Мо кулоҳи хоҷагӣ акнӯн з сар биниҳода ем

ما کلاه خواجگی اکنون ز سر بنهاده‌ایم

То ки дар банди каллаи дузии асир афтода ем

تا که در بند کله‌دوزی اسیر افتاده‌ایم

Сад сар ар зад ҳар кулоҳии кӯи ҳамеи дузад валек

صد سر ار زد هر کلاهی کو همی دوزد ولیک

Мо баҳои ҳар калла акнӯн сиррӣ биниҳода ем

ما بهای هر کله اکنون سری بنهاده‌ایم

ӯ кулоҳи ошиқон акнӯн ҳамеи дузад чу шамъ

او کلاه عاشقان اکنون همی دوزد چو شمع

Мо аз он чун шамъ дар пешаш ба ҷон устода ем

ما از آن چون شمع در پیشش به جان استاده‌ایم

Банда ӯ аз сар чашмем ҳамчун сӯзанаш

بندهٔ او از سر چشمیم همچون سوزنش

Гарчи ҳамчун сарву сӯсан назд ақл озода ем

گرچه همچون سرو و سوسن نزد عقل آزاده‌ایم

Синаи чашми сӯзану тани тор абрешим шудаст

سینه چشم سوزن و تن تار ابریشم شدست

То ғуломи он биҳиштӣ рӯй ҳўро зода ем

تا غلام آن بهشتی روی حورا زاده‌ایم

Кор ӯ чун бештар бо сӯзан ва абрешимаст

کار او چون بیشتر با سوزن و ابریشمست

Лоҷарами мо аз тану дил ҳар дуро омода ем

لاجرم ما از تن و دل هر دو را آماده‌ایم

Аз лаби хешу лаб ӯ дар фироқ ва дар висол

از لب خویش و لب او در فراق و در وصال

Чун чароғу боғ ва бо ҳам бо бод ва ҳам бо бода ем

چون چراغ و باغ هم با باد و هم با باده‌ایم

Барнатобад бори нозаши дили ҳаме аз баҳри онк

برنتابد بار نازش دل همی از بهر آنک

Дил ҳаме гуядгар ӯ содсти мо ҳам сода ем

دل همی گوید گر او سادست ما هم ساده‌ایم

Лаъли пош ва дар фишонем аз ду дарё ва ду кон

لعل پاش و در فشانیم از دو دریا و دو کان

То асири он ду лаъл ва он ду то биҷодаҳ ем

تا اسیر آن دو لعل و آن دو تا بیجاده‌ایم

Мо зи хасмонаш кӣ андешем кандар роҳ ӯ

ما ز خصمانش کی اندیشیم کاندر راه او

Хон ҷон биниҳодау бонги сало дар дода ем

خوان جان بنهاده و بانگ صلا در داده‌ایم

То сенае вор дарбастем дил дар меҳр ӯ

تا سنایی وار دربستیم دل در مهر او

Мо ду чашми андари сенаеи ҷуз ба кин накушода ем

ما دو چشم اندر سنایی جز به کین نگشاده‌ایم

Хониш
шморҳ 276 — ъндлӣб