Зоти ишқи азалиро чун меомад гуҳараш

ذات عشق ازلی را چون می‌آمد گهرش

Чун шавад пери ту он рӯзи ҷавонтар шимураш

چون شود پیر تو آن روز جوان‌تر شمرش

Ҳар киро перҳан офиятӣ дӯхт ба чашм

هر که را پیرهن عافیتی دوخت به چشم

Аз пас он набӯд ишқи бутии парда дараш

از پس آن نبود عشق بتی پرده درش

Хоссаи андӯҳи чунин бут ки ҳаме аз сари лутф

خاصه اندوه چنین بت که همی از سر لطف

Ҷомаи офиятӣ сайд кунад зебу фарш

جامهٔ عافیتی صید کند زیب و فرش

Сад ҳазорон раги ҷони ғамзаи хӯняши кушод

صد هزاران رگ جان غمزهٔ خونیش گشاد

Каз раги ҷони яке лаъл нашуд ништрш

کز رگ جان یکی لعل نشد نیشترش

Хираду ҷони ман ӯ дорад ва май шояд аз онк

خرد و جان من او دارد و می شاید از آنک

ӯ чу ҷонасту хиради хок чаҳ донад хатараш

او چو جانست و خرد خاک چه داند خطرش

ӣнҳам аз шӯъбада ва булъаҷабӣ ӯст ки ҳаст

اینهم از شعبده و بوالعجبی اوست که هست

Дар ақиқин садафаши сӣ ва ду донаи гуҳараш

در عقیقین صدفش سی و دو دانه گهرش

Чун ду биҷодаҳи кушод аз қабл ханда шавад

چون دو بیجاده گشاد از قبل خنده شود

Пари ситора чу раҳи коҳкшони раҳгузараш

پر ستاره چو ره کاهکشان رهگذرش

Чун гуҳи гиряи бадв дар нагарм гӯйӣ ҳаст

چون گه گریه بدو در نگرم گویی هست

Садҳазорони ахтари азин дидаи равон бар қамараш

صدهزاران اختر ازین دیده روان بر قمرش

Садҳазорони дилу ҷони бинии дармондаи бадв

صدهزاران دل و جان بینی درمانده بدو

Зер ҳар як шикани зулфи мшъбди сайраш

زیر هر یک شکن زلف مشعبد سیرش

Ошиқи худ бум ар ман ғарази худ талабам

عاشق خود بوم ار من غرض خود طلبم

Зон ду биҷодаҳи пари шукри ошиқи шукраш

زان دو بیجادهٔ پر شکر عاشق شکرش

Васл ӯ аз қабл хизмат ӯ ҷӯяму бас

وصل او از قبل خدمت او جویم و بس

Вар на ман камтар аз банди қабоу камараш

ور نه من کمتر از بند قبا و کمرش

Боди паймоитар аз ман набӯд дар раҳи ишқ

باد پیمای‌تر از من نبود در ره عشق

Каз паии дидаи худ серума кунам хок дараш

کز پی دیدهٔ خود سرمه کنم خاک درش

Аз барои мадади ишқи маро бар дили ман

از برای مدد عشق مرا بر دل من

Ҳасан ҳар рӯзи برارد ба либос дигараш

حسن هر روز برآرد به لباس دگرش

Ҳар дамаши ҳасан дигар бахшад машшотаи сифат

هر دمش حسن دگر بخشد مشاطه صفت

Ҳар крои тарбияти ишқ буд ҷилва гараш

هر کرا تربیت عشق بود جلوه‌گرش

Ҳаст ҳар рӯзи фузуни давлати хубяш валек

هست هر روز فزون دولت خوبیش ولیک

Ман чаҳ гӯям ту дарин дидаи шӯ ва дар нигариш

من چه گویم تو درین دیده شو و در نگرش

Неи не аз ғайрат ман нест равои ин як лафз

نی نی از غیرت من نیست روا این یک لفظ

Кандар он чеҳраи пурнуру лаб чун шукраш

کاندر آن چهرهٔ پرنور و لب چون شکرش

Чашму гӯшӣ ки чу ман бинад ва чун ман шунӯд

چشم و گوشی که چو من بیند و چون من شنود

Хоҳам аз ориза бе хабарии кӯру караш

خواهم از عارضهٔ بی‌خبری کور و کرش

