эй ҳамаи ҷонҳо зи ту пояндаи ҷон чун хўонмт

ای همه جانها ز تو پاینده جان چون خوانمت

Чун ҷаҳон нопойдор омад ҷаҳон чун хўонмт

چون جهان ناپایدار آمد جهان چون خوانمت

эй ҳам аз амри ту ақлу ҷони баси андари шавқу завқ

ای هم از امر تو عقل و جان بس اندر شوق و ذوق

Дар муноҷот аз забони ақлу ҷон чун хўонмт

در مناجات از زبان عقل و جان چون خوانمت

Ҳар чаҳ дар зер замон ояд ҳама исмасту ҷисм

هر چه در زیر زمان آید همه اسمست و جسم

Ман зи ман бе ҳеҷ узрӣ дар замон чун хўонмт

من ز من بی هیچ عذری در زمان چون خوانمت

Осмонҳо чун замини мураккаби дарбони тест

آسمانها چون زمین مرکب دربان تست

Бо чунин иҷлолу ртбти осмон чун хўонмт

با چنین اجلال و رتبت آسمان چون خوانمت

Онкии ном ӯ макон омад надорад худ макон

آنکه نام او مکان آمد ندارد خود مکان

Пас ту дорандаи маконе дар макон чун хўонмт

پس تو دارندهٔ مکانی در مکان چون خوانمت

Ончӣ дар садраст дар лўлўш касе ме нанигарад

آنچه در صدرست در لولوش کسی می ننگرد

Ман бурун чун лўлён бар остон чун хўонмт

من برون چون لولیان بر آستان چون خوانمت

Чун туе суди ҳақиқии дигарон савдои маҳз

چون تویی سود حقیقی دیگران سودای محض

Пас чу муштии хас барои сӯзён чун хўонмт

پس چو مشتی خس برای سوزیان چون خوانمت

Илми ту худ боми ақл ва каъба нафасасту табъ

علم تو خود بام عقل و کعبهٔ نفسست و طبع

Ман чу ҳаҷи гӯлон ба зери новдон чун хўонмт

من چو حج گولان به زیر ناودان چون خوانمت

« ин » ва « он » бошад ишорати сӯии аҷсоми касиф

«این» و «آن» باشد اشارت سوی اجسام کثیف

Ту латифӣ дар иборат « ин » ва « он » чун хўонмт

تو لطیفی در عبارت «این» و «آن» چون خوانمت

Ончӣ дил донад ҳудусаст ончӣ лаб гуяд ҳуруф

آنچه دل داند حدوث است آنچه لب گوید حروف

Ман зи дил чун донамат ё аз забон чун хўонмт

من ز دل چون دانمت یا از زبان چون خوانمت

Аз вароӣ « кун факон » омад пас аз тхиили хеш

از ورای «کن فکان» آمد پس از تخییل خویش

Дар муноҷот аз фузулӣ « кун факон » чун хўонмт

در مناجات از فضولی «کن فکان» چون خوانمت

Безабон чун тири хоҳӣ то туро хонанд бас

بی‌زبان چون تیر خواهی تا ترا خوانند بس

Ман сенае бо забонӣ чун синон чун хўонмт

من سنایی با زبانی چون سنان چون خوانمت