эй Муҳамади ному Аҳмади халқ ва Маҳмӯдӣ шем

ای محمد نام و احمد خلق و محمودی شیم

Муҳамадатро ҳамчунон чун маликро теғу қалам

محمدت را همچنان چون ملک را تیغ و قلم

Базл бедастат набошад ҳамчуи дониш бе хирад

بذل بی‌دستت نباشد همچو دانش بی‌خرد

Мол бо ҷавдат намонад ҳамчуи шодӣ бо ситам

مال با جودت نماند همچو شادی با ستم

Рӯҳро аз ранҷҳои дил тиҳӣ кардӣ канор

روح را از رنجهای دل تهی کردی کنار

Озро аз ганҷҳои ҷӯад пар кардӣ шикам

آز را از گنجهای جود پر کردی شکم

Гар ҳамеи як чанд беком ту гардад даври чарх

گر همی یک چند بی‌کام تو گردد دور چرخ

То набошӣ ҳамчуи абр эй нойиби дарёи дижам

تا نباشی همچو ابر ای نایب دریا دژم

Дар вуҷӯди ғами чунин бади дил чаҳ бошӣ баҳри онк

در وجود غم چنین بد دل چه باشی بهر آنک

Кори иқболи ту май созанд дар пардаи адам

کار اقبال تو می‌سازند در پردهٔ عدم

намекунад аз хонаи фазли алоҳии баҳри ту

می‌کند از خانهٔ فضل الاهی بهر تو

Таҳтаи тақдири эзадро зи таъйидати рақам

تختهٔ تقدیر ایزد را ز تاییدت رقم

Мангар ин ҳоли ғаму андеша каз рӯй хирад

منگر این حال غم و اندیشه کز روی خرد

Шодии сад сола зояд модари як рӯзаи ғам

شادی صد ساله زاید مادر یک روزه غم

Бош то сари барзанади хуршеди иқболати зи чарх

باش تا سر برزند خورشید اقبالت ز چرخ

То ҷаҳониро бибинӣ пеши худ чун ман хуррам

تا جهانی را ببینی پیش خود چون من خرم

То бибинӣ дшмнонтро ба тўъу ихтиёр

تا ببینی دشمنانت را به طوع و اختیار

Пеш рӯй чун маат чун чарх дода пушти хам

پیش روی چون مهت چون چرخ داده پشت خم

Бош то дарёии ҷавдат дар фишонд то шавад

باش تا دریای جودت در فشاند تا شود

Садҳазорони шоир аз ҷӯади ту чун ман муҳташам

صدهزاران شاعر از جود تو چون من محتشم

эй ду гӯшт бар саҳифаи фазли феҳристи хирад

ای دو گوشت بر صحیفهٔ فضل فهرست خرد

Ваии ду дастат дар китоби ҷӯади србоби карам

وی دو دستت در کتاب جود سرباب کرم

Бо чунин фазлӣ ки кардам қасд дар гоҳати зи бим

با چنین فضلی که کردم قصد در گاهت ز بیم

Хушк шуд хӯн дар тани умед чун шохи бқм

خشک شد خون در تن امید چون شاخ بقم

Омадами сӯии ту аз баҳри ваъдаи бахшишат

آمدم سوی تو از بهر وعدهٔ بخششت

Аз арақҳои хиҷолати арақҳоро дода нам

از عرقهای خجالت عرقها را داده نم

Чун илм кӣ буд май пешати чунин лек аз сахо

چون علم کی بود می پیشت چنین لیک از سخا

Ҳам ту кардӣ бандаро андари чунон маҷлиси илм

هم تو کردی بنده را اندر چنان مجلس علم

Ҳалқа шуд бар ман ҷаҳон чун ақди сесад дар умед

حلقه شد بر من جهان چون عقد سیصد در امید

То дарин сӣ рӯз дорам тамаъи он сесад дирам

تا درین سی روز دارم طمع آن سیصد درم

Риш дар ваъдаи мҷнбон аз сар ҳурӣ бигӯӣ

ریش در وعده مجنبان از سر حری بگوی

Аз паии даврии раҳи ман зуд ё « ло » ё « нъм »

از پی دوری ره من زود یا «لا» یا «نعم»

То буд мари бади сголонро ба тоъатҳо халал

تا بود مر بد سگالان را به طاعتها خلل

То буд мари никмрдонро ба злтҳо надам

تا بود مر نیکمردان را به زلتها ندم

То дар обу хоку боду оташ аз баҳри салоҳ

تا در آب و خاک و باد و آتش از بهر صلاح

Гармӣу хушкӣу сардӣ ва тарӣ бошад ба ҳам

گرمی و خشکی و سردی و تری باشد به هم

Дар ҳунармандӣ чу сарви андари чамани гоҳи нишот

در هنرمندی چو سرو اندر چمن گاه نشاط

Гоҳ аз нузҳат ба болу гоҳ аз шодӣ ба чам

گاه از نزهت به بال و گاه از شادی به چم