эй баси қадаҳи дард ки кардаст дилами нӯш

ای بس قدح درد که کردست دلم نوش

Давр аз лабу дандони шумо бе хабарони дӯш

دور از لب و دندان شما بی خبران دوش

Гуҳи бӯса ҳаме дод бар он дарди лабу чашм

گه بوسه همی داد بر آن درد لب و چشم

Гуҳи рақс ҳаме кард бар он ҳоли дилу ҳуш

گه رقص همی کرد بر آن حال دل و هوش

Гуҳи ақл ҳаме гуфт ки эй табъи ту кам на?ил

گه عقل همی گفت که ای طبع تو کم نال

Гуҳи сабр ҳаме гуфт ки эй оҳи ту мхрўш

گه صبر همی گفت که ای آه تو مخروش

Дарди омадаи подош ки ҳин эй сар ва тан дод

درد آمده پاداش که هین ای سر و تن داد

Ишқи омада бо неш ки ҳон эй дилу ҷони нӯш

عشق آمده با نیش که هان ای دل و جان نوش

Дардӣ ки ба афсона шунидам ҳама аз халқ

دردی که به افسانه شنیدم همه از خلق

Аз илм ба айн омад вази гӯш ба оғӯш

از علم به عین آمد وز گوش به آغوش

Дар ҳуҷра чашм омад хуршеди хаёлаш

در حجرهٔ چشم آمد خورشید خیالش

Хуршед ки дидаст сияҳ карда биногваш

خورشید که دیدست سیه کرده بناگوش

Дар ҳасрати он дида чун дидаи оҳӯ

در حسرت آن دیدهٔ چون دیدهٔ آهو

Ин дида на дар хоб ва на бедор чу харгӯш

این دیده نه در خواب و نه بیدار چو خرگوش

Ҳайрати сӯии чашми омадаи к-эии чашми ту мангар

حیرت سوی چشم آمده کای چشم تو منگر

Ғайрати сӯии гӯши омада кӣ гӯши ту мниўш

غیرت سوی گوش آمده کی گوش تو منیوش

Бо чашм серум гуфта троиими ту мангар

با چشم سرم گفته تراییم تو منگر

Дар гӯши дилами хондаи троиими ту мхрўш

در گوش دلم خوانده تراییم تو مخروش

Завқи омада дар чашм ки эй чашми чунин чаш

ذوق آمده در چشم که ای چشم چنین چش

Шавқи омада дар гӯш ки эй гӯши чунин гӯш

شوق آمده در گوش که ای گوش چنین گوش

Ин худ сифат нақш хаёлӣаст чаҳ чизаст

این خود صفت نقش خیالیست چه چیزست

Ёрб ки бубинам ба аёни он рухи некӯаш

یارب که ببینم به عیان آن رخ نیکوش

ӯ булбула бар дасту хиради силсила дар пой

او بلبله بر دست و خرد سلسله در پای

ӯ ғолия бар гӯшу раҳеи ғошия бар дӯш

او غالیه بر گوش و رهی غاشیه بر دوش

Дар ошиқии онҷо ки варои пои марои сар

در عاشقی آنجا که ورا پای مرا سر

Дар бандагии онҷо ки варои ҳалқаи марои гӯш

در بندگی آنجا که ورا حلقه مرا گوش

Сад рӯҳ дар овехта аз домани Крета

صد روح در آویخته از دامن کرته

Сӣ рӯзи барангехта аз гӯшаи шаби пӯш

سی روز برانگیخته از گوشهٔ شب پوش

Овоза дар афтода ба ҳар ҷо ки сенае

آوازه در افتاده به هر جا که سنایی

Дар мактаб ӯ кард ҳамаи таҳтаи фаромӯш

در مکتب او کرد همه تخته فراموش