Чун ту аз буд хеш гаштӣ нест

چون تو از بود خویش گشتی نیست

Камари ҷаҳди банд ва дар раҳи ист

کمر جهد بند و در ره ایست

Чун камари бастаи истодии ту

چون کمر بسته ایستادی تو

Тоҷ бар фарқ дил наҳодӣ ту

تاج بر فرق دل نهادی تو

Тоҷи иқбол бар сари дил на

تاج اقبال بر سرِ دل نه

Пои идбор бар хуру гул на

پای ادبار بر خور و گل نه

?герат бояд ки суст гардад зиҳ

گرت باید که سست گردد زه

Авлои пӯстин ба гозри даҳ

اولا پوستین به گازر ده

Гарчи ғофили барин амал хандад

گرچه غافل برین عمل خندد

Лек оқили ҷузи ин бнпсндд

لیک عاقل جز این بنپسندد

Пӯстин боз кун ки то дар шоҳ

پوستین باز کن که تا در شاه

Пӯстин дар басӣаст андари роҳ

پوستین در بسی است اندر راه

Ба нахустин қадам ки зад одам

به نخستین قدم که زد آدم

Пўстинш дарид гурги ситам

پوستینش درید گرگ ستم

На чу қобил ташна шуд ба ҷафо

نه چو قابیل تشنه شد به جفا

Дод Њобили пӯстин ба фано

داد هابیل پوستین به فنا

На чу Идрӣс пӯстин бификанад

نه چو ادریس پوستین بفکند

Дар фирдавсро надид ба банд

درِ فردوس را ندید به بند

Чун халил аз ситорау мау хур

چون خلیل از ستاره و مه و خور

Пўстинҳо дарид бе ғами хур

پوستینها درید بی‌غم خور

Шаб ӯ ҳамчуи рӯз равшан шуд

شب او همچو روز روشن شد

Нори намруди тоза гулшан шуд

نار نمرود تازه گلشن شد

Ба сулаймони нигар ки аз сар дод

به سلیمان نگر که از سرِ داد

Пӯстин амл ба гозр дод

پوستین امل به گازر داد

Ҷину инсу туюру мӯру малах

جن و انس و طیور و مور و ملخ

Дар бен оби қулзуму сари шх

در بُن آب قلزم و سرِ شخ

Рӯй ӯро ҳама рафеъ шуданд

روی او را همه رفیع شدند

Рой ӯро ҳама мутӣъ шуданд

رای او را همه مطیع شدند

зи оташи дил чу сӯхти оби ниҳод

ز آتش دل چو سوخت آب نهاد

Хок бар дӯши боди чархи ниҳод

خاک بر دوش باد چرخ نهاد

Чун кулем Карими ғами пурвирд

چون کلیم کریم غم پرورد

Рух ба мадин ниҳод бо ғаму дард

رخ به مدین نهاد با غم و درد

Пӯстинро з рӯй муздурӣ

پوستین را ز روی مزدوری

Баркашид аз ниҳоди ранҷурӣ

برکشید از نهاد رنجوری

Карда даҳ соли чокарии Шуайб

کرده ده سال چاکری شعیب

То кушоданд бар дилаш дар ғайб

تا گشادند بر دلش درِ غیب

Даст ӯ ҳамчуи чашм бино шуд

دست او همچو چشم بینا شد

Пой ӯ тоҷи фарқ сино шуд

پای او تاج فرق سینا شد

Рӯҳ чун дами зи баҳри рӯҳонӣ

روح چون دم ز بحر روحانی

Зад ва пз рафт лутфи раббонӣ

زد و پذ رفت لطف ربانی

Пӯстинро ба аввалин манзил

پوستین را به اولین منزل

Бифиристед сӯии гозри дил

بفرستید سوی گازر دل

Дил чу ӯро фар ?алаӣ дод

دل چو او را فر آلهی داد

Ҳам ба хирадяш подшоҳӣ дод

هم به خردیش پادشاهی داد

Гашт бе ӯ ба қудрати азалӣ

گشت بی‌او به قدرت ازلی

Аз сноءи хФӣу лутфи ҷлӣ

از ثناء خفی و لطف جلی

Тани абрс аз ӯ чу сояи фарш

تن ابرص از او چو سایهٔ فرش

Чашми акмаҳи азу чу пояи арш

چشم اکمه ازو چو پایهٔ عرش

Ҳарки чун ӯ ба ном ҷӯяд нанг

هرکه چون او به نام جوید ننگ

Аз яке хам баровард даҳ ранг

از یکی خُم برآورد ده رنگ

Пшк бо ӯ чу машк шуд бўё

پشک با او چو مشک شد بویا

Зиндаи кирдори мурдагон гуё

زنده کردار مردگان گویا

Гули дилро злтФи ҷон сар кард

گل دل را زلطف جان سر کرد

Дили гулро зи дасти ҷони дркрд

