Аз ту зорӣ накӯаст зӯри бадаст

از تو زاری نکوست زور بدست

Ъўри занбӯри хонаи шӯри бадаст

عور زنبور خانه شور بدست

Зӯр бигзору гирди зории гирд

زور بگذار و گِرد زاری گرد

То зи фарқи ҳавои барории гирд

تا ز فرق هوا برآری گرد

Зонка донад худоӣ аз сари ҳдқ

زانکه داند خدای از سر حدق

Каз ту зӯраст зӯру зории сидқ

کز تو زورست زور و زاری صدق

Чун ту даъвии зӯру зари дорӣ

چون تو دعوی زور و زر داری

Дидаро кӯру гӯши кари дорӣ

دیده را کور و گوش کر داری

Рӯйу зари сурху ҷомаи рангоранг

روی و زر سرخ و جامه رنگارنگ

Номи ту нанги ҷӯйу сулҳи ту ҷанг

نام تو ننگ جوی و صلح تو جنگ

Бар дар ҳақ ба гирди зории гирд

بر درِ حق به گردِ زاری گرد

Ки ба зории шӯии дарин дар фард

که به زاری شوی درین در فرد

Ин на аз вом тўхтн бошад

این نه از وام توختن باشد

Бениёзӣ фурӯхтан бошад

بی‌نیازی فروختن باشد

Қудраташро ба чашми аҷзи мубин

قدرتش را به چشم عجز مبین

Хоҷа озод кун мабош чунин

خواجه آزاد کن مباش چنین

То ба худ қоимӣ бапуш ва бихӯр

تا به خود قایمی بپوش و بخور

Вари бадв доимӣ бидӯзаду мдр

ور بدو دایمی بدوزد و مدر

Ҳарчӣ ҳаст эй азиз ҳаст аз вай

هرچه هست ای عزیز هست از وی

Буд ту чун баҳона ёва магӯӣ

بود تو چون بهانه یاوه مگوی

Бе ту гул масҷидаст ва бо ту кунишат

بی تو گِل مسجدست و با تو کنشت

Бо ту дил дӯзахаст ва бе ту биҳишт

با تو دل دوزخ است و بی تو بهشت

Бе ту худ корҳо ҳама карда аст

بی تو خود کارها همه کرده‌است

Бо ту кара на парварда аст

با تو کرّهٔ نه پرورده است

Ту туе меҳру кин аз он омад

تو تویی مهر و کین از آن آمد

Ту туе куфру дайн аз он омад

تو تویی کفر و دین از آن آمد

Банда Эй бош бенасибау чир

بنده‌ای باش بی‌نصیبه و چیر

Ки фиришта на гуруснаи сет ва на сайр

که فرشته نه گرسنه‌ست و نه سیر

Аз ту биму умед давлат ронад

از تو بیم و امید دولت راند

Чун ту рафтӣ умед ва бим намонад

چون تو رفتی امید و بیم نماند

Бум чун гирди кох шаҳ гардад

بوم چون گرد کاخ شه گردد

Шаваму бдрўзу пар гунаҳ гардад

شوم و بدروز و پر گنه گردد

Чун қаноат кунад ба вайрони ҷой

چون قناعت کند به ویران جای

Пар ӯ ба буд ки фар ҳамЭй

پرِ او به بود که فرّ همای

зи обу оташи зиёни пазиради машк

ز آب و آتش زیان پذیرد مُشک

Нофаи машкро чаҳтар ва чаҳ хушк

نافهٔ مشک را چه ترّ و چه خشک

Чаҳ мусулмон чаҳ габр бар дар ӯ

چه مسلمان چه گبر بر درِ او

Чаҳ кунишат ва чаҳ савмиъа бар ӯ

چه کنشت و چه صومعه برِ او

Габру тарсоу некӯу маъюб

گبر و ترسا و نیکو و معیوب

Ҳамагон толибанд ва ӯ матлӯб

همگان طالبند و او مطلوب

Нест иллатпазир зоти худоӣ

نیست علت پذیر ذات خدای

Ту ба иллат кунун чаҳ ҷӯии ҷой

تو به علّت کنون چه جویی جای

Меҳри дайни брнёид аз талқин

