Суол кард дили ман ки дӯст бо ту чаҳ кард ?

سوال کرد دل من که دوست با تو چه کرد؟

Чароат байнам бо ашки сурх ва бо рухи зард ?

چرات بینم با اشک سرخ و با رخ زرد؟

Дрозқсаҳ нагӯям ҳадис ҷумла кунам

درازقصه نگویم حدیثْ جمله کنم

Ҳар ончӣ гуфт накард ва ҳар ончӣ кишт нахурд

هر آنچه گفت نکرد و هر آنچه کشت نخوَرد

Ҷафо намӯду нбхшўду дили рабӯду надод

جفا نمود و نبخشود و دل ربود و نداد

Вафо бигуфт ва накард ва ҷафо нагуфту бикрад

وفا بگفت و نکرد و جفا نگفت و بکرد

Чу пешам омад кардам салом рӯй битофт

چو پیشم آمد کردم سلام روی بتافت

Чу остинаш гирифтам гуфт : брдобрд !

چو آستینْش گرفتم بگفت: بردابرد!

На чорае ки дил аз дӯстяш баргирам

نه چاره‌ای که دل از دوستیش برگیرم

На ҳилае ки тўонмши боз роҳ оварад

نه حیله‌ای که توانمش بازِ راه آورد

Бар интизори миёни ду ҳоли мондстм

بر انتظار میان دو حال ماندستم

Кашид бояд ранҷ ва чашид бояд дард

کشید باید رنج و چشید باید درد

Аё сенаеи лؤлؤи з дидагонат мабор

اَیا سنایی لؤلؤ ز دیدگانْت مبار

Ки дар Ақилаи ҳиҷрони сабур бояд мард

که در عقیلهٔ هجران صبور باید مرد