دل گل را ز دست جان درکرد

Чун дуконро ба меҳр кард қазо

چون دکان را به مهر کرد قضا

Дасти тақдир дар нишеби фано

دست تقدیر در نشیب فنا

Монад олами пар аз ҳавоу ҳавас

ماند عالم پر از هوا و هوس

Гашти бозори пари ъўону асас

گشت بازار پر عوان و عسس

Шаҳнаеро зи баҳри дафъи ситам

شحنه‌ای را ز بهر دفع ستم

БФрстоди андарин олам

بفرستاد اندرین عالم

Чун шуд аз осмони дили зоҳир

چون شد از آسمان دل ظاهر

Ҳам ба ҷони маст ва ҳам ба тани зоҳир

هم به جان مست و هم به تن ظاهر

Пӯстин худ надошт дар раҳи дайн

پوستین خود نداشت در ره دین

Пас чаҳ додӣ ба гозрони замин

پس چه دادی به گازران زمین

Аз фано чун сӯй бақо омад

از فنا چون سوی بقا آمد

Зинату зеби ин фано омад

زینت و زیب این فنا آمد

Ҳаркии гашт аз барои ӯ хомӯш

هرکه گشت از برای او خاموش

Сухан ӯ ҳаёт бошаду нӯш

سخن او حیات باشد و نوش

Гар нагӯяд з коҳилӣ набӯд

گر نگوید ز کاهلی نبود

Вар бигӯед з ҷоҳилӣ набӯд

ور بگوید ز جاهلی نبود

Дидӣ эй хоҷаи сухани фарбеҳ

دیدی ای خواجهٔ سخن فربه

Ки туро дар дил аз сухани фар ба

که ترا در دل از سخن فر به

Дар хамӯшӣ набӯдаи лаҳви андеш

در خموشی نبوده لهو اندیش

Гоҳи гуфтани набӯдаи лағви пареш

گاه گفتن نبوده لغو پریش

Баста аз ҷаду ҷаҳду ишқу талаб

بسته از جد و جهد و عشق و طلب

Бар гиребони рӯзи домани шаб

بر گریبان روز دامن شب

Рӯзу шабро ба мстри инсоф

روز و شب را به مسطر انصاف

Тсўит дода ба з ҳарчӣ газоф

تسویت داده به ز هرچه گزاف

Аз дарунаши чўбўӣ ҷон ёбанд

از درونش چوبوی جان یابند

Бе забонони ҳама забон ёбанд

بی‌زبانان همه زبان یابند

Ту дар ин гуфт ман мадори шаккӣ

تو در این گفت من مدار شکی

Боз кун дида бар гумори яке

باز کن دیده بر گمار یکی

Дар раҳаши хондаи ошиқон бар ҷон

در رهش خوانده عاشقان بر جان

Ояи кули ман алайҳои ?фон

آیهٔ کُلُّ مَن عَلَیها فاَن

Он сафеҳон ки дузд ва тарроранд

آن سفیهان که دزد و طرّارند

Ақлро баҳри раҳ задан доранд

عقل را بهر ره زدن دارند

Сунъ ӯ адл ва ҳикматасту ҷлӣ

صُنع او عدل و حکمتست و جلی

Малик ӯ қаҳр ва иззатасту хФӣ

ملک او قهر و عزتست و خفی

Пайкари обу гули зи қаҳраши ъўр

پیکر آب و گل ز قهرش عور

Лаъибати чашму дили зи канааши кӯр

لعبت چشم و دل ز کنهش کور

Ақли олӯда аз паии дидор

عقل آلوده از پی دیدار

Арнӣ гӯй гашта Мӯсои вор

اَرَنی گوی گشته موسی‌وار

Чун бурун омад аз таҷаллии пайк

چون برون آمد از تجلی پیک

Гуфт дар гӯш ӯ ки таббати алик

گفت در گوش او که تبت اِلیک

Сифати зот ӯ ба илм бидон

صفت ذات او به علم بدان

Номи покаши ҳазор ва як бархон

نام پاکش هزار و یک برخوان

Васф ӯ зери илм некӯ нест

وصف او زیر علم نیکو نیست

Ҳарчӣ дар гӯшт омад он ӯ нест

هرچه در گوشت آمد آن او نیست

Нуқтау хату сатҳ бо сифаташ

نقطه و خط و سطح با صفتش

Ҳаст чун ҷисму баъд ва шаш ҷиҳаташ

هست چون جسم و بُعد و شش جهتش

Мубдиъи он се аз варои макон

مُبدع آن سه از ورای مکان

Холиқи ин се аз даруни замон

خالق این سه از درون زمان

Ҳеҷ оқил дарав набинад айб

هیچ عاقل درو نبیند عیب

ӯ бидонади даруни олами ғайб

او بداند درون عالم غیب

Матлаъ бар змоӣру асрор

مطّلع بر ضمائر و اسرار

Наваз нокарда бар дили ту гузор

نوز ناکرده بر دل تو گذار