эй сенае кӣ шӯй дар ъшқбозии дидаи боз

ای سنایی کی شوی در عشقبازی دیده باز

То нагардӣ аз ҳавои дил ба роҳи дидаи боз

تا نگردی از هوای دل به راه دیده باز

Зон ки ошиқро ниёзи он гуҳ шафиъ ояд ба ишқ

زان که عاشق را نیاز آن گه شفیع آید به عشق

Каз сари бениши зи кул кун гардад бе ниёз

کز سر بینش ز کل کون گردد بی‌نیاز

Нест ҳукми ақли ҷоизи як дами андари роҳи ишқ

نیست حکم عقل جایز یک دم اندر راه عشق

Зон ки берунаст роҳ ӯ зи фармону ҷавоз

زان که بیرونست راه او ز فرمان و جواز

Ранҷи ошиқи боз кӣ гардад ба дастону фусун

رنج عاشق باز کی گردد به دستان و فسون

Шоми ошиқи субҳ кӣ гардад ба тасбеҳу намоз

شام عاشق صبح کی گردد به تسبیح و نماز

Ошиқ он бошад ки кӯтоҳӣ наҷуед баҳри рӯз

عاشق آن باشد که کوتاهی نجوید بهر روز

Гар шаб ҳиҷрон шавад ҷовид бар ҷонаши дароз

گر شب هجران شود جاوید بر جانش دراز

эй дил ар чун сарви ёзони нестӣ дар роҳи ишқ

ای دل ار چون سرو یازان نیستی در راه عشق

Дастро зии гулистони васл маъшӯқон маёз

دست را زی گلستان وصل معشوقان میاز

То ба васфи ҷони ту нозон бошӣ андари роҳи худ

تا به وصف جان تو نازان باشی اندر راه خود

Ишқи ҷонони мари туро ҳаргиз нагардад длнўоз

عشق جانان مر ترا هرگز نگردد دلنواز

Ҷони ширин бар бисоти ошиқӣ бе тлхӣӣ

جان شیرین بر بساط عاشقی بی تلخئی

Дар ҳавои меҳри ҷонон покбозӣ кун бибоз

در هوای مهر جانان پاکبازی کن بباز

Як замон аз ганҷи дониши воми нодонии бтўз

یک زمان از گنج دانش وام نادانی بتوز

Бо хиради як так бро бар мураккаб ҳиммат битоз

با خرد یک تک برآ بر مرکب همت بتاز

То ба маънӣ бигузарӣ аз манзили ҷону хирад

تا به معنی بگذری از منزل جان و خرد

Гом дар роҳи ҳақиқат на дар роҳи муҷоз

گام در راه حقیقت نه در راه مجاز

То даруни сӯи ҷони ту як дам нагардад авди сӯз

تا درون سو جان تو یک دم نگردد عود سوز

Хуш накардигар буии доими буруни сӯи авди соз

خوش نکردی گر بوی دایم برون سو عود ساز

Сари буна дар бехудӣ чун обу хоки андари нишеб

سر بنه در بی خودی چون آب و خاک اندر نشیب

То чу боду оташ аз покии броиии барфароз

تا چو باد و آتش از پاکی برآیی برفراز

То нагардӣ чун бунафшаи сӯии пастии сарнигӯн

تا نگردی چون بنفشه سوی پستی سرنگون

Кӣ чу нилӯфар шавад чашми ту бар хуршеди боз

کی چو نیلوفر شود چشم تو بر خورشید باز

Гар ҳамеи умри абад хоҳӣ бипарҳез аз ситам

گر همی عمر ابد خواهی بپرهیز از ستم

Зон ки аз рӯй стмгористи андаки умри боз

زان که از روی ستمگاریست اندک عمر باز

То ба ҷон осӯда бошӣ ҳеҷ касро дили мсўз

تا به جان آسوده باشی هیچ کس را دل مسوز

То зи банд озод бошӣ бо касе макрии мбоз

تا ز بند آزاد باشی با کسی مکری مباز

Оташи фикрати яке дар ботини худ бар фурӯз

آتش فکرت یکی در باطن خود بر فروز

То магар аз нури ботини зоҳири оре дар гудоз

تا مگر از نور باطن ظاهر آری در گداز

Пой то дар роҳ нанаҳй кӣ шавад манзил ба сар

پای تا در راه ننهی کی شود منزل به سر

Ранҷ то бар танат нанаҳй кӣ шавад ҷони ҷуфти ноз

رنج تا بر تنت ننهی کی شود جان جفت ناز

Зрконӣ кӣ равое бинад аз рӯй камол

زرکانی کی روایی بیند از روی کمال

То туф ва тобӣ набинад зи оташу хоиску газ

تا تف و تابی نبیند ز آتش و خایسک و گاز

