Аз моҳи рухии нӯши лабии шӯхи балое

از ماه‌رخی نوش‌لبی شوخ‌بلایی

Ҳар рӯзи ҳамеи байнами ранҷӣу ъноиӣ

هر روز همی بینم رنجی و عنایی

Шукраст мари онро ки набошад сару кораш

شکرست مر آن را که نباشد سر و کارش

Бо поки барии ишваи диҳии шӯхи дағое

با پاک‌بری عشوه‌دهی شوخ‌دغایی

Гӯйӣ ки надорад ба ҷаҳони пешаи дигар

گویی که ندارد به جهان پیشهٔ دیگر

Ҷуз онкӣ кунад бо ман бечораи ҷафое

جز آن که کند با من بیچاره جفایی

То чанд кунад ҷавру ҷафо бо ман ошиқ

تا چند کند جور و جفا با من عاشق

Нокарда ба ҷои ман икрўзи вафое

ناکرده به جای من یک روز وفایی

То чанд кашами ҷавраши ман банда ба даъвӣ

تا چند کشم جورش من بنده به دعوا؟

Яъне ки ҳаме оем ман низ з ҷое

یعنی که همی آیم من نیز ز جایی

Донам ки халал ноед дар ҳишмат ӯ ро

دانم که خلل ناید در حشمت او را

Гар ошиқ ӯ бошад бечораи гадоӣ

گر عاشق او باشد بیچاره گدایی

Гар ҷома кунам пора вагар базл кунам дил

گر جامه کنم پاره و گر بذل کنم دل

Гуяд ки маро ҳаст дарин ҳар ду риёе

گوید که مرا هست درین هر دو ریایی

Хуршед рухаст ӯу сенаеро зон чаҳ

خورشید رخ‌ست او و سنایی را زان چه

Чун нест насиб ӯ ҳар рӯзи зёиӣ

چون نیست نصیب او هر روز ضیایی؟