Гул ба боғи омада тақсир чарост

گل به باغ آمده تقصیر چراست

Соқиои ҷом мелаъл куҷост

ساقیا جام می لعل کجاست

Ба чунин вақт ва чунин фасли азиз

به چنین وقت و چنین فصل عزیز

Коҳилӣ кардану сустӣ на равост

کاهلی کردن و سستی نه رواست

эй сенае ту макун тавбаи з май

ای سنایی تو مکن توبه ز می

Ки турои тавбаи дарин фасл хатост

که ترا توبه درین فصل خطاست

Ошиқии хоҳӣ ва пас тавба кунӣ

عاشقی خواهی و پس توبه کنی

Тавбау ишқ баҳам ноед рост

توبه و عشق بهم ناید راست

Рўзкӣ чанд буд навбати гул

روزکی چند بود نوبت گل

Рӯзау тавбаи ҳама рӯз баҷост

روزه و توبه همه روز بجاست

Ҷуз аз он нест ки гӯйанд маро

جز از آن نیست که گویند مرا

Ёр буд онкӣ на аз маҷмаъи мост

یار بود آنکه نه از مجمع ماست

Шуд ба бади мардӣ ва майхона гузид

شد به بد مردی و میخانه گزید

Неки мардиро бо зуҳд нахост

نیک مردی را با زهد نخواست

Ман ба бад мардӣ хурсанд шудам

من به بد مردی خرسند شدم

Ҳар қазоӣ ки буд худ з қазост

هر قضایی که بود خود ز قضاست

эй бдои мард ки имрӯзи манам

ای بدا مرد که امروز منم

эй хушо айш ки имрӯз марост

ای خوشا عیش که امروز مراست