Кард рӯзии умр ба раҳгузарӣ

کرد روزی عمر به رهگذری

Сӯии ҷўқии зи кӯдакони назарӣ

سوی جوقی ز کودکان نظری

Ҳама машғӯл гашта дар бозӣ

همه مشغول گشته در بازی

Карда ҳаряки ҳамеи сарафрозӣ

کرده هریک همی سرافرازی

Ҳарякӣ аз пас мсорътӣ

هریکی از پس مصارعتی

Бинмудӣ зи худ мсорътӣ

بنمودی ز خود مسارعتی

Баркашида барои хату адаб

برکشیده برای خطّ و ادب

Ҷома аз сари бурун ба расми араб

جامه از سر برون به رسم عرب

Чун умри сӯй кӯдакон нигаред

چون عمر سوی کودکان نگرید

Ҳишматаши парда тараб бадаред

حشمتش پردهٔ طرب بدرید

Кӯдакон зу гурехтанд ба тафт

کودکان زو گریختند به تفت

Ҷуз ки Абдуллоҳ зубайр нарафт

جز که عبدالله زبیر نرفت

Гуфт умри зи пеши ман ба чаҳ фан

گفت عمّر ز پیش من به چه فن

Ту бнгрихтӣ бигуфто ман

تو بنگریختی بگفتا من

Чаҳ гурезами зи пешат эй макрам

چه گریزم ز پیشت ای مُکرم

На ту бидодгар на ман муҷрим

نه تو بیدادگر نه من مُجرم

Назд онкас ки дид ҷавҳари худ

نزد آنکس که دید جوهر خود

Чаҳ қабул ва чаҳ рад чаҳ нек ва чаҳ бад

چه قبول و چه رد چه نیک و چه بد

Мейр чун ҷуфти дайн ва дод буд

میر چون جفت دین و داد بود

Халқро дили зи адли шод буд

خلق را دل ز عدل شاد بود

Вар буд рой ӯ сӯии бедод

ور بود رای او سوی بیداد

Малик худ дод сар ба сар бар бод

ملک خود داد سر به سر بر باد

Нек бошӣ зи дардисари рстӣ

نیک باشی ز دردسر رستی

Вари бадии ҷумла аҳд бишикастӣ

ور بدی جمله عهد بشکستی

Чун гирифтӣ зи адли тӯшаи хеш

چون گرفتی ز عدل توشهٔ خویش

Мураккаби ту буд ду манзили пеш

مرکب تو بود دو منزل پیش

Ончунон шӯ ба ҳайрати ободаш

آنچنان شو به حیرت آبادش

Ки дигар ёд ноед аз ёдаш

که دگر یاد ناید از یادش