش بوسه ربای

Боди аттор шуда бар ду Рахши ҳалқаи шимур

باد عطار شده بر دو رخش حلقه شمر

Кӯҳ аз он каллаи бигушода ва аз ғояти лутф

کوه از آن کله بگشاده و از غایت لطف

Моҳ бар чарх шудаи бастаи он сина ва бар

ماه بر چرخ شده بستهٔ آن سینه و بر

Чуст бинишаста бар андоми латиф чу хӯриш

چست بنشسته بر اندام لطیف چو خورش

Аз латифӣ ватарӣ перҳантузӣ тар

از لطیفی و تری پیرهن توزی تر

Хати мишкӣн бар он оризи кофури ниҳод

خط مشکین بر آن عارض کافور نهاد

Чун бидидам ҷигарам хӯн шуду хӯнам чу ҷигар

چون بدیدم جگرم خون شد و خونم چو جگر

Гарчи бас нодарра корӣаст ки хӯн гардад машк

گرچه بس نادره کاریست که خون گردد مشک

Лек мишкӣ ки ҷигар хӯн кунад ин нодарра тар

لیک مشکی که جگر خون کند این نادره‌تر

Саргарон аз май ва чун бод ҳаме рафту ҷуз ӯ

سرگران از می و چون باد همی رفت و جز او

Ман сабк пой надидам ки гарон дорад сар

من سبک پای ندیدم که گران دارد سر

Ҷаъди жулидау парвардаи зи сикии лола

جعد ژولیده و پرورده ز سه‌یکی لاله

Зулфи шӯридау пажмурдаи зи мастии ъбҳр

زلف شوریده و پژمرده ز مستی عبهر

наменамӯд аз сари мастӣу тараб ҳар соъат

می نمود از سر مستی و طرب هر ساعت

Сӣ ва ду тобиши парвини зи Суҳайлу зи қамар

سی و دو تابش پروین ز سهیل و ز قمر

Хост каз пеш дирам бугзарад аз бе хабарӣ

خواست کز پیش درم بگذرد از بی خبری

Чун чунон дид з ғам шуд дили ман зеру зибр

چون چنان دید ز غم شد دل من زیر و زبر

Бонги бардоштам аз ғояти навмидӣу ишқ

بانگ برداشتم از غایت نومیدی و عشق

Гуфтам : эй ишваи фурӯшандаи ангордаҳи хар

گفتم: ای عشوه فروشندهٔ انگارده خر

Аз худованд натарсӣ ки бад-ӣни ҳоли маро

از خداوند نترسی که بدین حال مرا

Бигзорӣ ва кунӣ аз дар ман бандаи гузар

بگذاری و کنی از در من بنده گذر

Чун шунид ин зи накӯи аҳдӣ ва аз гавҳари пок

چون شنید این ز نکو عهدی و از گوهر پاک

Омад ва кард дарин чеҳраи ман неки назар

آمد و کرد درین چهرهٔ من نیک نظر

Пушт хам доду ниҳод аз қабл хизмату узр

پشت خم داد و نهاد از قبل خدمت و عذر

Рӯй афрӯхта аз шарм бар остона дар

روی افروخته از شرم بر آستانهٔ در

Гуфт : маъзӯри ҳамеи дор кигар нестӣ

گفت: معذور همی دار که گر نیستی

Аз паии бим вале неъмату таҳдиди падар

از پی بیم ولی نعمت و تهدید پدر

Ҳамчунон чун падар аз зари камарии басти маро

همچنان چون پدر از زر کمری بست مرا

Кардамӣ гирди ту аз дасти худ аз сими камар

کردمی گرد تو از دست خود از سیم کمر

Шодмони гаштам аз он узру грФтмши канор

شادمان گشتم از آن عذر و گرفتمش کنار

Ҳамчуи танги шукру хирмани гули танг ба бар

همچو تنگ شکر و خرمن گل تنگ به بر

Ҷону дили зери қдмҳоши нишондами зини шукр

جان و دل زیر قدمهاش نشاندم زین شکر

Худ бар он чеҳраи ҳазорон дилу ҷонро чаҳ хатар

خود بر آن چهره هزاران دل و جان را چه خطر

Андарин буд ки аз нозукӣу мастӣу шарм

اندرین بود که از نازکی و مستی و شرم

Хоби мастона дар он лаҳза дар оварад ҳашар

خواب مستانه در آن لحظه در آورد حشر

