Ҳар замон аз ишқат эй дилбари дили ман хӯн шавад

هر زمان از عشقت، ای دلبر! دل من خون شود

Қатра ҳо гардад зи роҳи дидагон берун шавад

قطره‌ها گردد ز راه دیدگان بیرون شود

Гар з бесабрӣ бигӯям рози дил бо санг ва рӯй

گر ز بی صبری بگویم، راز دل با سنگ و روی

Рӯйро тан об гардад сангро дил хӯн шавад

روی را تن آب گردد، سنگ را دل خون شود

зи оташу дарди фироқат ин набошад баси аҷаб

زآتش و درد فراقت این نباشد بس عجب

Гар дили ман чун ҷҳиму дида чун Ҷайҳун шавад

گر دل من چون جحیم و دیده چون جیحون شود

Бори андӯҳони ман гардун куҷо донад кашид

بار اندوهان من گردون کجا داند کشید؟

Хосса чун фарёдам аз бедод бар гардун шавад

خاصه چون فریادم از بیداد بر گردون شود

Дар ғами ҳиҷрону тимори ҷудои ҷони ман

در غم هجران و تیمار جدایی، جان من!

Гоҳ чун зўолкФл гардад гоҳ чун зўолнўн шавад

گاه چون ذوالکفل گردد گاه چون ذوالنون شود

Дар дил аз меҳрати ниҳолӣ куштаам каз оби чашм

در دل از مهرت نهالی کشته‌ام کز آب چشم

Ҳар замонии баргу шоху бех ӯ афзӯн шавад

هر زمانی برگ و شاخ و بیخ او افزون شود

То ту дар ҳасану малоҳат ҳамчунон Лайлӣ шудӣ

تا تو در حسن و ملاحت همچنان لیلی شدی

Ошиқи мискинат эй дилбари ҳаме маҷнӯн шавад

عاشق مسکینت، ای دلبر! همی مجنون شود

Хоки даргоҳи ту эй дилбар агар гирад ҳаво

خاکِ درگاه تو، ای دلبر! اگر گیرد هوا

Тўтёии ҳуру чатри шоҳ сқлотўн шавад

توتیای حور و چترِ شاه سقلاطون شود

эй шудаи моҳи тамом аз ғояти ҳасану ҷамол

ای شده ماه تمام از غایت حسن و جمال

Чокар аз ҳиҷрони рӯят « ъодколърҷўн » шавад

چاکر از هجران رویت «عادکالعرجون» شود

Он дилӣ каз халқ олам дорад умедӣ ба ту

آن دلی کز خلق عالم دارد امیدی به تو

Чун зи ту навмед гардад моҳрўё чун шавад

چون ز تو نومید گردد ماهرویا چون شود

Чун сенае мдҳтт гуяд з рӯй таҳният

چون سنایی مدحتت گوید ز روی تهنیت

Лафзи асрори алоҳӣ дар дилаш маъҷун шавад

لفظ اسرار الاهی در دلش معجون شود