Мабар ту ранҷ ки рӯзӣ ба ранҷ нафазояд

مبر تو رنج که روزی به رنج نفزاید

Ба ранҷи бурдани ту чархи зии ту нгроид

به رنج بردن تو چرخ زی تو نگراید

Чу рӯзгори фурӯи басти ту аз он мандяш

چو روزگار فرو بست تو از آن مندیش

Ки онгаҳе ки бибояд кушод бигушоед

که آنگهی که بباید گشاد بگشاید

Чу бастаҳои замона кушода хоҳад гашт

چو بسته‌های زمانه گشاده خواهد گشت

Чунон кушояди гӯйӣ ки он чунон бояд

چنان گشاید گویی که آن چنان باید

Вагар ниёзи барад назд ҳамчуи хештанӣ

وگر نیاز برد نزد همچو خویشتنی

Аз он ниёзи асиру залил боз ояд

از آن نیاز اسیر و ذلیل باز آید

Чу эътиқод кунадгар касаш наёяд ҳеҷ

چو اعتقاد کند گر کسش نیاید هیچ

Худои раҳмати пас онгаҳяш бинмоед

خدای رحمت پس آنگهیش بنماید

Ба дасти бандаи Зуҳалу зи ақд чизе нест

به دست بنده زحل و ز عقد چیزی نیست

Худои бандади кор ва худоӣ бигушоед

خدای بندد کار و خدای بگشاید