То хирадмандии шӯй аз бехирад парҳез кун

تا خردمندی شوی از بی‌خرد پرهیز کن

Лек чун мардум нае кӣ ҷӯӣ аз деви эҳтироз

لیک چون مردم نه ای کی جویی از دیو احتراز

Мол дар дасти бахилон кӣ хиради мадҳу сано

مال در دست بخیلان کی خرد مدح و ثنا

Хол бар рӯй сиёҳон кӣ диҳад зебу тароз

خال بر روی سیاهان کی دهد زیب و طراز

Марди донои он буд кӯро буд бо ақли қол

مرد دانا آن بود کو را بود با عقل قال

Субҳи равшан зон буд кӯро буд бо рӯзи роз

صبح روشن زان بود کو را بود با روز راز

эй наҳанги осоӣ дар дарёии пиндору ғурур

ای نهنگ آسای در دریای پندار و غرور

Рӯзи вшб аз рӯй мастӣ бо хиром ва бо гуроз

روز وشب از روی مستی با خرام و با گراز

Чун ндонӣ виҳки ин маънӣ ки дар шасти ҳаво

چون ندانی ویحک این معنی که در شست هوا

Ҳамчуи моҳии доимии монда ба чоҳи шасти боз

همچو ماهی دایمی مانده به چاه شست باز

Озу ҳирси охири турои як рӯз бар печади зи роҳ

آز و حرص آخر ترا یک روز بر پیچد ز راه

Орзӯ бигзор то фориғи шӯй аз ҳирсу оз

آرزو بگذار تا فارغ شوی از حرص و آز

На з рӯй орзӯ буд онкӣ дар тир аз газоф

نه ز روی آرزو بود آنکه در تیر از گزاف

« ман » ва « селоӣ »ро бадал карданд бо сайру пиёз

«من» و «سلوی» را بدل کردند با سیر و پیاز

Чун барояд рӯзи ту шабро бибин аз баҳри онк

چون برآید روز تو شب را ببین از بهر آنک

Зуди рӯз ту кунад шаби рӯзгори дербоз

زود روز تو کند شب روزگار دیرباز

Рӯзу шаб чун чинён бар нақши худ ошиқ мабош

روز و شب چون چینیان بر نقش خود عاشق مباش

То шӯии софии зи васфи хубрӯёни тароз

تا شوی صافی ز وصف خوبرویان طراز

Чун тарози охта фардо бихоҳӣ рехтан

چون طراز آخته فردا بخواهی ریختن

Гар кашад бар ҷомаи ҷоҳати фалаки нақши тароз

گر کشد بر جامهٔ جاهت فلک نقش طراز

Бо ҳазорон ҳасрат аз чанги аҷали кӯтоҳи гашт

با هزاران حسرت از چنگ اجل کوتاه گشت

Дасти Маҳмӯди ҷаҳонгири охир аз зулфи Аёз

دست محمود جهانگیر آخر از زلف ایاز

Ҷон ба дониш кун музайян то шӯии зебо аз онк

جان به دانش کن مزین تا شوی زیبا از آنک

Зеб кӣ гирад иморат бе низоми дасти ёз

زیب کی گیرد عمارت بی نظام دست یاز

Шоҳи маънӣ кӣ кунад кобӣни мадҳи ту қабул

شاه معنی کی کند کابین مدح تو قبول

То з доду дайни арӯси табъро надиҳӣ ҷҳоз

تا ز داد و دین عروس طبع را ندهی جهاز

Ростӣ кун то шавад ҷони ту шод аз баҳри онк

راستی کن تا شود جان تو شاد از بهر آنک

Ҷуфт ғам гардад шубон чун каҷ равад рӯзии нҳоз

جفت غم گردد شبان چون کج رود روزی نهاز

То шӯии асли ситоиши аҳли маънии ростоӣ

تا شوی اصل ستایش اهل معنی راستای

То шӯии айни навозиши марди доноро навоз

تا شوی عین نوازش مرد دانا را نواز

Мард каз рӯй хиради фахри орад аз зангу ҳабаш

مرد کز روی خرد فخر آرد از زنگ و حبش

Ба ки аз рӯй насаби кибри орад аз шому ҳиҷоз

به که از روی نسب کبر آرد از شام و حجاز

Ноз кам кун чун сенае бар сари муштии хасис

ناز کم کن چون سنایی بر سر مشتی خسیس

То шӯй дар гулистони васли хубони ҷуфти ноз

تا شوی در گلستان وصل خوبان جفت ناز

эй сенаегар сенаи хоҳӣ ки бошад ҷуфти ту

ای سنایی گر سنا خواهی که باشد جفت تو

Гом дар роҳи ҳақиқат на чу мардони дасти ёз

گام در راه حقیقت نه چو مردان دست یاز