Он набинӣ ки Тифлро доя
آن نبینی که طفل را دایه
Гоҳи хурдӣ ба аввалин поя
گاهِ خُردی به اوّلین پایه
Гоҳи бандади варо ба гаҳвора
گاه بندد ورا به گهواره
Гоҳ бар бар нҳдш ҳамвора
گاه بر بر نهدش همواره
Гуҳ занад саъб ва гоҳ бинавозад
گه زند صعب و گاه بنوازد
Гоҳ давраш кунад биндозад
گاه دورش کند بیندازد
Гоҳи бӯсад ба меҳри рухсораш
گاه بوسد به مهر رخسارش
Гоҳ бинавозад ва кашад бориш
گاه بنوازد و کشد بارش
Марди бегона чун нигоҳ кунад
مرد بیگانه چون نگاه کند
Хашм гирад зи доя оҳ кунад
خشم گیرد ز دایه آه کند
Гуядаш нест меҳрбони доя
گویدش نیست مهربان دایه
Бар ӯ ҳаст Тифл кам моя
برِ او هست طفل کممایه
Ту чаҳ доне ки доя ба донад
تو چه دانی که دایه به داند
Шарти кори ончунон ҳаме ронад
شرط کار آنچنان همی راند
Бандаро низ кирдигор ба шарт
بنده را نیز کردگار به شرط
намегузорад ба ҷумлаи кор ба шарт
میگذارد به جمله کار به شرط
Ончӣ бояд ҳаме диҳад рӯзӣ
آنچه باید همی دهد روزی
Гоҳи ҳурмону гоҳи пирӯзӣ
گاه حرمان و گاه پیروزی
Гоҳ бар сар наад зи гавҳари тоҷ
گاه بر سر نهد ز گوهر تاج
Гуҳ ба донагӣ варо кунад муҳтоҷ
گه به دانگی ورا کند محتاج
Ту ба ҳукми худои розии шӯ
تو به حکم خدای راضی شو
Вар на бхрўшу пеши қозии шӯ
ور نه بخروش و پیش قاضی شو
То туро аз қазоаш барраанд
تا ترا از قضاش برهاند
Аблаҳи онкас ки инчунин монад
ابله آنکس که اینچنین ماند
Ҳарчӣ ҳаст аз балоу офиятӣ
هرچه هست از بلا و عافیتی
Хайр маҳзасту шари ориятӣ
خیر محض است و شر عاریتی
Бад ба ҷузи ҷилф ва бехирад накунад
بد به جز جلف و بیخرد نکند
Ки накукори ҳеҷ бад накунад
که نکوکار هیچ بد نکند
Сӯии ту номи зишт ва ном накӯаст
سوی تو نام زشت و نام نکوست
Варна маҳз атост ҳарчӣ азуаст
ورنه محض عطاست هرچه ازوست
Бади азу дар вуҷӯд худ ноед
بد ازو در وجود خود ناید
Ки худоро бад аз куҷо шояд
که خدا را بد از کجا شاید
Онкии оради ҷаҳон ба кун Фикўн
آنکه آرد جهان به کُن فیکون
Чун кунад бад ба халқи олам чун
چون کند بد به خلق عالم چون
Хайр ва шар нест дар ҷаҳони сухан
خیر و شر نیست در جهانِ سخن
Лақаби хайру шар ба туаст ва ба ман
لقب خیر و شر به توست و به من
Он замони коизди офариди офоқ
آن زمان کایزد آفرید آفاق
Ҳеҷ бади ноФарид бар итлоқ
هیچ بد نافرید بر اطلاق
Марги инро ҳалоку онрои барг
مرگ این را هلاک و آنرا برگ
Заҳри онро ғизоӣ ва инро марг
زهر آن را غذای و این را مرگ
Зоинаҳ рӯйро ҳунар бошад
زاینه روی را هنر باشد
Гарчи пушташи пар аз гуҳар бошад
گرچه پشتش پُر از گهر باشد
Оинагар чу пушт рӯй сиёҳ
آینه گر چو پشت روی سیاه
Буде кас накардӣ инчи нигоҳ
بودیی کس نکردی ایچ نگاه
Зоинаҳ рӯй ба буд хуршед
زاینه روی به بُوَد خورشید
Пушт ӯ хоҳи сиёҳу хоҳи сипед
پشت او خواه سیاه و خواه سپید
Чун туро аз даруни дили бнгошт
چون ترا از درون دل بنگاشت
Оинаи ту зи пеши дили бардошт
آینهٔ تو ز پیش دل برداشت