Сар бар онҷои ниҳоди он самани тоза ки буд

سر بر آنجای نهاد آن سمن تازه که بود

Сад шаби андари ғамаш аз ашки ду чашмам чу шимур

صد شب اندر غمش از اشک دو چشمم چو شمر

ӯ чу танги шукр ва гашта саросемаи зи хоб

او چو تنگ شکر و گشته سراسیمه ز خواب

Ман чун тӯтӣ шуда бехоб дар андешаи хур

من چون طوطی شده بی خواب در اندیشهٔ خور

ӯ шудаи тоқ ба ором ва ман аз бӯса задан

او شده طاق به آرام و من از بوسه زدن

Бар ду чашм ва ду лабаш то ба саҳари ҷуфти сҳр

بر دو چشم و دو لبش تا به سحر جفت سهر

Хоб зояд агар аз шукру бодом чаро

خواب زاید اگر از شکر و بادام چرا

Хобам аз дидаи бабрад аз дар бодому шукр

خوابم از دیده ببرد از در بادام و شکر

Худ ки донад ки дар он ним шаб аз мастӣ ӯ

خود که داند که در آن نیم‌شب از مستی او

То чаҳ бардоштам аз бӯса ва ҳар чизе бар

تا چه برداشتم از بوسه و هر چیزی بر

Нарми нарм аз самани он наргиси пари хоби кушод

نرم نرم از سمن آن نرگس پر خواب گشاد

Жолаи жолаи арақ аз лола ӯ кард асар

ژاله ژاله عرق از لالهٔ او کرد اثر

Рӯйиш аз хок чу бардоштам аз хуй шуда буд

رویش از خاک چو برداشتم از خوی شده بود

Лолаи баргаш чу гул нам зада дар вақти саҳар

لاله برگش چو گل نم زده در وقت سحر

Бӯса бар ду лаб ман дод ҳаме аз паии узр

بوسه بر دو لب من داد همی از پی عذر

Онат шарманданигор онат шукри бӯсаи писар

آنت شرمنده نگار آنت شکر بوسه پسر

Онат хуши хуррамӣу айш ки ман дидам дӯш

آنت خوش خرمی و عیش که من دیدم دوش

Чаҳ ҳадисии сет ки имрӯзам аз он хуррам тар

چه حدیثی‌ست که امروزم از آن خرم‌تر

Дӯш аз ёр бидам хуррам ва имрӯз шудам

دوش از یار بدم خرم و امروز شدم

Аз рухи хоҷаи Муҳамади писари хоҷаи умр

از رخ خواجه محمد پسر خواجه عمر

Онкӣ то дасти сахо бар ҳама олам бикшод

آنکه تا دست سخا بر همه عالم بگشاد

Ба бадӣ баста шудаст соҳати мо пои қадар

به بدی بسته شدست ساحت ما پای قدر

Он сухани санҷи шаҳии кӯ чу ду басад бикшод

آن سخن سنج شهی کو چو دو بسد بگشاد

Хонаи ақли ду сад каллаи бибандади зи дрр

خانهٔ عقل دو صد کله ببندد ز درر

Моя вар гашта зи асбоби дилаши хираду бузург

مایه‌ور گشته ز اسباب دلش خرد و بزرگ

Судҳо карда зи таъсии кафши модау нар

سودها کرده ز تاثیر کفش ماده و نر

Пояи мартабаташро чу малик нест қиёс

پایهٔ مرتبتش را چو ملک نیست قیاس

Арсаи мкрмтшро чу фалак нест ъбр

عرصهٔ مکرمتش را چو فلک نیست عبر

Хотираши сари малик дар фалаки оинаи гаван

خاطرش سر ملک در فلک آینه‌گون

Ҳамчунон бинад чун дида дар ойӣнаи сувар

همچنان بیند چون دیده در آیینه صور

Ҷинён зон ҳама аз шарм ниҳонанд ки ҳеҷ

جنیان زان همه از شرم نهانند که هیچ

Ба зи худ рӯй надиданд чунуи зи аҳли башар

به ز خود روی ندیدند چنو ز اهل بشر

Ҷузвӣ аз хашми вай ар бар фалак уфтад ба хато

جزوی از خشم وی ار بر فلک افتد به خطا

Нор куллӣ шавад аз ҳайбат ӯ хокистар

نار کلی شود از هیبت او خاکستر

Оташи азмаш агар қасд кунад сӯии ҳаво

آتش عزمش اگر قصد کند سوی هوا

Чанбар чарх бисӯзад ба як осеби шарар

