Ман кӣам кондишаҳи ту ҳам нафас бошад маро ?

مَن کِیَ‌ام کاندیشهٔ تو هم‌نَفَس باشَد مَرا؟

ё таманнои висол чун ту кас бошад маро ?

یا تَمَنّایِ وِصالِ چون تو کس باشد مرا؟

Гар буд шоистаи ғам хӯрдан ту ҷони ман ,

گر بُوَد شایستهٔ غم خوردنِ تو جانِ من،

Ин насиб аз давлати ишқи ту бас бошад маро

اینْ نصیبَ ازْ دولتِ عشقِ تو بَس باشد مرا

Гар на ишқати соя ман шуд ? чаро ҳар гуҳ ки ман

گر نَه عشقت سایهٔ من شد؟ چرا هر گه که من

Рӯй бартобам азуи пӯёни з пас бошад маро ?

رویْ بَرتابم اَزو پویان ز پَس باشد مرا؟

Ҳар нафаси конро ба ёди рӯзгори ту занам

هر نَفَسْ کان را به یادِ روزگارِ تو زَنَم

Ҷумлаи олами туфайли он нафас бошад маро

جملهٔ عالم طُفیلَ آنْ نَفَسْ باشد مرا

Ҳар замони зи умеди васли ту дили худ хуш кунам ,

هر زَمان زُ امّیدِ وصلِ تو دلِ خود خوش کنم،

Боз гӯям : на чаҳ ҷои ин ҳавас бошад маро ?

باز گویم: نَه چِه جایِ این هَوَسْ باشد مرا؟

Чун хаёли хок поят менабинад чашми ман ,

چون خیالِ خاکِ پایت می‌نَبینَد چشمِ من،

Бар висоли ту чигуна дастрас бошад маро ?

بَر وصالِ تو چگونه دسترس باشد مرا؟