Ман ҳамеи рӯзи худ он рӯзи мубораки шимурам

من همی روز خود آن روز مبارک شمرم

Ки кмрўори яке танг бигирам бабраш

که کمروار یکی تنگ بگیرم ببرش

На ки худ рӯзи муборак буд онро ки кунад

نه که خود روز مبارک بود آن را که کند

Саъии қозии баракоти бен мубораки назараш

سعی قاضی برکات بن مبارک نظرش

Баракотӣ ки зи ҷӯади каф бо баракат ӯ

برکاتی که ز جود کف با برکت او

Рӯзгори фузалои гашт чу номи падараш

روزگار فضلا گشت چو نام پدرش

Онкигар шуъла занад оташи хашмаши сӯии баҳр

آنکه گر شعله زند آتش خشمش سوی بحر

Дар замон давр шавад пардаи з дару гуҳараш

در زمان دور شود پرده ز در و گهرش

Он сутӯда сайраст ӯ ки ба ҳангоми сифат

آن ستوده سیرست او که به هنگام صفت

Нақшбанди хати арбоб сухан шуд сайраш

نقشبند خط ارباب سخن شد سیرش

Он ниҳолӣ ки нишонанд ба номи каф ӯ

آن نهالی که نشانند به نام کف او

Хок бетарбият наУмия орад ба буриш

خاک بی‌تربیت نامیه آرد به برش

Ҳар ки бо ёди каф ӯ ба мисли заҳр хӯрд

هر که با یاد کف او به مثل زهر خورد

Мадади рӯҳ табиӣ шавад андари ҷигараш

مدد روح طبیعی شود اندر جگرش

Оташи ҳимматаш ар майл кунад сӯии ҳаво

آتش همتش ار میل کند سوی هوا

Осмони гунбад заррин шавад аз як шарараш

آسمان گنبد زرین شود از یک شررش

Зотш аз маҷлис агар қсд кунад сӯй улувва

ذاتش از مجلس اگر قسد کند سوی علو

Олами ҷону хиради зер буд ӯ зи буриш

عالم جان و خرد زیر بود او ز برش

Зулмати даҳри пас пушт ман афганд фано

ظلمت دهر پس پشت من افگند فنا

То ниҳодам чу бақо рӯй сӯии мустақараш

تا نهادم چو بقا روی سوی مستقرش

Чаҳ аҷаб зон ки чу хуршед касеро шуд эмом

چه عجب زان که چو خورشید کسی را شد امام

Соя чун муқтадаон гом занад бар асараш

سایه چون مقتدیان گام زند بر اثرش

Ҳар ки ӯ чашми сӯии чашмаи хуршеди ниҳод

هر که او چشم سوی چشمهٔ خورشید نهاد

Сояи қомати худ пеш набинад басараш

سایهٔ قامت خود پیش نبیند بصرش

Худ маро аз шарафи хизматаш эй бас набӯд

خود مرا از شرف خدمتش ای بس نبود

Ки накӯ шеър шудам аз сифати як ҳунараш

که نکو شعر شدم از صفت یک هنرش

Дай маро гуфт мунаҷҷим ки биё мужда биор

دی مرا گفت منجم که بیا مژده بیار

Ки навад соли ҳаме умр диҳад нури хӯриш

که نود سال همی عمر دهد نور خورش

Ман бгФтмш ҳакӣмона бирав ёФаҳ магӯӣ

من بگفتمش حکیمانه برو یافه مگوی

Ки худ ӯ ҷавҳар рӯҳаст набошад хатараш

که خود او جوهر روحست نباشد خطرش

Хур ки бошад ки варо умр тавонад бахшед

خور که باشد که ورا عمر تواند بخشید

ё Зуҳал кист ки ӯ ёд кунад ба бтрш

یا زحل کیست که او یاد کند به بترش

Чаҳ навад сол ки худ ҷону дилашро гуҳи сувар

چه نود سال که خود جان و دلش را گه صور

Чашмаш аз рӯй қазо бошад соҳиби хабараш

چشمش از روی قضا باشد صاحب خبرش

эй сенае чу дилати гашти гирифтори ниёз

ای سنایی چو دلت گشت گرفتار نیاز