چنبر چرخ بسوزد به یک آسیب شرر

Шмти ҳзмш агар боди баради тӯҳфа ба абр

شمت حزمش اگر باد برد تحفه به ابر

Дар шавад дар шиками абри ҳавои қатраи мтр

در شود در شکم ابر هوا قطره مطر

эй баӣ рӯй зи саъии ту гуҳи базми сахо

ای بهی روی ز سعی تو گه بزم سخا

Ваии қавии пушти зи Авни ту гуҳи разми зафар

وی قوی پشت ز عون تو گه رزم ظفر

Писарӣ чун ту нзоднди дарин шаш равзан

پسری چون تو نزادند درین شش روزن

Ҳафт сайёра ва на доирау чори гуҳар

هفت سیاره و نه دایره و چار گهر

Ҳаргиз аз ҷӯад ту нагирифт каси андозаи оз

هرگز از جود تو نگرفت کس اندازهٔ آز

Ҳаргиз аз хайр ту нишнид каси овозаи шар

هرگز از خیر تو نشنید کس آوازهٔ شر

Калаку гуфтори ту пероя фазласту маҳал

کلک و گفتار تو پیرایهٔ فضلست و محل

Лафзу дидори ту сармоя самъасту басар

لفظ و دیدار تو سرمایهٔ سمعست و بصر

Шабаҳӣ дорад калаки ту ба шаҳнаи тақдир

شبهی دارد کلک تو به شحنهٔ تقدیر

Ки чунуи унсур нафъ омаду арқони зарар

که چنو عنصر نفع آمد و ارکان ضرر

Арз ӯ чун арзи ҷавҳари сафрои гуҳи ранг

عرض او چون عرض جوهر صفرا گه رنگ

Фарқ ӯ чун арзи ҷавҳари савдо ба фикр

فرق او چون عرض جوهر سودا به فکر

Гар на солори ҳунармандӣ будӣ ҳаргиз

گر نه سالار هنرمندی بودی هرگز

Назд солор шаҳаншоҳ набӯдяш хатар

نزد سالار شهنشاه نبودیش خطر

Хотирии дорӣу фаҳмӣ ки ба як лаҳза кунанд

خاطری داری و فهمی که به یک لحظه کنند

Таҳтаи қисмати тақдири худованд аз бар

تختهٔ قسمت تقدیر خداوند از بر

эй ҷавон бахт набинӣ ки барин фазли маро

ای جوان بخت نبینی که برین فضل مرا

Ба чисони ин фалаки пери гирифтаи сет ба ҳур

به چسان این فلک پیر گرفته‌ست به حر

Мадҳ гӯйем ки дар тарбияти хотиру табъ

مدح گوییم که در تربیت خاطر و طبع

Дар ҳамаи олами имрӯз чу ман нест дигар

در همه عالم امروز چو من نیست دگر

Тавқ доранд адуи пеши дирами фохтаи вор

طوق دارند عدو پیش درم فاخته‌وار

Томи диданди зи хотири шаҷари пари зи самар

تام دیدند ز خاطر شجر پر ز ثمر

Ғўкро ҷомаи баҳрии ҷӯй ва ман аз шарми аду

غوک را جامه بهری جوی و من از شرم عدو

Рӯзҳо гашта чу хафоаши марои хонаи стар

روزها گشته چو خفاش مرا خانه ستر

Лек бебаргу наво мондаам аз гардиши чарх

لیک بی‌برگ و نوا مانده‌ام از گردش چرخ

Ҳамчуи тавқи гулӯии фохтау шохи шаҷар

همچو طوق گلوی فاخته و شاخ شجر

Рӯй ман шуд чу зару дида чу сим аз паии ашк

روی من شد چو زر و دیده چو سیم از پی اشک

Гар бихоҳӣ шавад аз сими туами кор чу зар

گر بخواهی شود از سیم توام کار چو زر

Пеши хуршеди сахои ту ба таъҷили карам

پیش خورشید سخای تو به تعجیل کرم

Кӯҳ кӯҳанда ман бандаи ҳбои боду ҳадар

کوه کوه انده من بنده هبا باد و هدر

Бодӣ аз бахти ту то аз асари ҷавҳари табъ

بادی از بخت تو تا از اثر جوهر طبع

Дар ҷаҳони одамӣ аз пой равад мурғ ба пар

در جهان آدمی از پای رود مرغ به پر

Мурғ бар шохи ту аз мадҳ ту бикшод гулӯ

مرغ بر شاخ تو از مدح تو بگشاد گلو

Одамии пеши ту аз меҳр ту барбаста камар

آدمی پیش تو از مهر تو بربسته کمر