Длброи мо дил ба чанголи бало бспрдаҳ ем

دلبرا ما دل به چنگال بلا بسپرده‌ایم

Раҳм кун бар мо ки баси ҷони хастау дил мурда ем

رحم کن بر ما که بس جان خسته و دل مرده‌ایم

эй басои шаб каз барои дидани дидори ту

ای بسا شب کز برای دیدن دیدار تو

Аз сари кӯии ту бар сари сангу силӣ хӯрда ем

از سر کوی تو بر سر سنگ و سیلی خورده‌ایم

Бандагӣ кардему дидем аз ту мо подоши хеш

بندگی کردیم و دیدیم از تو ما پاداش خویش

Зард рухсорем ва аз ҷаврат ба ҷон озурда ем

زرد رخساریم و از جورت به جان آزرده‌ایم

Мо аҷаб хорем дар чашми ту эй ёри азиз

ما عجب خواریم در چشم تو ای یار عزیز

Гӯйӣ аз рӯму хазар наздат асир оварда ем

گویی از روم و خزر نزدت اسیر آورده‌ایم

Аз барои куштани мо чанд тозии асби кин

از برای کشتن ما چند تازی اسب کین

Каз ҷафояти мурдау дил дар ғамат парварда ем

کز جفایت مرده و دل در غمت پرورده‌ایم

То тавалло кардаем аз ошиқӣ дар дӯстят

تا تولا کرده‌ایم از عاشقی در دوستیت

Чун сенае аз ҳамаи олам тбро карда ем

چون سنایی از همه عالم تبرا کرده‌ایم

Хониш
шморҳ 274 — ъндлӣб