Май даҳ псро ки дар хуморам

می ده پسرا که در خمارم

Озурдаи ҷаври рӯзгорам

آزردهٔ جور روزگارم

То ман бузем пиёлаи бодо

تا من بزیم پیاله بادا

Бар дасти зёри ёдгорам

بر دست ز یار یادگارم

намеранг кунад ба ҷомами андар

می رنگ کند به جامم اندر

Баси хӯн ки зи дида май баборам

بس خون که ز دیده می‌ببارم

Аз ҳалқау тобу банди зулфат

از حلقه و تاب و بند زلفت

Ҳам муъмину бастаи зуннорам

هم مؤمن و بستهٔ زنارم

эй моҳ дар оташам чаҳ дорӣ

ای ماه در آتشم چه داری

Чун бо ту з нор нест орам

چون با تو ز نار نیست عارم

То мондаам аз ту барканорӣ

تا مانده‌ام از تو بر کناری

Ҷӯйаст зи дида бар канорам

جویست ز دیده بر کنارم

Хоҳам ки шикоят ту гӯям

خواهم که شکایت تو گویم

Аз бими ду зулф ту наёрам

از بیم دو زلف تو نیارم

Гар моҳи рухон ту барояд

گر ماه رخان تو برآید

Аз ман бабради дилу қарорам

از من ببرد دل و قرارم

Имрӯз ки дар кафами нбидст

امروز که در کفم نبیدست

Андӯҳи ҷаҳони бета чаҳ дорам

اندوه جهان بتا چه دارم

Мавлои пиёлаи бузургам

مولای پیالهٔ بزرگم

Фрмонбри давр бе шуморам

فرمانبر دور بی‌شمارم

Дар мғкдаҳҳо буд мақомам

در مغکده‌ها بود مُقامم

Дар мстбаҳҳо буд қарорам

در مصطبه‌ها بود قرارم

Аз шаҳна шаҳр нест бимам

از شحنهٔ شهر نیست بیمم

Дар хона ҳиҷр нест корам

در خانهٔ هجر نیست کارم

Ҳар чанд зи бахти бад ба дардам

هر چند ز بخت بد به دردم

Ҳар чанд ба чашми халқи хорам

هر چند به چشم خلق خوارم

Бо раваду сурӯду бодаи ноб

با رود و سرود و بادهٔ ناب

Айёми ҷаҳони ҳамеи гузорам

ایام جهان همی گذارم