Онро ки худо аз қалам лутф нагорд

آنرا که خدا از قلم لطف نگارد

Шояд ки ба худ заҳмат машшота наёрад

شاید که به خود زحمت مشاطه نیارد

Машшота чаҳ ҳоҷат буд онро ки ҳамеи ҳасан

مشاطه چه حاجت بود آن را که همی حسن

Ҳар соъати моҳии зи гиребонаши برارد

هر ساعت ماهی ز گریبانش برآرد

Ангушт намой ҳама дилҳо шавад ар чаҳ

انگشت نمای همه دلها شود ار چه

Нохунаш набошад ки сари хеши бухорад

ناخنش نباشد که سر خویش بخارد

Бо заҳмат шона Чехияанд чанбари зулфӣ

با زحمت شانه چکند چنبر زلفی

Кандар шаб ӯ ақли ҳаме рӯз гузорад

کاندر شب او عقل همی روز گذارد

Машшота на хом ояд ҷое ки бидонҷоӣ

مشاطه نه خام آید جایی که بدانجای

Наққоши азал бар сифаташ хома гузорад

نقاش ازل بر صفتش خامه گذارد

Кӣ зишт шавад рӯй накӯ ар бншўинд

کی زشت شود روی نکو ار بنشویند

Кӣ хушк шавад тӯбо агар абр наборад

کی خشک شود طوبی اگر ابر نبارد

эй онкии ҳамаи барзигари дев дар ислом

ای آنکه همه برزگر دیو در اسلام

Дар мазраъаи ҷони ту ҷуз лоф нкорд

در مزرعهٔ جان تو جز لاف نکارد

Машшотаи ту чун ту буии деви ту лобуд

مشاطهٔ تو چون تو بوی دیو تو لابد

Ҳам нақши туро бар дилу ҷон ту нагорд

هم نقش ترا بر دل و جان تو نگارد

Коникс ки мар ӯро набӯд ҷилвагар аз ишқ

کانکس که مر او را نبود جلوه‌گر از عشق

Шаҳд аз лаб ӯ ҷону хиради заҳри шуморад

شهد از لب او جان و خرد زهر شمارد

Вонро ки қабулаш накунад олами иқбол

وانرا که قبولش نکند عالم اقبال

Гар глшкрӣ гардад касро нгўорд

گر گلشکری گردد کس را نگوارد

Ҳқо ки ба мардуми сқр нақд бибинӣ

حقا که به مردم سقر نقد ببینی

Гар ҳеҷ турои ҳасан ба хуй ту сипорад

گر هیچ ترا حسن به خوی تو سپارد

Ҳар рӯз дигар лоами кашӣ аз паии хӯбӣ

هر روز دگر لام کشی از پی خوبی

Зини лоам чаҳ фоидаи колФ ҳеҷ надорад

زین لام چه فایده کالف هیچ ندارد

Онҷо ки чунуи ҷон талабӣ ёфт сенае

آنجا که چنو جان طلبی یافت سنایی

Ҷонро бигузорад чу туеро нагузорад

جان را بگذارد چو تویی را نگذارد