Банда ӯ шӯи азин фоқау хории бихараш

بندهٔ او شو ازین فاقه و خواری بخرش

Сирати марди нигар дар гузар аз сӯрату риш

سیرت مرد نگر در گذر از صورت و ریش

Кони гё каш бинагоранд нчиннди буриш

کان گیا کش بنگارند نچینند برش

Маънӣ аз мард ба аз нақш ки бар ҳеҷ аду

معنی از مرد به از نقش که بر هیچ عدو

Он саворӣ ки ба нақшаст набошад зафараш

آن سواری که به نقشست نباشد ظفرش

Дар гармобаи пар аз сӯрат зебост валек

در گرمابه پر از صورت زیباست ولیک

Қӯти нотиқа бояд ки бигӯед сувараш

قوت ناطقه باید که بگوید صورش

Он забонӣ ки набошад суханаши ҳамраҳи дил

آن زبانی که نباشد سخنش همره دل

Нашимурд ҷони хирадманди бҷри мухтасараш

نشمرد جان خردمند بجر مختصرش

Кор бедил ба забон санг надорад бар халқ

کار بی‌دل به زبان سنگ ندارد بر خلق

Тӯтӣ ар хатм кунад нагзарад аз фарқи сараш

طوطی ار ختم کند نگذرد از فرق سرش

Дида бар сӯрати он дор ки чун наргис тар

دیده بر صورت آن دار که چون نرگس تر

Ҳар кро то ба саҳар буд бар ӯ сҳрш

هر کرا تا به سحر بود بر او سهرش

ӯ ҳамон рӯз ба охири набард то ба ҷазо

او همان روز به آخر نبرد تا به جزا

Аз зару сим чу наргис накунад тоҷўрш

از زر و سیم چو نرگس نکند تاجورش

Родмардӣ бар ӯ толеъи милодии сохт

رادمردی بر او طالع میلادی ساخت

Рафт ҳамчун алифи кӯфии рӯзӣ ба дараш

رفت همچون الف کوفی روزی به درش

Ҳам дар он рӯз бурун омад бо чандон лоам

هم در آن روز برون آمد با چندان لام

Ки бншнохтм аз коргаҳи шӯштараш

که بنشناختم از کارگه شوشترش

Лоҷарам кард бар он халъат омад бо чандон лоам

لاجرم کرد بر آن خلعت آمد با چندان لام

Ки ҳамӯ боз надонист ҳамеи ҳаду мараш

که همو باز ندانست همی حد و مرش

Ҳеҷ доне ки ба ҳангом такаллуф Чехияанд

هیچ دانی که به هنگام تکلف چکند

Чун барин гӯна буд мкрмти моҳзрш

چون برین گونه بود مکرمت ماحضرش

эй ниҳони мондаи арӯсони замири ту зи шарм

ای نهان مانده عروسان ضمیر تو ز شرم

Рӯ бар хоҷаи шӯу бознмои ӣнқадараш

رو بر خواجه شو و بازنما اینقدرش

Бар арӯси суханони ту чунон ҷилва кунанд

بر عروس سخنان تو چنان جلوه کنند

Халъату тақвияту тарбияти симу зараш

خلعت و تقویت و تربیت سیم و زرش

Кигараш чарх ниқобӣ кунад аз пардаи ғайб

که گرش چرخ نقابی کند از پردهٔ غیب

Авн ӯ боз чу хуршед кунад мштҳрш

عون او باز چو خورشید کند مشتهرش

То расад одамиёнро ҳаме аз хайру зи шар

تا رسد آدمیان را همی از خیر و ز شر

Ҳар замони тӯҳфаи нўнўи зи қазоу қадараш

هر زمان تحفهٔ نونو ز قضا و قدرش

Чун қазоу қадар аз пардаи хушнӯдӣу хашм

چون قضا و قدر از پردهٔ خشنودی و خشم

Боди пайваста ба аҳбобу адуи нафъу зрш

باد پیوسته به احباب و عدو نفع و ضرش

Бод чандонаш бақо то чу писар дар бар ӯ

باد چندانش بقا تا چو پسر در بر او

Ҳамчу луқмон шавад аз умри набераи писараш

همچو لقمان شود از عمر نبیرهٔ پسرش