эй чашму чароғи он ҷаҳонӣ

ای چشم و چراغ آن جهانی

Ваии шоҳиду шамъи осмонӣ

وی شاهد و شمع آسمانی

Хати нави набиштаи гирди ориз

خط نو نبشته گرد عارض

Маншури ҷамоли ҷовдонӣ

منشور جمال جاودانی

Бе дидаи зи лутф ту бихонад

بی دیده ز لطف تو بخواند

Дар ҷони ту сӯра наоне

در جان تو سورهٔ نهانی

Бо чашми з тобишат набинад

با چشم ز تابشت نبیند

Бар рӯй ту сӯрати аёнӣ

بر روی تو صورت عیانی

Бахти азалӣ ва то қиёмат

بخت ازلی و تا قیامت

Софӣ ба таровати ҷавонӣ

صافی به طراوت جوانی

Ҳасани ту чу офтоб онгаҳ

حسن تو چو آفتاب آنگه

Фориғи зи ишорати нишоне

فارغ ز اشارت نشانی

Бӯси ту ба сад ҳазор олам

بوس تو به صد هزار عالم

Ва озоди зи заҳмати гаронӣ

و آزاد ز زحمت گرانی

Девона басӣаст он ду лаб ро

دیوانه بسیست آن دو لب را

Дар силсилаҳои Комронӣ

در سلسله‌های کامرانی

Назора басӣаст он ду рух ро

نظاره بسیست آن دو رخ را

Аз панҷараҳои зиндагонӣ

از پنجره‌های زندگانی

Бо фитнаи зулфи ту ки бинад

با فتنهٔ زلف تو که بیند

Як лаҳзаи зи умри шодмонӣ

یک لحظه ز عمر شادمانی

Бе оташи ишқи ту ки ёбад

بی آتش عشق تو که یابد

Оби Хизру ҳаёти ҷонӣ

آب خضر و حیات جانی

Лутф ту бибаст ҷону дил ро

لطف تو ببست جان و دل را

Бар охури чарби дўстконӣ

بر آخور چرب دوستکانی

Ишқи ту нишонди ақлу дайн ро

عشق تو نشاند عقل و دین را

Баробараши тези онҷҳонӣ

برابرش تیز آنجهانی

Бо қадари ту пораи мех бар чарх

با قدر تو پاره میخ بر چرخ

Тӯҳмат задагон бостонӣ

تهمت زدگان باستانی

Бо қади ту кажу кўж дар боғ

با قد تو کژ و کوژ در باغ

Чолоку шани бӯстонӣ

چالاک و شان بوستانی

Аз ростӣу кажии бурунӣ

از راستی و کژی برونی

Онӣ ки варои ҳарфи онӣ

آنی که ورای حرف آنی

Гӯйанд бигӯ ба тарки таркат

گویند بگو به ترک ترکت

То бози диҳии зи посбонӣ

تا باز دهی ز پاسبانی

Тарк чу ту тарк набӯд осон

ترک چو تو ترک نبود آسان

Туркии ту на дуғи тркмонӣ

ترکی تو نه دوغ ترکمانی

Ҳасани ту чу шамсу ҳамчуи соя

حسن تو چو شمس و همچو سایه

Пеш ва пас ту давони ҷавонӣ

پیش و پس تو دوان جوانی

Аз лафзи ту гӯши ошиқонат

از لفظ تو گوش عاشقانت

Нозон ба ҳаловати маъонӣ

نازان به حلاوت معانی

Вази чашми ту ҷисми дӯстонат

وز چشم تو جسم دوستانت

Нозон ба ҳаводиси замонӣ

نازان به حوادث زمانی

Дар роҳи ту ҳеҷ дил нашуд хуш

در راه تو هیچ دل نشد خوش

То ҷонаш нагашт корвонӣ

تا جانش نگشت کاروانی

Бар боми ту пой кас наёяд

بر بام تو پای کس نیاید

То сараш накард нардбонӣ

تا سرش نکرد نردبانی

Дар ҳуши зи ту самоъ « арнӣ »

در هوش ز تو سماع «ارنی»

Дар гӯши Нидоӣ « лнтароне »

در گوش ندای «لن ترانی»

Аз раду қабули сайри гаштам

از رد و قبول سیر گشتم

Зини булъаҷабии чунонкии доне

زین بلعجبی چنانکه دانی

Икраҳ бикашам ба тири ғамза

یکره بکشم به تیر غمزه

То сӯии адам барам гирдоне

تا سوی عدم برم گردانی

Зеро сари ишқ ту надорад

زیرا سر عشق تو ندارد

Ҷузи марди газофи зиндагонӣ

جز مرد گزاف زندگانی

Вари худ ту кашӣ ба дасти хешам

ور خود تو کشی به دست خویشم

Корӣ буд он ҳзоргонӣ

کاری بود آن هزارگانی

Фармон ту ҳаст бар равонҳо

فرمان تو هست بر روانها

Чун шеъри сенае аз равонӣ

چون شعر سنایی از روانی

Вақтаст турои мурод рондан

وقتست ترا مراد راندن

Кӣ ронӣ агар кунун наронӣ

کی رانی اگر کنون نرانی