Чаро з рӯй латофати бад-ӣн ғариб насозӣ

چرا ز روی لطافت بدین غریب نسازی

Ки бас ғариб набошад зи ту ғариби навозӣ

که بس غریب نباشد ز تو غریب‌نوازی

зи баҳри як сухани ту ду гӯши мо сӯии он лаб

ز بهر یک سخنِ تو دو گوش ما سوی آن لب

Ситеза бар дили мо ва ду чашми ту сӯии бозӣ

ستیزه بر دل ما و دو چشم تو سوی بازی

Чаҳ офатии ту ки шабҳо миёни дида чу хобӣ

چه آفتی تو که شب‌ها میان دیده چو خوابی

Чаҳ фитнае ту ки шабҳо миёни рӯҳ чу розӣ

چه فتنه‌ای تو که شب‌ها میان روح چو رازی

Чу ман зи оташи ғайрати ниҳод каъба бисӯзам

چو من ز آتش غیرت نهاد کعبه بسوزم

Ту аз миёни ду абрӯи ҳазор қибла бисозӣ

تو از میان دو ابرو هزار قبله بسازی

Пас аз фароз набошад ҷуз аз нишеби валикин

پس از فراز نباشد جز از نشیب ولیکن

Ҷаҳони ишқ ту дорад пас аз фарози фарозӣ

جهان عشق تو دارد پس از فراز فرازی

Гудохт мояи сабрами зи бонги шукри лафзат

گداخت مایهٔ صبرم ز بانگ شکر لفظت

Гуҳи итоби намӯдан ба порсӣ ва ба тозӣ

گه عتاب نمودن به پارسی و به تازی

На он аҷаб ки шунидам ки сабри нӯши гудозад

نه آن عجب که شنیدم که صبر نوش گدازد

Аҷабтар онкӣ бидидам зи нӯши сабри гудозӣ

عجب‌تر آنکه بدیدم ز نوش صبر گدازی

зи бӯсаи ту намояди замонаи номаи шоҳӣ

ز بوسهٔ تو نماید زمانه نامهٔ شاهی

зи ғамза ту фазояд ҷаҳони китоби мғозӣ

ز غمزهٔ تو فزاید جهان کتاب مغازی

Чу мӯӣ ва рӯй ту бинад хирад чгўид гуяд

چو موی و روی تو بیند خرد چگوید گوید

Зиҳии ду муъмини ҷодӯи зиҳии ду кофари ғозӣ

زهی دو مومن جادو زهی دو کافر غازی

Ҷамолу ҷоҳи саодат чу ёфтӣ зи замона

جمال و جاه سعادت چو یافتی ز زمانه

Биноз бар ҳамаи хубон ки зибдт ки бинозӣ

بناز بر همه خوبان که زیبدت که بنازی

Бақоу молу ҷамолат ҳамеша бод чу ишқат

بقا و مال و جمالت همیشه باد چو عشقت

Ки ҳеҷ умр надорад чу умри ишқи дарозӣ

که هیچ عمر ندارد چو عمر عشق درازی

Чу шуд ба назд сенаеи яке ҷафоу вафоят

چو شد به نزد سنایی یکی جفا و وفایت

Расед кор ба ҷону гузашти умр ба бозӣ

رسید کار به جان و گذشت عمر به بازی