эй сенаеи хез ва дар даҳ он шароб бе хумор

ای سنایی خیز و در ده آن شراب بی‌خمار

То замонӣ мехӯрем аз дасти соқӣ бе шумор

تا زمانی می خوریم از دست ساقی بی‌شمار

Аз нишоти онкии доим дар серуми мастӣ буд

از نشاط آن که دایم در سرم مستی بوَد

Умрҳои хуш бигузаронам бар умеди ғмгсор

عمرهای خوش بگذرانم بر امید غم‌گسار

Ҳаст хуш бошад касеро кови з худ бошад барӣ

هست خوش باشد کسی را کاو ز خود باشد بری

Хуш буд мастӣ ва ҳастӣ хосса бар рӯй нигор

خوش بود مستی و هستی خاصه بر روی نگار

Ман ба ҳақ боқӣ шудам акнӯн ки аз худ фонӣ ам

من به حق، باقی شدم اکنون که از خود فانی‌ام

Ҳони зи худ фонии мутлақи шӯ ба ҳақи шӯи устувор

هان ز خود فانیِ مطلق شو به حق شو استوار

Дили з худ бурдор эй ҷон то ба ҳақи фонии шӯй

دل ز خود بردار ای جان تا به حق فانی شوی

Онкӣ аз худ фориғ омад фард бошад пеши ёр

آن که از خود فارغ آمد فرد باشد پیشِ یار

Ман ба худ қодир неам зеро ки ҳастам зи обу гул

من به خود قادر نی‌ام زیرا که هستم ز‌آب و گل

Чун бум ҷое ки ҳастам чун ятемии дили фигор

چون بُوَم جایی که هستم چون یتیمی دل‌فگار

Хониш
шморҳ 160 — ъндлӣб