Дилбари ман айн камоласту бас

دلبر من عین کمالست و بس

Чеҳра ӯ асл ҷамоласту бас

چهرهٔ او اصل جمالست و بس

Бар сари кӯии ғам ӯ мард ро

بر سر کوی غم او مرد را

Ҳар чаҳ нишонаст ваболасту бас

هر چه نشانست وبالست و بس

Дар раҳ ӯ ҷустани мақсӯд аз ӯ

در ره او جستن مقصود از او

Ҳам ба сар ӯ ки маҳоласту бас

هم به سر او که محالست و بس

Аз ҳамаи хӯбӣ ки биҷӯе зи дӯст

از همه خوبی که بجویی ز دوست

Бӯсае аз дӯст ҳалоласту бас

بوسه ای از دوست حلالست و بس

Чанд ҳамеи пурсӣ дайн ту чист

چند همی پرسی دین تو چیست

Дайни ман имрӯз суоласту бас

دین من امروز سوالست و بس

Назд ту иқбол давомасту ъз

نزد تو اقبال دوامست و عز

Назд ман иқбол заволасту бас

نزد من اقبال زوالست و بس

Ҳоле ёбам чу кунам ёди азу

حالی یابم چو کنم یاد ازو

Дайни ман он соъат ҳоласту бас

دین من آن ساعت حالست و بس

Пардаи манам пеш чу бархестам

پرده منم پیش چو برخاستم

Аз пас он парда висоласту бас

از پس آن پرده وصالست و بس

Хониш
шморҳ 184 — ъндлӣб