Марҳабои баҳрӣ ки обаши лиззат аз кавсар гирифт

مرحبا بحری که آبش لذت از کوثر گرفت

Ҳбзои конӣ ки хокаши зинат аз анбар гирифт

حبذا کانی که خاکش زینت از عنبر گرفت

Иттифоқи он ду ҷавҳари бад ки дар офоқи ҷуст

اتفاق آن دو جوهر بد که در آفاق جست

Асл вақте Хизр бар ду фаръ Искандар гирифт

اصل وقتی خضر بر دو فرع اسکندر گرفت

Ҷону илму ақли саргардони дарин фикрати мудом

جان و علم و عقل سرگردان درین فکرت مدام

Кон чаҳ ҷавҳар буд каз ваии олимӣ гавҳар гирифт

کان چه جوهر بود کز وی عالمی گوهر گرفت

Чатри ҳиммат то бар ишқи мутаҳҳар боз кард

چتر همت تا بر عشق مطهر باز کرد

Ҳар кро сар дид бе сари крдўи кор аз сар гирифт

هر کرا سر دید بی‌سر کردو کار از سر گرفت

Дар ҳамаи бустони ҳиммати ҳеҷ кас хорӣ надид

در همه بستان همت هیچ کس خاری ندید

Акс рух бинмуд бустонҳо гул аҳмар гирифт

عکس رخ بنمود بستانها گل احمر گرفت

Оби оташро набад васли ту чун суҳбат наёфт

آب آتش را نبد وصل تو چون صحبت نیافت

Порае зон об бар оташ зад оташ дар гирифт

پاره‌ای زان آب بر آتش زد آتش در گرفت

Чун қабӯлӣ дид худро зон кароматҳои хом

چون قبولی دید خود را زان کرامتهای خام

Қибла вайрон кард то олами ҳама кофар гирифт

قبله ویران کرد تا عالم همه کافر گرفت

Ҳар ки соҳиби садр буд аз нур ӯ рӯзӣ баранд

هر که صاحب صدر بود از نور او روزی برند

Сӯрат дигар намӯду сират дигар гирифт

صورت دیگر نمود و سیرت دیگر گرفت

Мҷрмои тарсо ки аз фармони ъисо сар битофт

مجرما ترسا که از فرمان عیسا سر بتافت

Дил бидон хуррам ки рӯзии сами хар дар зар гирифт

دل بدان خرم که روزی سم خر در زر گرفت

Чун таҷаллӣ кард бар симои ҷони синои ишқ

چون تجلی کرد بر سیمای جان سینای عشق

Он бути сангини озри санг дар озр гирифт

آن بت سنگین آزر سنگ در آزر گرفت

Ҳар ки дар обод ҷое ҷуст бе ҷойасту ҷоҳ

هر که در آباد جایی جست بی‌جایست و جاه

Ҳар ки дар вайронаи ранҷии баради ганҷӣ бар гирифт

هر که در ویرانه رنجی برد گنجی بر گرفت

Чун сенае дид сад ҷои дафтар ва як дил надид

چون سنایی دید صد جا دفتر و یک دل ندید

Рағми коғаз аз дили озодагон дафтар гирифт

رغم کاغذ از دل آزادگان دفتر گرفت