مهر دین برنیاید از تلقین

Ма фурӯ шуд чу тофт нури яқин

مه فرو شد چو تافت نور یقین

Порсогар бааст ӯро ба

پارسا گر به است او را به

Подшогар бадасти моро чаҳ

پادشا گر بدست ما را چه

Ту накукор бош то барраӣ

تو نکوکار باش تا برهی

Бо қазоу қадар чаро стҳӣ

با قضا و قدر چرا ستهی

Андарин манзилӣ ки як ҳафтаи сет

اندرین منزلی که یک هفته‌ست

Бӯда тобўдаҳи омадаи рафтаи сет

بوده تابوده آمده رفته‌ست

Лафз исъӣ бихон ки андари нашр

لفظ یسعی بخوان که اندر نشر

Трқўои гӯй муъминаст ба ҳашар

طرقوا گوی مؤمن است به حشر

Мустафо гуфт ха аз он ма шуд

مصطفی گفت خه از آن مه شد

Дасти Мӯсои халил уҳ шуд

دست موسی خلیل اوّه شد

Ваов уҳи вафоӣ дайнаш дод

واو اوّه وفای دینش داد

Ртбту қурбат яқинаш дод

رتبت و قربت یقینش داد

Пас чу ваов аз миён уҳ рафт

پس چو واو از میان اوّه رفت

Мондаи оҳи муҷарради инат шигифт

مانده آه مجرّد اینت شگفت

Оҳ монадаст ёдгории азу

آه ماندست یادگاری ازو

Миллат ӯ набӯд кории азу

ملت او نبود کاری ازو

Пеш то сувар дар диҳад овоз

پیش تا صور در دهد آواز

Хештанро бикаш ба теғи ниёз

خویشتن را بکش به تیغ نیاز

Гар пазиранд гаштии осӯда

گر پذیرند گشتی آسوده

Варна ингор бӯда нобӯда

ورنه انگار بوده نابوده

Бар дар бениёзӣ аз киу ма

بر درِ بی‌نیازی از کِه و مِه

Гар ту бошӣ вагарна ӯро чаҳ

گر تو باشی وگرنه او را چه

Рӯзи баҳри хурӯс кӣ поед

روز بهر خروس کی پاید

Чун шавад вақти хур бурун ояд

چون شود وقت خور برون آید

Чаҳ вуҷӯдат ба назд ӯ чаҳ адам

چه وجودت به نزد او چه عدم

Мисли ту бар дараш наёяд кам

مثل تو بر درش نیاید کم

Чун буруни тохти чашмаи равшан

چون برون تاخت چشمهٔ روشن

Ҳоҷатии ноидш ба мқръаҳи зан

حاجتی نایدش به مقرعه زن

Ин ҳамаи тумтароқи об ва гуласт

این همه طمطراق آب و گِلست

Варна онҷо ки маҳзи ҷон ва диласт

ورنه آنجا که محض جان و دلست

Чаҳ кунад трқўии муштии хас

چه کند طرقوی مشتی خس

Трқўи гӯии нури хешаши бас

طرقو گوی نور خویشش بس

Он чароғи туро ба тести умед

آن چراغ ترا به تست امید

Худ барояд ба тофтани хуршед

خود برآید به تافتن خورشید

Сарсари ин шамъро бнншонд

صرصر این شمع را بننشاند

Ҷон ӯ ним атса бастанд

جان او نیم عطسه بستاند

Пас дарин кӯча нест роҳи шумо

پس دراین کوچه نیست راه شما

Роҳ агар ҳаст ҳаст оҳи шумо

راه اگر هست هست آه شما

Ҳама аз роҳ бандагӣ давред

همه از راه بندگی دورید

Чун хазони сол ва моҳ мағруред

چون خزان سال و ماه مغرورید

Чун ту гуҳ нек бошӣу гуҳи бад

چون تو گه نیک باشی و گه بد

Тараст аз худ буд умед ба худ

ترست از خود بود امید به خود

Пас чу шуд рӯй ақлу шарми сипед

پس چو شد روی عقل و شرم سپید

Рӯи ту яксони шумори биму умед

رو تو یکسان شمار بیم و امید