То нақши хаёли дӯст бо мост

تا نقش خیال دوست با ماست

Моро ҳамаи умр худ тамошост

ما را همه عمر خود تماشاست

Онҷо ки ҷамол дилбар омад

آنجا که جمال دلبر آمد

Валлоҳ ки миён хона саҳрост

والله که میان خانه صحراست

Вонҷо ки муроди дили баромад

وانجا که مراد دل برآمد

Як хор ба аз ҳазор хурмост

یک خار به از هزار خرماست

Гарчи нафаси ҳаво з машкаст

گرچه نفس هوا ز مشکست

Врчаҳи салби замин з дебост

ورچه سلب زمین ز دیباست

Ҳар чанд шукуфа бар дарахтон

هر چند شکوفه بر درختان

Чун ду лаби дӯсти пари сурайёст

چون دو لب دوست پر ثریاست

Ҳар чанд миёни кӯҳи лола

هر چند میان کوه لاله

Чун дидаи миён рӯй ҳўрост

چون دیده میان روی حوراست

Чун давлати ошиқӣ дар омад

چون دولت عاشقی در آمد

Инҳо ҳама аз миёна бархест

اینها همه از میانه برخاست

Ҳаргиз нашавад ба васли мағрур

هرگز نشود به وصل مغرور

Ҳар дида ки дар фироқ биност

هر دیده که در فراق بیناست

Акнӯн ки зи боғи зоғ кам шуд

اکنون که ز باغ زاغ کم شد

Булбули зи гул ошиёна орост

بلبل ز گل آشیانه آراست

Бар ҳар сари шохи андалебии сет

بر هر سر شاخ عندلیبی‌ست

Зини шукр ки зоғ кам шуду кост

زین شکر که زاغ کم شد و کاست

Фарёд ҳаме кунад ки борӣ

فریاد همی کند که باری

Имрӯзи замонаи навбати мост

امروز زمانه نوبت ماست